5 χρόνια στην aixmi, έμαθα ότι ιδέες που μοιράζονται δεν πεθαίνουν…

Σαν βάρκες παλεύουμε ενάντια στο ρεύμα, που μας παρασύρει αδιάκοπα προς το παρελθόν.
Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ

Απεγνωσμένα η καρδιά, η ψυχή και το μυαλό ψηλαφούν στο σκοτάδι της ευτέλειας των ημερών, μήπως αγγίξουν κάτι που να αξίζει.

Κάτι σημαντικό, ό,τι είναι σημαντικό για τον καθένα. Αυτές τις γιορτινές μέρες που οι πόλεις, οι πλατείες, τα σπίτια και οι άνθρωποι «μακιγάρονται» με φώτα, στολίδια, ευχές και «καλή διάθεση» η αληθινή αγάπη, η πραγματική στοργή κρύβονται περισσότερο. Σα να φοβούνται μήπως τις βρούνε κάποιοι που δεν αξίζει να τις έχουν και τις σπαταλήσουν άσκοπα. Χωρίς νόημα.

Την ώρα που τα πυροτεχνήματα καλύπτουν τον ουρανό και ανάβουν τα δέντρα στους δήμους, σβήνει κάποιος άνθρωπος. Κάποιο παιδί. Κάποιος ηλικιωμένος. Κάποιος ανήμπορος. Κάποιος απελπισμένος.

Κι εμείς οι υπόλοιποι, παραπονιόμαστε γιά ανόητα πράγματα. Κι εμείς οι υπόλοιποι προσπερνάμε τον αληθινό πόνο και τη σπαρακτική αγωνία. Κι εμείς οι υπόλοιποι νοσταλγούμε παλιές γιορτές. Τότε που τα είχαμε όλα με το παραπάνω. Τότε που η σπατάλη ήταν κοινωνικό στάτους. Τότε που ζούσαμε αμέριμνοι χωρίς να βλέπουμε τι έρχεται καταπάνω μας. Σαν την ορχήστρα του Τιτανικού που έπαιζε βαλς και οι ταξιδιώτες με τα σμόκιν και τις τουαλέτες πίνοντας σαμπάνια χόρευαν, λίγα λεπτά πριν τη μοιραία πρόσκρουση στο παγόβουνο.
Τώρα που η Ελλάδα όχι απλώς έχει «στουκάρει» αλλά έχει βυθιστεί κιόλας, εμείς ακόμη ελπίζουμε πως θα ξαναχορέψουμε βαλς.

Γράφοντας αυτές τις σκέψεις, θυμήθηκα ξαφνικά, ότι σαν σήμερα στις 13 Δεκεμβρίου του 2010, ξεκινούσε το όμορφο αυτό ταξίδι η aixmi. Και θυμάμαι σαν να είναι τώρα, τον Χρήστο που μου λέει «γράφε για ό,τι θέλεις. Για ό,τι σε θυμώνει, σου δίνει ελπίδα, για τον έρωτα, για τη ζωή. Ό,τι θέλεις». Έλεγε αλήθεια. Πέντε χρόνια τώρα γράφω ότι θέλω.

Και το ξέρω, πως έγινα καλύτερος άνθρωπος. Ή τουλάχιστον έτσι νιώθω εγώ. Έμαθα στην aixmi τη φιλοσοφία του Χρήστου. Ότι ιδέες που μοιράζονται δεν πεθαίνουν. Μα πάνω απ όλα, ο Χρήστος χωρίς να το καταλάβει, με έμαθε να ενώνω τις σκόρπιες τελείες της ψυχής μου.

Ένα ευχαριστώ είναι λίγο.

Σχετικά Άρθρα


Αφήστε το σχόλιο σας

*