5 χρόνια στην aixmi, έμαθα ότι ιδέες που μοιράζονται δεν πεθαίνουν…

0
0

Σαν βάρκες παλεύουμε ενάντια στο ρεύμα, που μας παρασύρει αδιάκοπα προς το παρελθόν.
Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ

Απεγνωσμένα η καρδιά, η ψυχή και το μυαλό ψηλαφούν στο σκοτάδι της ευτέλειας των ημερών, μήπως αγγίξουν κάτι που να αξίζει.

Κάτι σημαντικό, ό,τι είναι σημαντικό για τον καθένα. Αυτές τις γιορτινές μέρες που οι πόλεις, οι πλατείες, τα σπίτια και οι άνθρωποι «μακιγάρονται» με φώτα, στολίδια, ευχές και «καλή διάθεση» η αληθινή αγάπη, η πραγματική στοργή κρύβονται περισσότερο. Σα να φοβούνται μήπως τις βρούνε κάποιοι που δεν αξίζει να τις έχουν και τις σπαταλήσουν άσκοπα. Χωρίς νόημα.

Την ώρα που τα πυροτεχνήματα καλύπτουν τον ουρανό και ανάβουν τα δέντρα στους δήμους, σβήνει κάποιος άνθρωπος. Κάποιο παιδί. Κάποιος ηλικιωμένος. Κάποιος ανήμπορος. Κάποιος απελπισμένος.

Κι εμείς οι υπόλοιποι, παραπονιόμαστε γιά ανόητα πράγματα. Κι εμείς οι υπόλοιποι προσπερνάμε τον αληθινό πόνο και τη σπαρακτική αγωνία. Κι εμείς οι υπόλοιποι νοσταλγούμε παλιές γιορτές. Τότε που τα είχαμε όλα με το παραπάνω. Τότε που η σπατάλη ήταν κοινωνικό στάτους. Τότε που ζούσαμε αμέριμνοι χωρίς να βλέπουμε τι έρχεται καταπάνω μας. Σαν την ορχήστρα του Τιτανικού που έπαιζε βαλς και οι ταξιδιώτες με τα σμόκιν και τις τουαλέτες πίνοντας σαμπάνια χόρευαν, λίγα λεπτά πριν τη μοιραία πρόσκρουση στο παγόβουνο.
Τώρα που η Ελλάδα όχι απλώς έχει «στουκάρει» αλλά έχει βυθιστεί κιόλας, εμείς ακόμη ελπίζουμε πως θα ξαναχορέψουμε βαλς.

Γράφοντας αυτές τις σκέψεις, θυμήθηκα ξαφνικά, ότι σαν σήμερα στις 13 Δεκεμβρίου του 2010, ξεκινούσε το όμορφο αυτό ταξίδι η aixmi. Και θυμάμαι σαν να είναι τώρα, τον Χρήστο που μου λέει «γράφε για ό,τι θέλεις. Για ό,τι σε θυμώνει, σου δίνει ελπίδα, για τον έρωτα, για τη ζωή. Ό,τι θέλεις». Έλεγε αλήθεια. Πέντε χρόνια τώρα γράφω ότι θέλω.

Και το ξέρω, πως έγινα καλύτερος άνθρωπος. Ή τουλάχιστον έτσι νιώθω εγώ. Έμαθα στην aixmi τη φιλοσοφία του Χρήστου. Ότι ιδέες που μοιράζονται δεν πεθαίνουν. Μα πάνω απ όλα, ο Χρήστος χωρίς να το καταλάβει, με έμαθε να ενώνω τις σκόρπιες τελείες της ψυχής μου.

Ένα ευχαριστώ είναι λίγο.

Προηγούμενο άρθροΜε κομμένη την ανάσα: Θα νικήσει η Λεπέν;
Επόμενο άρθροΧειμωνιάτικη λιακάδα σήμερα – Μικρή άνοδος της θερμοκρασίας
Αργύρης Κωστάκης
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ