Ας πετάξουμε τα αλλαζονικά βαρίδια στον Πανεπιστημιακό Καιάδα…

7
24

Με τη νέα πολιτική ηγεσία στο υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού ευελπιστούμε καταρχάς να γυρίσουμε σελίδα σε μια περίοδο όξυνσης και έλλειψης σεβασμού  προς την Ακαδημαϊκή Κοινότητα, γεγονός πρωτοφανές στην ιστορία του τόπου. Ελπίζουμε, δηλαδή, να οικοδομηθεί μεταξύ των δυο πλευρών μια σταθερή και παραγωγική συνεργασία για την αναβάθμιση της Ανώτατης Εκπαίδευσης και της Έρευνας.

Σε μια εποχή που τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και τα Ερευνητικά Κέντρα καλούνται να συμβάλουν στη διέξοδο από την κρίση και την ορθολογική και σύγχρονη ανάπτυξη της χώρας, μέσω ενός παραγωγικού μοντέλου ανάπτυξης, η στενή και ειλικρινής συνεργασία όλων των πλευρών είναι καθοριστικής σημασίας.

Για τη συνεργασία αυτή πρέπει να συμφωνηθεί ένας κοινός τόπος, εφόσον όλες οι πλευρές συμφωνούν στην ανάγκη αλλαγών στο θεσμικό πλαίσιο των ΑΕΙ:
Ο νόμος, που ψηφίστηκε στα βιαστικά πέρυσι το καλοκαίρι, έχει ανάγκη άμεσων αλλαγών και η πλειοψηφία της πανεπιστημιακής κοινότητας έχει κατορθώσει να διατυπώσει βασικά σημεία στα οποία υπάρχει ευρύτατη συναίνεση από όσους γνωρίζουν καλά τον πανεπιστημιακό χώρο.

Ο νέος υφυπουργός, μάλιστα, Θοδωρής Παπαθεοδώρου (και ως πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου) είναι το πρόσωπο που συνδυάζει τη γνώση στα θέματα διοίκησης με την πεποίθηση της ανάγκης σημαντικών αλλαγών στο χώρο της Εκπαίδευσης.

Η τοποθέτηση του στη θέση αυτή, όμως, φαίνεται να ξεσήκωσε αντιδράσεις από την κυρία Άννα Διαμαντοπούλου, που με περισσή αλαζονεία εμμένει να θέλει να παρουσιάζει το νόμο που είχε εισηγηθεί σαν το απαύγασμα της μεταρρύθμισης.

Η προηγούμενη, όμως, υπουργός κυρία Γιαννάκου, ο νόμος της οποίας επίσης έτυχε μόνο μερικής εφαρμογής δεν χρησιμοποίησε ούτε τις γνωριμίες ούτε τους υποστηρικτές της για να επιβάλει τη δική της επιλογή στην επόμενη κυβέρνηση.

Αν, πράγματι, το ζητούμενο είναι να βελτιωθεί η Ανώτατη Εκπαίδευση στη χώρα μας, τότε όλοι καλούμαστε να στηρίξουμε τη νέα πολιτική ηγεσία χωρίς προσωπικές εμπάθειες και όταν, μάλιστα, υποτίθεται πως πρόκειται για μεγάλα πολιτικά στελέχη δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για προσωπικές τακτικές. Ας υπάρξει, έστω και τώρα, η συμπεριφορά που αρμόζει όταν η χώρα θέλει να προχωρήσει χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος και ας βοηθήσουμε αντί να παρεμποδίζουμε.

Αυτή τη φορά το στοίχημα πρέπει να κερδιθεί από την πανεπιστημιακή κοινότητα για να γίνουμε περήφανοι για τα ιδρύματά μας  και για να εμπνεύσουμε και την αγάπη στο δημόσιο Πανεπιστήμιο της χώρας μας. Αυτές τις μέρες που οι ελληνικές οικογένειες κάνουν μαζί με τα βλαστάρια τους τα μηχανογραφικά δελτία για τις διάφορες σχολές των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων το αίσθημα ευθύνης για το μέλλον αυτών των παιδιών είναι πολύ μεγάλο για να ασχολούνται κάποιοι με την υποστήριξη πολιτικών που έχουν αποτύχει.

Έχουμε σοβαρά θέματα που χρειάζονται πραγματικές συναινέσεις στην Εκπαίδευση: την αλλαγή στο σύστημα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια, την Τεχνολογική Εκπαίδευση και την αναδιάρθρωση του χώρου της Τριτοβάθμιας και της Έρευνας.

*Η Ευγενία Μπουρνόβα είναι καθηγήτρια Οικονομικής – Κοινωνικής Ιστορίας και Ιστορίας Πόλεων στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΡάπανος τέλος (και τυπικά) απ’ το υπουργείο Οικονομικώ​ν
Επόμενο άρθροΔυο-τρια πράγματα που πρέπει να γίνουν. Αλλιώς…
Η Ευγενία Μπουρνόβα διδάσκει οικονομική και κοινωνική ιστορία και ιστορία πόλεων στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1958 και ξεκίνησε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Lyon II. Δίδαξε στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, υπήρξε υπότροφος του Γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών (Post-doctorale, 1992) και επισκέπτρια καθηγήτρια στο Maison des Sciences de l'Homme. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα επικεντρώνονται σε θέματα κοινωνικο-επαγγελματικών δομών, δημόσιας υγείας και αγοράς ακινήτων στον αστικό χώρο και ιδιαίτερα στην Αθήνα. Είναι μέλος του ΔΣ του Ιστορικού Αρχείου του ΕΚΠΑ και της Εκτελεστικής Γραμματείας της ΠΟΣΔΕΠ τα τελευταία 10 χρόνια.

7 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αγαπητή κα Μπουρνόβα, η έλλειψη σεβασμού στην Πανεπιστημιακή κοινότητα καταρχήν δημιουργείται από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί εντός του πλαισίου των αρμοδιοτήτων της. Είναι κοινός τόπος, ότι ειδικά τα τελευταία είκοσι χρόνια η ίδια η Πανεπιστημιακή κοινότητα δεν σεβάστηκε ως όφειλε τον ρόλο της και την υψηλή αποστολή της. Με χαρακτηριστικά απόλυτα συντεχνιακά, ενίοτε και με οικονομικά εγκληματικές συμπεριφορές καταχράστηκε την εμπισοσύνη της κοινωνίας και δυστυχώς απαξιώθηκε. Προφανώς το σχόλιό μου δεν αφορά στο σύνολό της, δυστυχώς όμως πιστύω ότι αφορά ένα σημαντικό μέρος της.. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν τον αγώνα μας για ένα καλύτερο αύριο επικεντρώνοντας ο καθένας στις δικές του ευθύνες και όχι ρίχνοντας το ανάθεμα -ακόμα και αν είναι δικαιολογημένο- στους άλλους. Η έλλειψη αυτοκριτικής με ταυτόχρονη κατάθεση νέων προτάσεων για το πως θα βελτιώσουμε ο καθένας τα λάθη του είναι μια καλή αρχή για όλους μας. Ίσως και για την έξοδο από την κρίση (όχι μόνο την οικονομική).

  2. Μήπως θα έπρεπε να ήμασταν πιο αυστηροί με τον εαυτό μας; Να κοιτάμε τον καθρέπτη κατάματα; Να μην προβάλουμε ιδανικές καταστάσεις, που δεν έχουν δυνατότητα εφαρμογής με την σαπίλα του συστήματος μας! Το μαχαίρι πρέπει να χωθεί βαθιά στο κόκαλο και ίσως χρειαστεί και να το κόψει, αν θέλουμε να έχουμε την ιδανική παιδεία που οραματιζεσθε!

  3. Σαν άνθρωπος που διανύω το δέκατο χρόνο στο Πανεπιστήμιο, τελειώνοντας το διδακτορικό μου έχω να δηλώσω τα εξής:
    – Τουλάχιστον οι μισοί πανεπιστημιακοί δάσκαλοι δεν παρουσιάζουν ερευνητικό έργο για 5-10 χρόνια
    – Οι πρυτάνεις αυτή τη στιγμή έχουν αποφασίσει μόνοι τους πως ο νόμος δεν τους κάνει και τον εφαρμόζουν μερικώς και κατά το δοκούν. Μετά βέβαια μπορείς να τους ακούσεις να λυπούνται για νεοναζιστές που μπήκαν στη Βουλή. Κι εγώ λυπάμαι, αλλά λυπάμαι και για όλους όσους αποφασίζουν μόνοι τους και πράττουν.
    – Ο νεποτισμός δίνει και παίρνει και οι μπαμπάδες προσπαθούν να βολέψουν τα παιδιά τους σε θέσεις που δεν υπάρχουν.
    – Κλίκες παίρνουν αποφάσεις και παρεμποδίζουν το έργο όσων ξεφεύγουν του μετρίου, με αποτέλεσμα να διώχνουν τους ικανούς στο εξωτερικό.

    Προσωπικά έχω αποφασίσει να δοκιμάσω κι εγώ την τύχη μου στο εξωτερικό, όπου φυσικά δεν είναι όλα αγγελικά πλασμένα, αλλά τουλάχιστον οι κοινωνίες εκεί έχουν αποφασίσει για κάποιες ελάχιστες αρχές και αξίες.
    Η κα Μπουρνοβα είναι ενοχλημένη από το νόμο της Διαμαντοπούλου, γιατί της χαλάει τη σούπα. Κάποιος θα τη ρωτήσει τι έργο επιτέλεσε και αν προσελκύει μυαλά και χρήματα και αυτό ενοχλεί. Όντως, ο νόμος πάσχει σε πολλά σημεία, αλλά είναι μια αρχή.
    κα Μπουρνοβα, στα πλαίσια του κοινωνικού έργου που διαπράττετε γράφοντας στο aixmi.gr, εκτίθεστε, τουλάχιστον σε αυτούς που ζουν το σύστημα από μέσα.

  4. Έχοντας σπουδάσει στο εσωτερικό (4 έτη) και στο εξωτερικό (3 έτη) μπορώ να πω ότι το «ελληνόφωνο πανεπιστήμιο» χρειάζεται ριζική (ολοκληρωτική) αναδιάρθρωση. Και λόγο του ότι έχει διαβρωθεί μέχρι και τις βάσεις του, αυτό που χρειάζεται είναι εκθεμελίωση και εκ’ νέου θεμελίωση απο την αρχή. Και φυσικά, «σιδηράν πειθαρχίαν» για να μπορέσει να ανδρωθεί με τα σωστά (εν’μέρει, γιατί τίποτα δεν είναι 100% τέλειο) πρότυπα, χωρίς να γίνει εκ’ νέου πεδίο σκοπιμοτήτων, αντιπαράθεσης, νεποτισμού και ιδιοτελών συμφερόντων ορισμένων ανευθυνο-υπευθύνων.

  5. Ελπίζω κυρία Μπουρνόβα να διαβάζετε τα σχόλια των αναγνωστών, μπορεί να σας φανούν χρήσιμα. Βαρίδι είναι όσοι έφτιαξαν και κρατούν με νύχια και δόντια τη σημερινή άθλια κατάσταση.
    Μέρος αυτού του συρφετού (ευγενικά εκφραζόμενος) είστε κι εσείς και είναι και ο Παπαθεοδώρου. Όταν καταλάβετε ότι τα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα δεν ανήκουν ούτε στα μέλη ΔΕΠ, ούτε στις Πρυτανικές Αρχές, ούτε φυσικά στις κομματικές νεολαίες, και όταν απορροφηθεί από τον εγκεφαλό σας ότι ο έλληνας φορολογούμενος έχει λόγο στο πως λειτουργεί το Πανεπιστήμιο που συντηρεί, τότε ίσως γίνετε χρήσιμη(οι) σε μια προσπάθεια βελτίωσης. Ως τότε κοιτάξτε τους φυλακισμένους Πρυτάνεις…και αυτοί συνάδελφοίσας ήταν, εκλεγμένοι δημοκρατικά από εσάς ήταν και κάτω από την ασπίδα του «αυτοδιοίκητου» έδρασαν…Το βρίσκω προκλητικό ότι αποφασίσατε να γράψετε μόλις 2 μέρες μετά τη δικαστική απόφαση για κατάχρηση 8 εκ. ευρώ σε Φερραρι και τζακούζι. Δεν ντραπήκατε?

  6. Σας παραθέτω την παρακάτω επιστολή, που θίγει θέματα των Ελληνικών ΑΕΙ, για όσους δεν την ξέρουν. Με τον συγγραφέα της είχα την τιμή να ήμουν συσπουδαστής στο ΕΜΠ, αλλά δεν έχω καμμία σχέση μαζί του, αφού έχω να τον δω από τότε.

    Επιστολή παραίτησης από το Τομεακό Ερευνητικό Συμβούλιο Κοινωνικών Επιστημών του
    Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας

    Αγαπητοί συνάδελφοι του Τομεακού Ερευνητικού Συμβουλίου Κοινωνικών Επιστημών του
    Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας, αγαπητέ πρόεδρε κε Βεττα, αξιότιμε κε.
    υπουργέ
    Με μεγάλη μου λύπη υποβάλλω την παραίτηση μου από μέλος της παραπάνω επιτροπής.
    Όταν πριν από ένα περίπου χρόνο δέχτηκα να συμμετάσχω, ήταν γιατί με διαβεβαίωσαν
    -και πείστηκα- ότι θα μπορούσα κάτι να προσφέρω στη βελτίωση της Ελληνικής παιδείας.
    Δέχτηκα την άμισθη θέση με πολύ μεγαλύτερο σεβασμό απ’ ότι μια έμμισθη. Οφείλω
    ταυτόχρονα να ομολογήσω ότι τη συγκεκριμένη θέση δεν θα αναλάμβανα με οποιοδήποτε
    μισθό σε μια άλλη χώρα με την ίδια κατάσταση στην εκπαίδευση.
    Υπήρξαν δυο λόγοι που δέχθηκα και θεώρησα τιμή μου να υπηρετήσω. Ο πρώτος ήταν ότι
    τρέφω μεγάλο θαυμασμό για την εκπαίδευση που έλαβα στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο
    (αποφοίτησα το 1974). Θεωρώ ότι η παιδεία που έλαβα στο ΕΜΠ ήταν πιο καθοριστική για
    την εξέλιξη μου από τα δυο διπλώματα (Πολιτικής Επιστήμης και διδακτορικό Στατιστικής)
    που έλαβα στη Γαλλία, και το ένα (διδακτορικό Πολιτικής Επιστήμης) στην Αμερική. Ο
    δεύτερος ήταν ότι έβλεπα από μακριά ότι η οποιαδήποτε βοήθεια ήταν απόλυτα αναγκαία
    στη σημερινή κατάσταση του Ελληνικού Πανεπιστημίου.
    Όταν άρχισε τη θητεία μου στην επιτροπή διαπίστωσα ότι η κρατούσα κατάσταση ήταν
    πολύ χειρότερη απ’ ότι νόμιζα. Είδα για παράδειγμα ότι οι περισσότεροι πανεπιστημιακοί
    συμπεριελάμβαναν στο βιογραφικό τους όχι μόνο δημοσιεύσεις από τον επιστημονικό τύπο
    του εξωτερικού αλλά και από Ελληνικά έντυπα όχι μόνο επιστημονικά αλλά και περιοδικά
    ευρείας κυκλοφορίας, ακόμα και εφημερίδες όπως ‘Η Αυγή της Κυριακής’.
    Συνειδητοποίησα ότι το κριτήριο εγκύρων δημοσιευμάτων που έχουν την επιστημονική
    έγκριση διακεκριμένων ειδικών (peer review) δεν υπάρχει στην Ελλάδα.
    Ότι ορισμένοι Έλληνες πανεπιστημιακοί δεν αντιλαμβάνονται τη διαφορά μιας
    ελληνόγλωσσης από μια διεθνή δημοσίευση (μόνο η δεύτερη επηρεάζει το διεθνές
    επιστημονικό κοινό) η ακόμα τη διαφορά επιστημονικής δημοσίευσης από άποψη.
    Ακόμα χειρότερα, ένα Ελληνικό Πανεπιστήμιο συμμετείχε στην κατασκευή ενός ‘δείκτη’
    επιστημονικής απήχησης ο οποίος καταμετρά οποιαδήποτε «δημοσίευση» ακόμα και στις
    ιστοσελίδες του κάθε πανεπιστημιακού, μπλογκς η άλλες δημοσιεύσεις καθώς και τις
    πιθανές συζητήσεις που ακολουθούν. Με βάση αυτό το «δείκτη», σύμφωνα με δημοσίευμα
    έγκριτης εφημερίδας τα Ελληνικά Πανεπιστήμια έρχονται τρίτα σε ολόκληρο τον κόσμο,
    ενώ τα Αμερικάνικα δέκατα!!! Και ποιος νοιάζεται ότι στη βάση των παγκόσμια αποδεκτών
    δεικτών, βασισμένων σε έγκυρες δημοσιεύσεις καθώς και σε αναφορές στη διεθνή
    βιβλιογραφία, κανένα Ελληνικό πανεπιστήμιο δεν είναι στα διακόσια πρώτα στον κόσμο;
    Αντί να βλέπουμε την πραγματικότητα και να προσπαθούμε να βελτιώσουμε την
    κατάσταση, χρησιμοποιούμε διαστρεβλωτικούς φακούς και αλλάζουμε αυτό που βλέπουμε.
    Σε μια σκηνή του Γαλιλαίου του Μπρεχτ, οι καρδινάλιοι του εξηγούν γιατί δεν θα κοιτάξουν
    μέσα από το τηλεσκόπιο…..Όταν το Υπουργείο Παιδείας κατάλαβε την αθλιότητα της
    Ελληνικής εκπαίδευσης δημιούργησε ένα, κατά τη γνώμη μου συμβιβαστικό, νέο νόμο
    πλαίσιο που άλλαζε τον τρόπο εκλογής των Πανεπιστημιακών διοικήσεων με συμμετοχή
    εξωπανεπιστημιακών παραγόντων από την οικονομία και την κοινωνία. Για την επιλογή των
    πανεπιστημιακών εφαρμόζονταν επιστημονικά και όχι πολιτικά κριτήρια και για την επιλογή
    των μη πανεπιστημιακών- από τα μέλη των ΑΕΙ- εφαρμόζονταν το πιο πρόσφορο εκλογικό
    σύστημα. Αυτή η ηγεσία θα αναλάμβανε ευθύνες που σήμερα διαχειρίζεται το Υπουργείο
    Παιδείας.
    Μιλάμε δηλαδή για μείζονα και αναγκαία αποκέντρωση που θα επιτρέψει στα ΑΕΙ να
    ανασάνουν, να διαχειριστούν τους περισσότερους πόρους τους όπως τα ίδια κρίνουν
    σωστό. Παρά ταύτα, η κατάσταση έγινε αμέσως έκρυθμη, οι Πρυτάνεις εξανέστησαν,
    δήλωσαν ότι δεν θα εφαρμόσουν το νόμο που καταργεί την αυτοτέλεια των ΑΕΙ.
    Πιο στρατηγικές σκέψεις πρυτάνευσαν και συνέστησαν αντί να αναλάβουν οι Πρυτάνεις την
    αντίσταση, να βοηθήσουν τους φοιτητές να καταργήσουν κάθε έννοια νόμου μέσα στα ΑΕΙ
    και οι ίδιοι να προσφύγουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την συνταγματικότητα του
    νόμου! Για να καταλαβαίνουμε περί τίνος πρόκειται, ΟΛΑ τα Αμερικάνικα πανεπιστήμια
    (ιδιωτικά ΚΑΙ δημόσια) έχουν μεικτές διοικήσεις από Πανεπιστημιακούς και
    εξωπανεπιστημιακούς. Το Πανεπιστήμιο της Πολιτείας το Μίσιγκαν όπου εργάζομαι
    (δημοσιο) είχε την διαπανεπιστημιακή διοίκηση διοριζόμενη από τον Πρύτανη στο
    παρελθόν, ενώ τώρα εκλέγεται από τους κατοίκους της πολιτείας. Το κάθε πανεπιστήμιο
    καθορίζει το πως συγκροτείται η διοίκηση του. Ξανά, αντί να βλέπουμε την πραγματικότητα
    βάλαμε ιδεολογικές παρωπίδες για να αρνηθούμε τι βλέπουμε.
    Όλα αυτά τα έβλεπα, και παρέμενα στη θέση μου γιατί ήταν επιβεβαίωση των αρχικών μου
    θέσεων, ότι η χώρα χρειάζεται όλη τη βοήθεια που μπορεί να βρει για την αναμόρφωση της
    εκπαίδευσης. Και ο νόμος πλαίσιο είχε βάλει έναν περιοριστικό όρο αντάξιο της
    πανουργίας του Οδυσσέα (για να θυμηθούμε τους προγόνους μας): χρήματα για ένα ΑΕΙ
    μπορούσε να λάβει μόνο η νεοεκλεγείσα ηγεσία του ιδρύματος. Αυτή η διάταξη ήταν η μόνη
    ασπίδα που είχε ο νόμος πλαίσιο μέσα σε μια θάλασσα αναρχίας που κυριαρχεί σήμερα στα
    ΑΕΙ. Μπορεί οι πρυτάνεις να θέλουν και να μπορούν να ακυρώνουν τη μια εκλογή μετά την
    άλλη, άλλα δεν θα έχουν χρηματοδότηση αν συνεχίσουν. Ακόμα και οι φοιτητές που τώρα
    κινητοποιούνται υπέρ τους κάποτε θα συνειδητοποιήσουν την κατάσταση και θα
    σταματήσουν.
    Αυτή τη διάταξη η νέα ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας την ανέτρεψε. Ο υπουργός δήλωσε
    ότι έχει την υποστήριξη του Πρωθυπουργού, και με δυο υφυπουργούς στο πλευρό του (έναν
    από το κάθε κόμμα που στηρίζει την κυβέρνηση) δήλωσε πως στόχος του είναι το πως θα
    εφαρμοστεί ο νόμος ο οποίος ‘συναντά προβλήματα’. Οι δυο υφυπουργοί υποστήριξαν τα
    λεγόμενα του υπουργού, και διαφώνησαν μόνο στο αν μετά τις εκλογές ο νόμος θα
    εφαρμοστεί από το ΠΑΣΟΚ η την ΝΔ.
    Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Την δήλωση ότι τα πάντα γίνονται για να σωθεί ο νόμος;
    Νομίζει ο κύριος Μπαμπινιώτης ότι τον πίστεψε κανείς; Την ελαφρότητα του χιούμορ των
    υφισταμένων; Το πρόβλημα τους είναι ποιος θα βγει στις εκλογές να αναλάβει την
    εφαρμογή;
    Οι θριαμβολογίες των πρυτάνεων που αποτελούν μέλη της νεοσυσταθείσας επιτροπής
    προς ‘διάσωση’ του νόμου είναι οι αλαλαγμοί των λύκων που τους εμπιστεύτηκαν ΞΑΝΑ να
    φυλάνε τα πρόβατα.
    Δεν μπορώ υπό αυτές τις συνθήκες να συμμετέχω σε σχεδιασμούς του Υπουργείου
    Παιδείας. Ο νόμος πλαίσιο για την Παιδεία ήταν ο μόνος διαρθρωτικός νόμος που
    ψηφίστηκε από τη Βουλή, που δεν επιβάλλει φορολογία και δεν σχεδιάζει πως θα απολύσει
    εργαζόμενους (αν και θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου πολλές σχολές και πανεπιστήμια να
    κλείσουν).
    Είναι ο μόνος νόμος που ψηφίστηκε χωρίς το μαχαίρι των δανειστών στο λαιμό και που είχε
    στόχο πως θα φτιάξουμε μια καλύτερη Ελλάδα που να μπορεί να ανταγωνιστεί στο διεθνές
    περιβάλλον.
    Ήταν μια επένδυση για το μέλλον μας και δεν φαίνεται να νοιάζεται κανείς για την
    «διάσωση» του. Ούτε καν τα κόμματα που τον ψήφισαν. Παίρνει κι αυτός το δρόμο των
    νομοσχεδίων για την απελευθέρωση των επαγγελμάτων.
    Με λύπη μου παραιτούμαι από την επιτροπή.
    Γιώργος Τσεμπελής
    Anatol Rapoport Collegiate Professor οf Political Science
    University of Michigan, USA

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here