Αν τον ήξερα θα του΄λεγα: Αλέξη θυσιάσου για να σώσεις τα παιδιά

0
1

Μετά από έξι μήνες «σκληρών» διαπραγματεύσεων, επιτέλους έρχεται η… ελπίδα που βλέπαμε σε συνθήματα στις αφίσες στους δρόμους ανάμεσα στα φωτισμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα και τους πασπαλισμένους με άχνη ζάχαρη κουραμπιέδες. Η αξιοπρέπεια των Ελλήνων… σώθηκε και είμαστε υπερήφανοι όπως μας είχαν υποσχεθεί: ο ΕΝΦΙΑ καταργήθηκε, δεν θεσπίστηκαν άλλοι φόροι, το «μνημόνιο» είναι ένας μακρινός εφιάλτης, 1.500.000 άνθρωποι βρήκαν δουλειά, οι μισθοί και οι συντάξεις αυξήθηκαν, η ανάπτυξη «καλπάζει», οι «μεγαλοκαρχαρίες» φοροφυγάδες συνελήφθησαν, τα συσσίτια καταργήθηκαν καθώς δεν υπάρχουν πια φτωχοί που ψάχνουν στους σκουπιδοτενεκέδες, τρώνε ληγμένα των σούπερ μάρκετ και υπολείμματα στις λαικές αγορές.

Αυτό ήταν! Οι «θεσμοί» υποχώρησαν (έχει και παραλλαγές η λέξη τρόικα, δανειστές, πενταμερής, brussels  group κλπ) γιατί κατάλαβαν ότι η κυβέρνηση «δεν μασάει» και είναι αποφασισμένη να διαλύσει το ευρωπαικό οικοδόμημα, αν δεν της χαρίσουν κι άλλα δισεκατομμύρια ευρώ για να διατηρήσει  το παρασιτικό σύστημα, τους κομματικούς σφουγγοκωλάριους και εν καιρώ ειρήνης τις στρατιωτικές δαπάνες σε επίπεδο εν εξελίξει τρίτου παγκοσμίου πολέμου!

Εντάξει, όλα αυτά είναι εικονική πραγματικότητα και δεν «τα βάζω» με όσους ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, γιατί errare humanum testus (το να πλανιέσαι είναι ανθρώπινο) όπως έχει πει αιώνες πριν ο Λατίνος Άγιος Ιερώνυμος. Η ουσία είναι τι κάνουμε από εδώ και πέρα.
Όπως όλοι οι νοήμονες Έλληνες ησύχασα, έστω και προσωρινά, με τη γενναία απόφαση του πρωθυπουργού να υποχωρήσει – παρ ότι ο ίδιος έβαλε το κεφάλι του στο στόμα του λιονταριού με τα τερατώδη προεκλογικά ψέμματα – αλλά τουλάχιστον στο «παρά ένα» κατάλαβε ότι δεν μπορεί «να πάρει στο λαιμό του» μιά ολόκληρη χώρα για μιά δράκα «πυροβολημένων» δραχμολάγνων. Αλλά κυρίως «ξεγύμνωσε» πολιτικά και αποδόμησε οριστικά τον Γιάννη Βαρουφάκη, που αν δεν ήταν διάσημος και – προσωρινά – υπουργός, ίσως να έκανε καριέρα σόουμαν ως τρίο μαζί με τον… Κατέλη και τον Ταμπάκη στις (θυμάστε;) τηλεοπτικές «αυπνίες» της Αννίτας Πάνια.
Και επειδή ο κ. Τσίπρας είναι νέος σε ηλικία, έχει μία τεράστια ευκαιρία. Να γίνει ο πρωθυπουργός που δεν θα τον «καταπιεί» η κρίση, όπως προβλέπουν ορισμένοι, αλλά θα είναι ο σύγχρονος Ευρωπαιστής πολιτικός που με δύσκολες και ρηξικέλευθες αποφάσεις, αλλά αστείρευτο σθένος θα ανέβει τον Γολγοθά. Μετά την προσωπική του όμως «σταύρωση» θα ακολουθήσει η «ανάσταση» των επόμενων γενεών. Αν είχα τη δυνατότητα να τον συναντήσω για τριάντα δευτερόλεπτα, θα τον κοίταζα στα μάτια και θα του έλεγα «Αλέξη θυσιάσου για να σώσεις τα παιδιά και τους νέους».
Αν προτιμήσει τον εύκολο δρόμο με την αλυσιτελή φορολογία, τις θωπείες στις συντεχνίες του δημοσίου και τον συμβιβασμό με τους επαγγελματίες «αριστερούς» και τους «ψεκασμένους», τότε κάποτε θα το μετανιώσει. Άλλωστε μιά «μικρή γεύση» μετώπου υπερδεξιάς, δεξιάς και ακροδεξιάς πήρε από το νόμο για την ιθαγένεια των παιδιών που γεννιούνται στην Ελλάδα από αλλοδαπούς γονείς. Ο Καμμένος, ο Σαμαράς και ο Μιχαλολιάκος καταψήφισαν το λογικό και δημοκρατικό δικαίωμα αυτών των παιδιών!
Φυσικά και ξέρει πολύ καλά τι πρέπει να κάνει στο μέλλον ο κ. Τσίπρας. Το πιστεύω ακράδαντα. Ποιοί είναι οι ελιγμοί σωτηρίας της χώρας. Ας κάνει το πρώτο «βήμα» και ας απενεργοποιήσει τον «αυτόματο πιλότο» που σχεδίασαν όλες οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης. Δεν αντέχω να σκέφτομαι ότι ένας προοδευτικός σαραντάρης ενδέχεται να «κουβαλάει» τα ίδια μυαλά με τους αείμνηστους Καραμανλή και Παπανδρέου, τον ανεψιό του πρώτου και τον γιο του δεύτερου, τον Σημίτη, τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά.
Όσο για εμάς τους υπόλοιπους ξέρω κι εγώ… Ας «φρενάρουμε» τον ύπουλο κοινωνικό εμφύλιο. Ας κρατήσουμε ότι καλό υπάρχει στις ζωές μας μέχρι να «σβήσει» κι αυτό το καλοκαίρι. Το χαμόγελο των παιδιών, μιά μπίρα στην παραλία, μιά ωραία κουβέντα με φίλους, ένα θερινό σινεμαδάκι, ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο, μιά βόλτα με τον σκύλο, ό,τι στον καθένα του μαλακώνει λίγο την ψυχή.
Για να μην μείνει τελικά – αυτό που λέει τόσο γλυκά ο συγγραφέας και συνθέτης Γιώργος Σταυριανός«η ακατανόητη πίκρα που αφήνει η ζωή, στο άπλετο φως του καλοκαιριού»
Προηγούμενο άρθροΣτρατούλης: Ούτε μία στο εκατομμύριο να υποκύψουμε στους θεσμούς
Επόμενο άρθροH Ελλάδα ήταν έως τώρα τυχερή που έχει γλιτώσει από την οργή της ΕΚΤ
Αργύρης Κωστάκης
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ