Αντώνη Κανάκη «μη μασάς»…

Αντώνης Κανάκης και Γιώργος Πατούλης. Δύο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι και προσωπικότητες. Αυτό είναι προφανές. Ο «χρυσός καναπές» και η επίμαχη φωτογραφία της οικογένειας του δημάρχου Αμαρουσίου, προέδρου της ΚΕΔΕ, προέδρου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, πρωτοκλασάτου στελέχους της Νέας Δημοκρατίας και συγνώμη αν μου διαφεύγει κάποια άλλη ιδιότητα, φυσικά προκάλεσαν εντύπωση και σε εμένα. Το «προκλητικό» βίντεο στην εκπομπή του Κανάκη φυσικά «ηλέκτρισε» κι εμένα.

Όμως το χιούμορ δεν έχει όρια. Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω τη λέξη σάτιρα, γιατί τη θεωρώ πολύ επικίνδυνη, παρεξηγημένη στη χώρα μας και συνεπώς διάτρητη σε ερμηνείες και σε ανεκτικότητα. Αλλά το χιούμορ πραγματικά δεν έχει όρια. Απλώς η αρέσει ή δεν αρέσει. Όπως σου αρέσει ή δεν σου αρέσει ένας άντρας ή μία γυναίκα, ένα φαγητό, ένα κόμμα ή ένα αυτοκίνητο (τυχαία παραδείγματα). Αν δεν σου αρέσει – κατά περίπτωση – δεν τον (την) κοιτάς ή δεν φλερτάρεις, δεν το τρως, δεν το ψηφίζεις, δεν το αγοράζεις. Πάντως με τίποτα δεν κάνεις μήνυση ή αγωγή στον γονέα, τον μάγειρα, τον πρόεδρο ή τον κατασκευαστή!

Έτσι ακριβώς είναι και με το χιούμορ. Με μία χιουμοριστική εκπομπή. Με μία κωμωδία, αν θέλετε κατά μία έννοια. Αν δεν σου αρέσει ο παρουσιαστής, το ύφος του, η φιλοσοφία του, το στιλ του, η αποψή του, το χιούμορ του, η φωνή του, η φάτσα του ή αλλάζεις κανάλι με το τηλεκοντρόλ ή δεν παρακολουθείς ποτέ την εκπομπή του εφόσον γνωρίζεις πότε προβάλλεται. Πάντως με τίποτα δεν κάνεις μήνυση ή αγωγή στον παρουσιαστή.

Προσωπικά παρακολουθώ λίγη ώρα τηλεόραση καθημερινά και, φυσικά, επιλεκτικά. Αλλά, κυρίως, ξέρω τι δεν θέλω να δω, τι δεν μου αρέσει. Χωρίς να ενδιαφέρει κανέναν, αλλά γιά τη δόμηση του κειμένου, μου αρέσει πολύ η εκπομπή «ράδιο Αρβύλα» του Κανάκη και, όποτε μπορώ, την παρακολουθώ. Κυρίως ο Κανάκης, αλλά και οι τρείς φίλοι του είναι εξαιρετικοί. Με χιούμορ, άποψη, ρυθμό αλλά και ευαισθησία, για όσους μπορούν να την  αντιληφθούν. Ο Αντώνης Κανάκης με έχει πείσει ότι είναι ένας κανονικός Έλληνας. Εργάζεται σκληρά καθημερινά στον τομέα του. Είναι σίγουρα ένας υπεύθυνος κι ευγενικός άνθρωπος. Παρακολουθεί την επικαιρότητα και φρικάρει με ό,τι φρικάρουν οι κανονικοί άνθρωποι. Με τη διαφορά ότι ο Κανάκης έχει το χάρισμα και τη δυνατότητα να σχολιάζει με χιούμορ να καυτηριάζει το άδικο. Το πολιτικά χυδαίο. Το ευτελές. Το κοινωνικά προκλητικό. Το ανισόρροπο. Το υπερβολικό.

Στον αντίποδα η φωτογράφιση Πατούλη στον «χρυσό» καναπέ μπορεί να με ενόχλησε αισθητικά ή να τη θεώρησα τύπου «Δυναστεία» με Μπλέικ Κάριγκτον και Αλέξις Κόλμπυ σε μιά εποχή που δίνω μάχη για το μεροκάματο, όμως δεν έκανα μέσα μου καμία «αγωγή» στον κ. Πατούλη. Αναφαίρετο δικαιωμά του – το εννοώ – να φωτογραφίζεται όπου και όπως θέλει. Ακόμη θυμάμαι την ιστορική φωτογραφία του πριν πέντε καλοκαίρια στην ξαπλώστρα, στην παραλία «Ψαρού» της Μυκόνου, που πάλι είχε προκαλέσει αίσθηση.

Η γνώμη μου είναι να μην προχωρήσει ο δήμαρχος Αμαρουσίου σε μηνύσεις και αγωγές εναντίον του Κανάκη. Αλλά, κυρίως, να μη χαίρεται που βρήκε σύμμαχο τον υπουργό Υγείας Παύλο Πολάκη. Τέτοιες «λυκοφιλίες» μόνο κακό κάνουν. Ο αριστερός κύριος υπουργός, αντί να σπαταλά τον πολύτιμο χρόνο του για να επιτίθεται στον Κανάκη, καλύτερα ας κοιτάξει να κάνει κάτι για τα τριτοκοσμικά νοσοκομεία. Αλλά ούτε και σε αυτόν κάνω μέσα μου «αγωγή«. Ας τον κρίνει για το πολιτικό του έργο η συνείδησή του, ο Θεός και η κοινωνία.

Πάντως για να τελειώνουμε, νομίζω πως στην περίπτωση Κανάκη – Πατούλη ισχύει αυτό το μνημειώδες που είχε πει ο Πάμπλο Πικάσο. «Κάποιοι βλέπουν μιά κίτρινη κουκίδα και ζωγραφίζουν έναν ήλιο και κάποιοι άλλοι βλέπουν έναν ήλιο και ζωγραφίζουν μιά κίτρινη κουκίδα». Για το ποιος είναι ο «ήλιος» και ποιος είναι η «κουκίδα» φαντάζομαι ο καθένας έχει τη γνώμη του. Προσωπικά μου αρέσουν οι «πίνακες» του Αντώνη Κανάκη.

Σχετικά Άρθρα

3 Σχόλια
  1. Ο/Η Δέσποινα Α. λέει:

    Το άρθρο είναι εξαιρετικό, περιούσιο, είστε από τους ελαχίστους που παίρνετε καθαρά θέση υπέρ του Αντώνη Κανάκη, στο θέμα που δημιουργήθηκε με το σκετσάκι της εκπομπής του. Θέλω να σας πω και λίγα είπαν στο σκετσάκι, ένας άνθρωπος που προκαλεί με τέτοιου είδους φωτογραφήσεις, είμαι σίγουρη πως αποζητά την προβολή, το να ασχοληθούν μαζί του άπαντες, ακόμα και αν η κακογουστιά περισσεύει. Και λίγα του είπαν του κυρίου δημάρχου.
    Ο Αντώνης Κανάκης είναι πρόσωπο με ευαισθησίες, το απέδειξε άλλωστε, ακόμα και με πράξεις που λίγοι γνωρίζουν. Είναι αγαπητό πρόσωπο, τον καμαρώνουμε εμείς οι Θεσσαλονικείς, περισσότερο εμείς τα ξενάκια της Αθήνας. Έχει λόγο, καθαρό λόγο, δε μασάει τα λόγια του, είναι, με λίγα λόγια ένα πολιτικό και όχι κομματικό πρόσωπο.
    Καλά θα κάνει ο κύριος δήμαρχος να ασχοληθεί περισσότερο με τα προβλήματα των πολιτών και του δήμου του και όχι να φωτογραφίζεται μέσα στα κακόγουστα χρυσάφια. Τι περίμενε, να του πούμε και μπράβο;
    Ωραίο άρθρο, ευχαριστούμε.

    • Ο/Η bushido λέει:

      Η αποκαλούμενη (ή αυτοαποκαλούμενη) σάτιρα κρύβει μια εγγενή κακοήθεια.
      Για μένα είναι ένα είδος «λόγου» και «τέχνης» απορριπτέο ήδη από την εποχή του Αριστοφάνη.
      Ανατολικής, πιθανώς φρυγικής, προέλευσης και με έντονο το Διονυσιακό στοιχείο ανταποκρίνεται μάλλον στα τυφλά πάθη παρά στην Απολλώνια (ελληνική) λογική σκέψη.
      Συνυφασμένο με τη χοντράδα και τη χυδαιότητα ούτε διδάσκει, ούτε νουθετεί, ούτε προβληματίζει. Απευθύνεται σε ένα ακατέργαστο κοινό, με ταπεινά ένστικτα και άγνοια πραγματικού χιούμορ.
      Οι αρβύλες, ο Λαζόπουλος, η ελληνοφρένεια, ο Θέμος, ο Μπόγδανος, άλλοι δυο τύποι του skai και όλοι οι παλαιότεροι… επιβεβαιώνουν όσα προανέφερα.
      Πολλές φορές μάλιστα η χοντράδα, η κακογουστιά και η εμπάθεια των παραπάνω, συμβαδίζουν με τα συμφέροντα και τις οδηγίες των αφεντικών τους…

  2. Ο/Η Δέσποινα Α. λέει:

    Αγαπητέ Bushido,
    διαφωνώ με το καλό σας σχόλιο. Η σάτιρα, ο σαρκασμός, ο αυτοσαρκασμός, ήταν στοιχεία της σχολής του Αριστοφάνη, απευθυνόταν μάλιστα σε πολύ ειδικό κοινό, με καθόλου ταπεινά ένστικτα, όπως γράφετε. Μάλιστα, η πολιτική σάτιρα, ήταν ο φόβος και ο τρόμος στην αγορά, οι άρχοντες κρινόταν από τα κείμενα της σάτιρας, καθώς το κοινό, είτε αποδεχόταν, είτε αποδοκίμαζε. Μην υποτιμάτε τόσο το ελληνικό κοινό και κρίση έχει και κριτική σκέψη.
    Μην ταυτίζετε τη σάτιρα με τις εκπομπές της τηλεόρασης, η τηλεόραση, μια ηλεκτρική συσκευή είναι, όπως το ψυγείο, η ηλεκτρική κουζίνα, κλπ.
    Είμαι βέβαιη πως και εσείς συμφωνείτε, η τέχνη θέλει χρήματα και η τηλεόραση αρκείται στα φτηνά και ανούσια. Ανάμεσα σε αυτά όμως, ο Κανάκης ξεχωρίζει.


Αφήστε το σχόλιο σας

*