Απαντώντας στον κ. Λευτέρη Παπαδόπουλο

14
24

Αγαπητέ κ.Λευτέρη Παπαδόπουλε, διάβασα με μεγάλη προσοχή και σεβασμό το άρθρο σας και αναρωτήθηκα πώς θα φαινόταν σε έναν ασθενή, που χαροπαλεύει στο κρεβάτι του πόνου -όπως ακριβώς συμβαίνει δηλαδή και με τη χώρα μας σήμερα- αν του έλεγαν του έρμου πως….

«Για να σας σώσουμε, δε σας φέραμε καρδιολόγο, αλλά….συνταγματολόγο!»

Κι αν τα επιχειρήματα που του ανέλυαν για να εμπιστευθεί τον συνταγματολόγο ήταν πως….

«Οι καρδιολόγοι ως τώρα δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους», και πως

«Νομίζουμε ότι ο καλός ‘θεραπευτής’[1][1] κρίνεται στη πράξη», και ότι

«Παραδείγματα σπουδαίων ‘καρδιολόγων’ που απέτυχαν ως ‘θεραπευτές’, είναι πάμπολλα. Και  όχι μόνο στην Ελλάδα. Αλλά σε ολόκληρη την υφήλιο»….. Κι ακόμα, πως

«Δεν ισχυρίζομαστε ότι ο συνταγματολόγος θα μπορέσει να σας σώσει. Πιστεύουμε, όμως, ότι θα παλέψει. Χωρίς αλαζονικό ύφος και με «πλησίασμα» σε σας που υποφέρετε»…..

Αν σας ακούγεται ακραίος ο παραλληλισμός και το λογοπαίγνιο, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε άλλα παραδείγματα, λιγότερο παραστατικά σίγουρα, αλλά πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Έτσι, στο χώρο των επιχειρήσεων και του ιδιωτικού τομέα είναι ποτέ δυνατόν να τεθεί επικεφαλής μεγάλης εταιρίας ή πολυεθνικού ομίλου, κάποιος που δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο και τη δραστηριότητα της επιχείρησης; ΠΟΤΕ!

Για να αναλάβει κανείς ένα τέτοιο τιμόνι, μικρό ή μεγάλο, όπου παίζεται καθημερινά ένα σκληρό παιχνίδι επιβίωσης, όπου διακυβεύονται ποσά εκατομμυρίων, αλλά και τύχες εργαζομένων, δεν αρκεί να είναι έξυπνος, ούτε πολιτικάντης, ούτε καν πολιτικός, και βεβαίως δεν αρκεί να πει ότι «θα το παλέψει» (κατά την έκφρασή σας)! Στον ιδιωτικό τομέα και στην αγορά, δεν αρκεί η προσπάθεια και το φιλότιμο ούτε οι καλές προθέσεις! Αντιθέτως, πρέπει να είναι εκ των προτέρων αποδεδειγμένα και η γνώση και η αποτελεσματικότητα του ηγέτη. Χρειάζονται λοιπόν :

  • -Πρώτον, βαθιά γνώση του αντικειμένου, και στη θεωρία (σπουδές και πτυχία), αλλά βεβαίως και, κυρίως, στην πράξη (εμπειρία-προϋπηρεσία)
  • -Δεύτερον, χρειάζονται αποδεδειγμένες διοικητικές ικανότητες, όπου ο υποψήφιος ηγέτης θα πρέπει να πείσει ότι στις προηγούμενες θέσεις από τις οποίες πέρασε μεγαλούργησε, πέτυχε εντυπωσιακά αποτελέσματα, μετρούμενα σε τζίρους, κέρδη, ανάπτυξη κλπ κλπ.

Πιστεύετε, αλήθεια, ότι για μια τέτοια θέση, σε μια τέτοια εταιρία του ιδιωτικού τομέα, μικρή ή μεγάλη, θα επέλεγαν ποτέ έναν έξυπνο και ικανό…συνταγματολόγο, επειδή «θα το πάλευε» και επειδή «θα έπειθε πλησίαζοντας τον κόσμο χωρίς αλαζονικό ύφος»; Όχι, ΠΟΤΕ! Ακόμα κι αν ο συνταγματολόγος ήταν ο καθηγητής κ.Βενιζέλος!

Μα ένα οποιοδήποτε υπουργείο μιας χώρας, πολύ περισσότερο μάλιστα αυτό των Οικονομικών μιας χώρας που βρίσκεται στο κατώφλι της χρεοκοπίας,

  • -όπου επίσης διακυβεύονται δισεκατομμύρια (του ελληνικού λαού αυτή τη φορά και όχι κάποιου ιδιώτη)
  • -όπου, επίσης, διακυβεύονται οι τύχες και οι ζωές, όχι μόνο μερικών εργαζομένων μιας εταιρίας, αλλά όλων των Ελλήνων, όλης της χώρας,…

Νομίζετε, λοιπόν, ότι ένα υπουργείο χρειάζεται έναν ηγέτη επικεφαλής με λιγότερα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα από ό,τι σε μια μεγάλη εταιρία; Φοβάμαι πως όχι!

Βεβαίως, με την κακοδαιμονία αυτού του τόπου, σύμφωνα με την οποία οι υπουργοί πρέπει να προέρχονται από τις τάξεις των βουλευτών και μόνο, είναι αναμενόμενο να καταλήγουμε να μας αρκεί «το μη χείρον βέλτιστο»! Αφού δε μπορούμε να βρούμε βουλευτή με προσόντα, τεχνογνωσία, εμπειρία, πραγματική προϋπηρεσία και  καταγεγραμμένη αποτελεσματικότητα στον τομέα των Οικονομικών, της Υγείας, της Παιδείας, της Γεωργίας, τότε ναι, ας διαλέξουμε έναν νομικό, έναν γιατρό, έναν ό,τι να ‘ναι, τέλος πάντων («πολλές ψήφους να έχει πάρει»), αρκεί να είναι έξυπνος και να έχει καλές προθέσεις!

Μα δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτή η ευκολία και  προχειρότητα, αυτή η ανευθυνότητα τελικά, του να εμπιστευόμαστε τόσο δύσκολα και εξειδικευμένα θέματα, στην εποχή της γνώσης και της τεχνολογίας, σε ανθρώπους που δεν έχουν ούτε τη στοιχειώδη γνώση του αντικειμένου μέχρις ότου αναλάβουν την υπουργική καρέκλα, αυτό είναι που μας οδήγησε σε αυτή την τραγική κατάσταση; Όχι, βέβαια, μόνο λόγω αυτής της άγνοιας, αλλά και για πολλούς άλλους λόγους, που όμως δεν είναι του παρόντος….

Και, επίσης, πολύ σωστά εντοπίζετε στο παράδειγμα του κ.Παπακωνσταντίνου, ότι…

«μπορεί ο ίδιος να είναι καλός. Αν είναι. Αλλά…..όφειλε, να έχει πάρει δίπλα του, μερικούς ανθρώπους της πιάτσας. Να του δίνανε συμβουλές περί του πρακτέου. Με θεωρίες δεν βάφονται αυγά».

Μήπως αυτό δεν είναι μια άλλη παθογένεια των κριτηρίων επιλογής σε αυτό τον τόπο αγαπητέ κ. Παπαδόπουλε; Η αποθέωση της θεωρίας σε βάρος της πράξης! Θυμίζω ότι και ο κ.Παπακωνσταντίνου και ο κ.Αλογοσκούφης που αναφέρετε είναι οικονομολόγοι της θεωρίας και της αίθουσας των πανεπιστημίων, αλλά ηγήθηκαν ποτέ μιας μικρής- έστω –επιχείρησης, της οποίας η επιβίωση να παίζεται κάθε μέρα στον σκληρό ανταγωνισμό, και όπου δέκα έστω οικογένειες να κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους; Στον κόσμο των επιχειρήσεων, οι καθηγητές και η θεωρία, αποτελούν εξαιρετικούς συμβούλους, αλλά ως εκεί. Γιατί το τιμόνι το αναλαμβάνουν άνθρωποι του επαγγέλματος, με γνώση και διοικητικά προσόντα, με εμπειρία σε πραγματικές και όχι σε «θερμοκηπιακές» συνθήκες.

Το ίδιο, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε πολύ περισσότερο να ισχύει και στη διαχείριση των υπουργείων, όπου πια, δε μιλάμε για μια μικρή επιχείρηση ούτε καν για έναν πολυεθνικό κολοσσό χιλιάδων εργαζομένων, αλλά μιλάμε για την τύχη μιας χώρας ολόκληρης και ενός λαού εκατομμυρίων!

Πιστεύω, λοιπόν, ότι ήρθε η ώρα να καταλάβουμε πως οι βουλευτές μπορούν να κρατήσουν το υψίστης σημασίας νομοθετικό και ελεγκτικό έργο, αλλά επιτέλους τη «δουλειά» στα υπουργεία να την κάνουν αυτοί που ξέρουν και μπορούν και οι οποίοι δε θα χρειαστεί να πειραματισθούν και να μάθουν στις πλάτες μας μέσα σε λίγους μήνες, μέχρι τον επόμενο ανασχηματισμό, αλλά οι οποίοι έχουν αποδείξει ότι και ξέρουν και μπορούν, πριν αναλάβουν το τιμόνι ενός υπουργείου! Χρόνος για πειραματισμούς και χρόνος χάριτος δεν υπάρχει άλλος για τη χώρα, τώρα που είμαστε στο χείλος του γκρεμού!

ΥΓ: Αγαπητέ κ.Παπαδόπουλε, δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα σας απηύθυνα το λόγο για ο,τιδήποτε άλλο, πέρα από το να σας εκφράσω τον θαυμασμό μου για ό,τι μας έχετε χαρίσει με τους μαγικούς σας στίχους που έχουν συνοδεύσει και σημαδέψει τις πιο μεγάλες στιγμές της ζωής μας, αλλά να, που το Aixmi.gr μας δίνει την ευκαιρία να ανταλλάξουμε απόψεις, για κάτι τελείως διαφορετικό και πολύ πιο πεζό….


[1][1] Όπου, για τις ανάγκες του παραλληλισμού…

Θεραπευτής=Υπουργός και

Καρδιολόγος=Οικονομολόγος

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΑν σταματήσουν να πληρώνουν οι πολίτες;‏
Επόμενο άρθροSpecial Olympics – Not Special Hospitality
Η Λιάνα Γούτα (www.lianagouta.gr) γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Χημικός Μηχανικός στο ΑΠΘ με συνεχείς διακρίσεις σε όλη τη διάρκεια των σπουδών της, από την εισαγωγή της με σειρά πρώτη στα Πολυτεχνεία της χώρας, υπότροφος του ΙΚΥ για τα έτη σπουδών της, απόφοιτη με σειρά πρώτη στο έτος της και βραβευμένη από το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος για τις διακεκριμένες σπουδές της. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές της, μεταξύ της ακαδημαϊκής καριέρας και της εργασίας στη πρώτη γραμμή, επέλεξε το δεύτερο, και ξεκίνησε να εργάζεται στη βαριά βιομηχανία, όπου και εργάζεται μέχρι σήμερα. Εργάστηκε διαδοχικά σε εργοστάσιο PVC, σε εργοστάσια Αμμωνίας και Διαλυτών, και κατόπιν σε κεντρικές θέσεις πετροχημικής διυλιστηριακής εγκατάστασης, σε θέματα ανάπτυξης και σχεδιασμού, τεχνολογίας, βιομηχανικής ασφάλειας και προστασίας περιβάλλοντος. Επί 3 χρόνια διετέλεσε Επιστημονική Σύμβουλος σε θέματα Βιομηχανίας, Ενέργειας, Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ενώ στις εκλογές του 2007 ήταν υποψήφια βουλευτής με τη ΝΔ στην Α’ Θεσσαλονίκη. Τον Φεβρουάριο του 2010 ορίσθηκε Πρόεδρος του Παραρτήματος Θεσσαλονίκης του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής.Ασχολείται με τα κοινά, σε κοινωνικούς συλλόγους και κυρίως σε επαγγελματικούς φορείς, όπου έχει εκλεγεί σε διάφορες θέσεις. Διετέλεσε εκλεγμένη Αντιπρόεδρος και Γενική Γραμματέας ΔΣ του Πανελληνίου Συλλόγου Χημικών Μηχανικών, Γενική Γραμματέας του Συνδέσμου Χημικών Βιομηχανίας-ΒΕ, μέλος της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ-ΤΚΜ, Πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής Βιομηχανίας του ΤΕΕ-ΤΚΜ και μέλος πολλών επιστημονικών Επιτροπών. Ασχολείται με ιδιαίτερη έμφαση με θέματα Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Βιώσιμης Ανάπτυξης, αναπτύσσοντας δράσεις και δημόσιο λόγο.Είναι εκλεγμένο μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Ελληνικής Εταιρείας Διοίκησης Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ) του τμήματος Μακεδονίας. Ως μέλος της Διοικούσας, ανέλαβε τη σύσταση του Τομέα ΙΑΓΜΕ, και σήμερα είναι Πρόεδρος του Τομέα Ανάπτυξης Γυναικών Μάνατζερ και Επιχειρηματιών -Τμήματος Μακεδονίας. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά, τον Κωνσταντίνο, 20 χρόνων, φοιτητή Ιατρικής και τη Βασιλεία, 17 χρόνων.

14 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αγαπητή κα Γούτα,

    Σκοπός του κάθε πολιτικού δεν είναι πρωτίστως το αποτέλεσμα της πολιτικής του. Σκοπός του είναι η εντύπωση που θα έχουν στο αμέσως προσεχές διάστημα για την – λεγόμενη – επικοινωνιακή εικόνα της κυβέρνησης – οι αποχαυνωμένοι, τηλεβομβαρδισμένοι, ευνουχισμένοι πολίτες-ψήφοι. Αυτό δεν επιτυγχάνεται μόνο με γνώσεις και εμπειρία. Αν π.χ. επιβάλλεται να περικοπούν οι μισθοί των υπεραμοιβόμενων, υπερβολεμένων από το κόμμα υπαλλήλων της…τι να διαλλέξω, χμμμ, ας πω… της ΔΕΗ, αλλά δεν υπάρχουν τα κότσια, γιατί αυτά δεν είναι τα γαλάζια παιδιά, αλλά οι πράσινοι υπερήλικες, στους οποίους χρωστάμε μέρος της εξουσίας που κατέχουμε, τότε δε χρειάζεται οικονομολόγος για το Υ.ΠΟΙ.Ο. Χρειάζεται απλά ένας πληθωρικός κύριος, με όνομα που εξ ορισμού εκπέμπει κύρος, ικανότητα στη χρήση της γλώσσας – ασχέτως αν το νόημα των λεγομένων ήταν δυνατό να εκφραστεί ακόμα και μονολεκτικά – και κυρίως να βρίσκεται στο αντίπαλο εσωκομματικό στρατόπεδο, ώστε να καμφθεί η αυτονόητη και ιδιοτελής του αντίδραση.

    Το σημαντικό βέβαια είναι η συνέπεια των λόγων. Ας είναι και συνταγματολόγος, τουλάχιστον αν είναι συνεπής. Τι κι αν προ ολίγων ημερών ο κ. υπουργός δήλωνε ότι «Βρισκόμαστε υπό δημοσιονομική κατοχή», στις ασκήσεις κυβίσθησης τα καταφέρνει υπέροχα. Μήπως θα ήταν καταλληλότερος (με την ευκαιρία, τι κάνει ο Κώστας; Έχετε νέα του:) ένας γυμναστής;

    Εν ολίγοις αγαπητή μου, ποιος νοιάζεται αν θα χρεωκοπήσουμε; Οι ισορροπίες του κόμματος προέχουν, οι θέσεις μας προέχουν (οι καρέκλες δηλαδή, όχι οι απόψεις, μην έχουμε παρεξηγήσεις), το δημόσιο χρήμα προέχει, που ακόμα και τώρα κατασπαταλιέται με αμείωτους ρυθμούς. Αυτά είναι τα πρώτα, τα βασικά. Τα υπόλοιπα έπονται. Και έρπονται…Σαν εμάς, τους πολλούς, τους αφανείς, τους αφελείς, τους «πονηρούς» ενίοτε, που πάντα ακολουθούμε και σπανίως οδηγούμε τους καιρούς.

    Συνταγματολόγο λοιπόν! Γιατί όχι; Ή μήπως καλύτερα ηλεκτρολόγο; Αφού για να μας αλλάξει τα φώτα ήρθε…

    Καλή σας συνέχεια!

  2. Συγχαρητήρια Κυρία Γούτα!!

    Βρέθηκε επιτέλους κάποιος να μιλήσει για εντελώς απλούστατες έννοιες όπως αποτελούν τα πλέον αυτονόητα προσόντα των εκάστοτε Υπουργών!! Για κακή σας τύχη, το έρεισμα σάς δώθηκε από μια σημαντική προσωπικότητα των τελευταίων χρόνων (αν και προσωπικά αναρωτιέμαι πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος βγήκε τόσο έξω από τα νερά της λογικής στη συγκεκριμένη περίπτωση), και συνεπώς το άρθρο σας (απ’όσο πιστεύω τουλάχιστον) δεν θα έχει την προβολή που του αξίζει μέσω της προώθησής του σε άλλους διαδικτυακούς τόπους ώστε πραγματικά να καταλάβει πολύ περισσότερος κόσμος τη τραγικότητα και το μεγαλείο του παραλογισμού που διακατέχει τη συγκεκριμένη κίνηση αλλά και γενικότερα τις αποκλειστικά λαϊκιστικού και μόνο τύπου κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών.

    Για να μην παρεξηγηθώ, σημειώνω ότι είμαι κάποιος που σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να εκφράζεται από κανένα από τα κόμματα που απαρτίζουν το σημερινό Κοινοβούλιο.

  3. Ο CEO μιας πολυεθνικής με καλλυντικά, κατά τη γνώμη σας και με βάση τα όσα λέτε, τι πρέπει να είναι? Χημικός, οικονομολόγος, μια κυρία με μακρά εμπειρία και γνώση στη χρήση καλλυντικών?
    Η θέση ενός υπουργού είναι πολιτική θέση, σαφέστατα πρέπει να γνωρίζει και να τον ενδιαφέρει το αντικείμενο με το οποίο θα ασχοληθεί, αλλά δεν είναι δυνατόν το κριτήριο να είναι η συλλογή μεταπτυχιακών τίτλων και ενός πυκνογραμμένου CV στο αντικείμενο. Με τη λογική σας ο υπουργός Εθνικής Άμυνας θα έπρεπε να είναι κάποιος βετεράνος πολέμου και ο Γεωργίας κάποιος μικροκτηματίας που στην πορεία του εξελίχθηκε σε μεγαλογαιοκτήμονα? Άλλωστε, στη συνέχεια των γραφόμενων σας μιλάτε για διοικητική επάρκεια και για ηγέτες. Θα σας έλεγα πως αποφασιστικές μεταρρυθμίσεις σε διάφορους τομείς (π.χ. Υγεία) ή το περιβάλλον δεν έγιναν από εξαιρετικούς επιστήμονες και εξαιρετικούς γνώστες του αντικειμένου, αλλά από πολιτικά όντα που ήθελαν, σχεδίασαν και κατάφεραν να πραγματοποιήσουν το σκοπό τους.
    Το «Οικονομικών», βέβαια, είναι ένα υπουργείο πολύ ευαίσθητο και πάντα «πουλάει». Προφανώς, η καταλληλότητα κάποιου υπουργού δεν μπορεί να περιγραφεί με όρους γραφής όπως αυτή που χρησιμοποίησα παραπάνω, αλλά επιτρέψτε μου να σας πω, πως η απλουστευτική κριτική μου έγινε για να απαντήσει στις απλουστευτικές διαπιστώσεις σας. Στο πρόβλημα «Greek crisis» αδυνατούν να απαντήσουν με βεβαιότητα μεγάλα think tanks και οικονομολόγοι διεθνούς εμβέλειας. Θεωρείται πως ο έλληνας υπουργός οικονομικών θα πρέπει να είναι μια μονάδα ανταγωνιστική που να μπορεί να ξεπρνάει τέτοιους, ας πούμε?
    Το κρίσιμο για τον όποιο υπουργό είναι η πολιτική του επάρκεια και όχι να διεκδικήσει ανταγωνιστική ικανότητα, ειδικά όταν αυτοί που προανέφερα δείχνουν προβληματισμένοι ως προς τις συνταγές ή ανήμποροι. Ο υπουργός θα πρέπει να αντιλαμβάνεται το διεθνές πολιτικό προσκήνιο, να έχει γνώμονα τη γενικότερη κοινωνικοπολιτική στόχευση της πολιτικής πλειοψηφίας που εξυπηρετεί, να έχει κοινωνικά αντανακλαστικά, ώστε να αντιλαμβάνεται την κοινωνική πραγματικότητας, να έχει το εκτόπισμα να επικοινωνήσει τις επιλογές του στο λαό και στους εγχώριους και ευρωπαίους εταίρους. Να έχει σχέδιο, να επιλέξει το κατάλληλο επιστημονικό δυναμικό που θα στοιχειοθετήσει την βασική πολιτική του υπουργείου. Του κάθε υπουργείου. Φρονείτε πως κάποιοι -προφανώς όχι όλοι- οι πολιτικοί μσοβαρού διαμετρήματος δεν έχουν απασχοληθεί σε βάθος ποτέ με την οικονομία, την βάση των κοινωνικοπολιτικών σχέσεων μια κοινωνίας, ώστε να μπορούν να επιλέξουν τα κατάλληλα επιστημονικά επιτελεία και να κατανοήσουν τα πορίσματα των?
    Αυτά που λέτε, θα ήταν χρήσιμα στοιχεία για κάποιον γενικό γραμματέα υπουργείου, ο οποίος χωρίς μαξιμαλιστικές απαιτήσεις αλλά με επαρκείς θεωρητικές και πρακτικές γνώσεις θα κληθεί να «τρέξει» τον όποιο σχεδιασμό. Ο οποίος, ειρήστω εν παρόδω, για να λειτουργεί ως ένας καλός μάναντζερ θα πρέπει κάποτε να απεμπλακεί από την λογική της κομματικής επετηρίδας.

    Για την ιστορία, δεν υπήρξα ποτέ ψηφοφόρος του κ. Βενιζέλου ή του κόμματος του, με τον δε κ. Λ. Παπαδόπουλος με συνδέουν κάποιοι από τους στίχους του, η οπαδική μας αθλητική προτίμηση, όπου μέχρι και εκεί όμως, διαφωνώ εντελώς με τις κατά καιρούς επισημάνσεις του.
    Επίσης αγανακτισμένος, αλλά όχι μόνο με τους πολιτικούς και τα συμφέροντα που έκαναν τον τόπο μας έτσι όπως τον βλέπουμε, αλλά και με αυτούς που αίφνης αγανάκτισαν -και ενδεχομένως μούντζωσαν- πριν αγανακτήσουν με τους εαυτούς τους και στη συνέχεια τους μουντώζσουν για την υποταγή τους και την εξυπηρέτηση ενός από τα πιο σαθρά, λάθρα και πελατειακά κοινωνικά οικοδομήματα.

  4. ΑΝ ΔΕΝ ΒΓΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΑΠΤΟ ΛΑΟ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΖΗΣΕΙ ΣΕ ΚΑΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗ ΖΩΗ, ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΨΗΘΕΙ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΗ ΜΙΖΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΟΝΕΣΕΙ ΣΑΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ,
    ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ…ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΠΑΤΡΙΔΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!!

  5. Έχετε ένα μικρό λάθος, μάλλον γιατί δεν το γνωρίζετε: ο κ. Αλογοσκούφης υπήρξε οικονομικός διευθυντής της American Express, της μόνης ξένης τράπεζας που υπήρξε ισότιμο μέλος των ελληνικών τραπεζών και της πρώτης που άνοιξε στην Ελλάδα. Εξ όσον γνωρίζω, πολύ επικερδής τράπεζα. Ε, λοιπόν, η τράπεζα ΕΚΛΕΙΣΕ! 🙂
    Τα συμπεράσματα δικά σας.

  6. Με αρεσει οτι υπαρχουν ατομα σε αυτην την χωρα που πιστευουν ακομα οτι οι οικονομολογοι θεωρουν το επαγγελμα τους επιστημη,και μαλιστα ακριβης.Τωρα για πιο λογο οι προβλεψεις τους καθε χρονο ειναι λαθος σε σχεση με αυτα που προβλεψαν περσυ ειναι μαλλον μια πονεμενη ιστορια.Εδω που φτασαμε κυρια Γιουτα φτασαμε εξετιας Τραπεζικων και χρηματιστων που δουλευουν με προμηθεια κοινος με αριθμολαγνους ανθρωπους,αν ειχαμε εντιμους στην θεση τους(λεμε τωρα)η καταχρηση η σπαταλη η κλεψεια δεν θα ηταν τα κυρια χαρακτηριστικα τις οικονομιας μας.Ισως ο καλυτερος υπουργος οικονομιας να ηταν ενας Δεσμοφυλακας στην τελικη.

  7. Αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα: η κυριαρχία της οικονομίας πάνω στην Πολιτική(οικονομισμό το ονομάζαμε ευτό τα…παλιά καλά χρόνια που θέλαμε να ξέρουμε τι μας γινόταν…), της εξειίκευσης πάνω στη Γνώση και της τεχνικής πανω στην Επιστήμη.
    Κυριαρχία βέβαια σε παγκόσμιο επίπεδο,τα επίχειρα της οποίας βιώνουμε σήμερα στη χώρα μας.
    Το πλήρες ονοματεπώνυμο αυτής της σχολής σκέψης είναι Νεοφιλ-«ελευθερισμός» με κύριους φορείς-τροφοδότες την διαβόητη Σχολή του Σικάγο του Milton Friedman(βλ.το βιβλίο της Naomi Klein )το οικείο σε μας! LSE κλπ ευαγή ιδρύματα…
    Κυριαρχία που όμως οδεύει προς τη δύση της…και ΄ο σχετικά «αφανής» λόγος είναι το ότι έχει πεθάνει στη συνείδηση των ανθρώπων.Δύει,εν μέσω πτωμάτων και ερειπίων που ο ίδος ο Νεοφιλ-«ελευθερισμός» προκάλεσε.
    «Ο παλιός κόσμος πέθανε,ο καινούργιος παλεύει να γεννηθεί.ΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ» Antonio Gramsi.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here