Από τον κύριο Νίκο στον κύριο Θύμιο‏

38
35

Δεν θα κουραστώ να ρωτάω: θέλουμε στ’ αλήθεια να αλλάξει η Ελλάδα; Θέλουμε να προχωρήσουν οι αποκρατικοποιήσεις, να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, να τελειώσει το κράτος των κολλητών, των συνδικαλιστών και των κουμπάρων; Το θέλουν και τα δυο μεγάλα κόμματα, όπως μας διαβεβαιώνουν οι αρχηγοί τους, ή μήπως προτιμούν να αρχίσουν οι μεταρρυθμίσεις από το σπίτι του…γείτονα;

Αν το θέλουν, πράγματι, μήπως μας πουν τί σκοπεύουν να κάνουν με τον «αγαπητό κύριο Νίκο» και τον «αγαπητό κύριο Θύμιο»;

Καταλαβαίνω ότι ίσως δεν γίνομαι αντιληπτός, οπότε θα μιλήσω πιό ανοιχτά.

Σκηνή πρώτη: πέρυσι τέτοια εποχή ο πανίσχυρος υπουργός Επικρατείας (οιονεί αναπληρωτής πρωθυπουργός) Xάρης Παμπούκης δηλώνει με κατηγορηματικότητα στους δημοσιογράφους ότι δεν περνάνε πια οι συνδικαλιστικές απειλές του τύπου «θα κατεβάσουμε τους διακόπτες της ΔΕΗ αν προχωρήσει η αποκρατικοποίηση της Επιχείρησης»! Ζητάει δε να αποδοθεί σε «ανώτατη κυβερνητική πηγή» η αναφορά του αυτή στον πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ Νίκο Φωτόπουλο. Τι έγινε μετά;

Δεν πέρασε μισή ώρα και του ήρθε ο ουρανός σφοντύλι! Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τον αποδοκίμασε δημοσίως και απηύθυνε ύμνους στον «αγαπητό Νίκο» εξ` ονόματος του Γιώργου Παπανδρέου! Η πρωθυπουργική αγκαλιά άνοιξε διάπλατα για τον συνδικαλιστή, που τον είχε στηρίξει στα δύσκολα του 2007, και το χαστούκι προσγειώθηκε βαρύ στο μάγουλο του ασεβούς Παμπούκη!

Σκηνή δεύτερη: πριν από μια εβδομάδα ο Αντώνης Σαμαράς μιλάει στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ και, προς γενική έκπληξη των στελεχών του, ακούγεται να λέει «έχουμε μαζί μας και τον αγαπητό Θύμιο».

– «Ποιόν;», αρχίζουν να ρωτούν ο ένας τον άλλο. Το μυστήριο λύθηκε γρήγορα: αναφερόταν στον παρόντα πρόεδρο των συνδικαλιστών ιδιοκτητών Ταξί Θύμιο Λυμπερόπουλο! Η συνέχεια ήρθε χθες, όταν οι ταξιτζήδες απέκλεισαν το λιμάνι του Πειραιά, οδηγώντας στην απόγνωση 16 χιλιάδες τουρίστες. Ο Αντώνης Σαμαράς τηλεφώνησε στον «αγαπητό Θύμιο» και ο αποκλεισμός έληξε αμέσως!

Είναι θλιβερή η εικόνα, το ξέρω και το ξέρετε. Πού θα πάει, όμως, το πράγμα; Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται οι ηγέτες των δυο μεγάλων κομμάτων ότι το χάιδεμα των αυτιών, ο αφόρητος λαϊκισμός δηλαδή, οδήγησε τη χώρα στο απόλυτο αδιέξοδο;

Είναι δυνατόν να συνεχίζουν στις ίδιες ράγες; Και καλά ο πρωθυπουργός…πείτε ότι ήταν ο τελευταίος των πολιτικών με τη λογική «ό,τι θέλει ο πελάτης»!

Ο Σαμαράς, όμως;

Είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να τα έχει καλά με όλους;

Είναι δυνατόν να πιστεύει ότι θα εμπνεύσει εμπιστοσύνη σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, όταν πριμοδοτεί όσους θέλουν να διατηρήσουν απαράδεκτα προνόμια;

Ας κάνουν το σταυρό τους όσοι πιστεύουν στον Πανάγαθο! Για μας τους υπόλοιπους δε βλέπω να υπάρχει καμια διέξοδος…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΠροτάσεις
Επόμενο άρθροΤο μυστικό; Κανείς πάνω από την ομάδα
Ο δημοσιογράφος Χρήστος Παναγιωτόπουλος ήταν Διευθυντής Ειδήσεων και Ενημέρωσης του Mega Channel επί 11,5 χρόνια. Η δημοσιογραφική του πορεία ξεκίνησε από τις εφημερίδες και τα περιοδικά το 1988. Επί 9 χρόνια ήταν πολιτικός αρθρογράφος της εφημερίδας "ΕΘΝΟΣ", ενώ θήτευσε ως πολιτικός συντάκτης στις εφημερίδες "24 Ωρες" και "ΠΡΩΤΗ", καθώς και στο περιοδικό "ΕΝΑ". Eργάστηκε για 2 χρόνια και στο ραδιοσταθμό "FLASH" ως αρχισυντάκτης. To 2006 τιμήθηκε με το "Βραβείο Μπότση" για το νέο μοντέλο δελτίου ειδήσεων, το οποίο καθιέρωσε στην ελληνική τηλεόραση. Το 2009 τιμήθηκε με το "Βραβείο Ευρωπαίων Δημοσιογράφων" Κων.Καλλιγάς. Γεννήθηκε στην Πάτρα, σπούδασε Μαθηματικά στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, αγάπησε τη Μουσική περισσότερο (πιάνο και κιθάρα), αλλά τελικά επέλεξε τα δύσβατα δημοσιογραφικά μονοπάτια. Από το 2003 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2010 ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Εχει δυο γιους. Τον 25χρονο Αλέξανδρο και τον 9 ετών Άλκη.

38 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ναι να ιδιωτικοποιηθεί η ΔΕΗ για να πληρώνει ο λαός το ρεύμα χρυσάφι, να ανοίξει το επάγγελμα των Ταξί, για να τα έχουν μεγάλες ξένες εταιρείες, βάζοντας να δουλέψουν οδηγεί ταξί με μισθούς πείνας, και μια μικρή διαδρομή 10 χιλιομέτρων να στοιχίζει για τον πελάτη 30 ευρώ.
    Έλεος πια με το καρκίνωμα της δημοσιολογίας.

  2. Ο Σαμαράς είναι ο πλέον λαϊκιστής που θα μπορούσε να υπάρξει αυτή την εποχή στην Ελλάδα. Έχουν γνώσιν, όμως, οι φύλακες.

    Το πολύ ΤΟΥΠΈ και την δηθενομαγκιά, με ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ, όταν μιλάς, δεν τα πάει ο ελλ. Λαός, που είναι λίαν ιδιό_τροπος, έως και …ψυχό_τροπος. Καλαματιανή μαγκιά! ΧΑ! Να’τανε, το ελάχιστον, από την Ηλεία. Έστω, την πεδινή. Μαγκιά, μάγκα μου, να’ούμ’! Είδατε τον Καραμανλή, ποτέ, να μιλάει με το χέρι στην τσέπη, στην Βουλή ή αλλαχού επίσημα; Τον ΓΑΠ; Κανέναν Ευρωπαίο πολιτικό; -με μπλε ή γκρι κουστούμι, -μην πέσουμε και σε κανέναν οικολογο-φευγατο-πράσινο! Ο Καρατζαφέρης μιλάει με το χέρι στην τσέπη, ναι! Άμα δεν τον ξέρεις, νομίζεις ότι είναι …ξυλινο-ανάπηρο το αριστερό. Και ο Τσίπρας μιλάει με το χέρι στην τσέπη! Άλα της, το μορτάκι του Αλαβάνου και της Υπατίας! Μαγκίζει στο γεροντάκι με την μαλάκινση. Μέσα στη Βουλή! Στον παππού του!!!

    Τους έχουμε στο μικροσκόπιο τους πολιτικούς, πια. Για να πάρουν ψήφο, ζητούνται, πλέον, ΆΛΛΑ “πράγματα”- προτερήματα- ικανότητες. Το ρουσφέτι, ΤΕΛΟΣ. Ο θείος από την Κορώνη, πάπαλα. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ! Οπότε, γιατι, ρε, μορτάκο, Κεδίκογλου να σε ψηφίσω; Ρε Αλευρά, με την μπούκλα, 50+ χρονών άνθρωπος; Κόκκινε Πάνε με το κορακί μαλλί, -βετεράνε …γαμπρέ; κΥΡΊΑ κΑΪΛΉ; Ράπτη, γδάρτη και καλή “παλουκο_καύτη”; Γκερεκο_Βοσκοπούλου;;; κοκ κοκ

    Ή ο άλλος, του «Πολυτεχνείου 73», ο …”ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, ο κάθε σέξυ νέος”, το κάργα αριστερό αμερικανάκι, (: με αγάπη το λέω), που έγινε κάργα δεξιός, (με απέχθεια το λέω), αλλάααα, με μια μουστάκα νααααα, -άνευ συγχωρήσεως! Πού πας, ω,ρε, Λαζαρίδη;;;

    Τα έχουμε πει εδώ για την σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση:

    “Το “ΔΙΚΤΥΟ 21″* αξιωματική αντιπολίτευση (!) στην Ελλάδα!!!”
    Την αποβολή της ΝΔ εξετάζουν στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό κόμμα

    http://gkdata.wordpress.com/2011/06/27/%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%85%CE%BF-21-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/

  3. Οι δύο «μεγάλοι» απλά δεν έχουν καταλάβει το αυτονόητο.

    Ο χρόνος τους έχει λήξει προ πολλού. Ζούμε σε μια χώρα που δεν έχει μείνει τίποτε όρθιο, ο τίμιος και ο σκληρά εργαζόμενος έχει καταντήσει συνώνυμο του «μ@$$%κα» και δεν υπάρχει καμία ελπίδα για κενένα μέλλον.

    Θέλω, μα το Θεό, να δω στις επόμενες εκλογές τι θα μας πουν για να πάρουν ψήφο. Μήπως να μας τάξουν πάλι θέσεις στο Δημόσιο;

  4. Δυστυχως ειναι τοσα πολλα αυτα που γινονται απο ολους (κυβερνηση και αντιπολιτευση) που τα σκεφτόμαστε οι απλοι πολιτες και λεμε «μα δεν το καταλαβαινουν;» που φοβαμαι πως η χωρα δεν εχει ελπιδα με αυτους τους ανθρωπους στο τιμονι για απλα… «δεν το καταλαβαινουν».

  5. Κυβερνηση ιξης αφιξης αλλα οι ΑΡΔ παντα σταθεροι. Απελευθερωση στα ταξι χωρις καμια μελέτη συγκοινωνιακά, περιβαλλοντολογικά , κοινωνικά. Να γεμίσουμε με στρατιές από LADA με ινδους και πακιστανούς με τιμές που θα ορίζει η αγορά .Kάτι σαν τις τιμές Super Market που πάνε μόνο προς τα πάνε.

  6. Όχι, δεν θέλουμε να γίνουν αποκρατικοποιήσεις. Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να μιλάτε με αυτό ως δεδομένο; Για μένα, η αποκρατικοποίηση είναι εθνική προδοσία. Μην μπερδεύουμε την ανάγκη για -πολύ- λιγότερους και -απείρως- αποδοτικότερους Δημοσίους Υπαλλήλους με την ανάγκη για αποκτρατικοποίηση. Δεν σας τα υπαγορεύουν καλά στο ΠΑΣΟΚ.

    Απόστολος, ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ υπάλληλος, πολίτης που ποτέ δεν ψήφισε ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ, αλλά και που δεν μπορεί να ακούει/διαβάζει άλλο υποστηρικτίσκους του μεγαλύτερου προδοτικού οργανισμού της χώρας.

  7. κ. Παναγιωτόπουλε
    Ποιος μπορεί να διαφωνήσει με το άρθρο σας επί της κεντρικής ιδέας. Όμως στην προσπάθειά σας να κρατήσετε σε ισορροπία τη ζυγαριά, με ένα ελαφρύ κλέψιμο προς τη ΝΔ (όπως έκαναν παλιά οι πλανόδιοι μανάβηδες), επαναλαμβάνετε την τακτική που ακολουθεί το κανάλι (MEGA) στο οποίο είστε διευθυντής ειδήσεων (το οποίο παρακολουθώ από το ξεκίνημά του σταθερά αλλά και με κριτική στάση).

    «Είναι δυνατόν να συνεχίζουν στις ίδιες ράγες; Και καλά ο πρωθυπουργός…πείτε ότι ήταν ο τελευταίος των πολιτικών με τη λογική «ό,τι θέλει ο πελάτης»!
    Ο Σαμαράς, όμως;»

    Οι προηγούμενες φράσεις (copy-paste από το άρθρο σας) είναι εκτέλεση της αγαπημένης σας συνταγής (κατά την προσφιλή ατάκα των πολιτευτών της ΝΔ). Η ισορροπία της ζυγαριάς, αλλά το κλέψιμο προς τη μια κατεύθυνση είναι φανερό.

    Γιατί ο Σαμαράς ποιος είναί; Ξαφνικά έγινε το παιδί του λαού (πού είσαι Ξανθόπουλε!!!) που κόντρα στα πολιτικά τζάκια, τα βάζει με το κατεστημένο, διαφωνεί με το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο, το βραχυπρόθεσμο, το μακροπρόθεσμο και ο,τιδήποτε άλλο θα του δώσει έστω και μια ώρα την καρέκλα του πρωθυπουργού!!!
    «Είναι εγγονός του παλιού βουλευτή Θεσσαλονίκης Αλέξανδρου Ζάννα και ανιψιός του πρώην βουλευτή Μεσσηνίας της ΕΡΕ Γεωργίου Σαμαρά.» Το προηγούμενο κείμενο είναι από την wikipedia όπως και το παρακάτω: «… εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας με τη Νέα Δημοκρατία το 1977 σε ηλικία 26 ετών, ο νεότερος βουλευτής στην ιστορία του Ελληνικού Κοινοβουλίου»
    Όπως διαβάζουμε και αυτός από πολιτικό τζάκι προέρχεται, δεν έπεσε σαν ακρίδα από τον ουρανό. Αν δεν είχε παππού και μπάρμπα στην Κορώνη και τη Θεσσαλονίκη αναρωτιέμαι αν θα είχε καταφέρει στα 26 του να εκλεγεί βουλευτής. Δεν θα τον ήξερε ούτε η μάνα του.

    Επειδή η πληροφορία είναι πια διαθέσιμη στον καθένα που ξέχασε, δεν γνωρίζει ή απλά θέλει να μάθει ποιος είναι ποιος, θα πρέπει οι πολιτικοί μας αλλά και οι διαχειριστές των πληροφοριών να είναι πιο προσεκτικοί στα φαγητά και τα γλυκά που μας σερβίρουν. Οι συνταγές θέλουν προσοχή στην εκτέλεση…

  8. Δυστυχώς φίλε Χρήστο είσαι βαθιά νυχτωμένος. Ο κλάδος του ΤΑΞΙ είναι φουλ απο ΠΑΣΟΚΟΥΣ και απλά αυτή τη περίοδο είναι πρόεδρος φιλα προσκείμενος της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Το σχόλιο του κυρίου Μάρκου Μανου με καλύπτει απόλυτα. Αν δεν το καταλαβαινεται και εσείς κρατήστε καβα για να πληρώνεται στο μέλλον πολλα πολλα πολλα χρήματα για υπηρεσίες που μέχρι τώρα έχεις σχεδόν τσάμπα…

  9. εδω καιτωρα πρεπει να αλλαξει το κομματικο πολιτικοσυνδικαλιστικο συστημα που μας εφερε εδω ολων των κομματων. και εμεις φυσικα να αλλαξουμε νοοτροπια ετσι θα φτιαξουμε τηνελλαδα του μελλοντος γιατι τωρα δυστυχως ζουμε ολοι στην ελλαδα της αρπαχτης-κομπινας.

  10. Κύριε Παναγιωτόπουλε ας είμαστε σοβαροί. Ο Σαμαράς είναι αντιπολίτευση.Ότι θέλει λέει για να πάρει τις εκλογές.Ο Παπανδρέου είναι ο πρωθυπουργός. Και αν θέλετε να απαντήσω και στην ανάλυσή σας με όρους παιδιάστικους,ο κύριος Παπανδρέου το ξεκίνησε πρώτος!!!Ας είμαστε σοβαροί!

  11. Κύριε Παναγιωτόπουλε
    – Πώς θεωρείτε δεδομένο πως όλοι μας θέλουμε τις αποκρατικοποιήσεις ;
    Άλλωστε, δεν πρόκειται καν για αποκρατικοποιήσεις, ή, όπως λένε, «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας : με τον τρόπο που πάει να γίνει, πρόκειται για ΕΚΠΟΙΗΣΗ της δημόσιας περιουσίας, και μάλιστα σε ΧΑΜΗλΟΤΑΤΗ ΤΙΜΗ.
    – Όλα γίνονται σαν κάποιοι να περίμεναν πολύν καιρό αυτά που τους προσφέρει τώρα η κρίση ως ευκαιρία.
    Η κρίση ήταν Η ΑΦΟΡΜΗ και όχι Η ΑΙΤΙΑ για τα μέτρα.
    – Έτσι όπως πάμε, σε λίγο θα καθιερωθεί «βραβείο υπεύθυνου πολιτικού ή αναλυτή» για εκείνον που θα πλειοδοτεί σε προτάσεις ιδιωτικοποιήσεων-εξπρές, αύξησης του χρόνου εργασίας και μείωσης των αμοιβών.
    – Πρόκειται για ιδεολογική σταυροφορία και επανάσταση : επανάσταση των ελίτ εναντίον της κοινωνίας.

  12. Κύριε Παναγιωτόπουλε,
    και εσείς περίπου το ίδιο κάνετε, προσπαθείτε να είστε ισορροπιστής μεταξύ των δυο κομμάτων εξουσίας. Μην το κάνετε. Περίμενα και περιμένω από σας να πείτε επιτέλους τα πράγματα με το όνομά τους, να μιλήσετε πιο συγκεκριμένα, να αποδώσετε ευθύνες με σκληρό και αυστηρό τρόπο, να αρχίσετε να ξεμπροστιάζετε επιτέλους τους «ημιτελείς» πολιτικούς κυρίως των δυο κομμάτων εξουσίας.Στο άρθρο σας σήμερα είστε ναι μεν, αλλά, λίγο πιο άδικος, η αλήθεια είναι με τον κύριο Σαμαρά και το κόμμα του, φαίνεται δεν έχετε ακόμα πειστεί για την ανεπάρκεια και ανακολουθία της κυβέρνησης. Είναι και η νεότης σας μάλλον και οι θύμησες ενός ΠΑΣΟΚ ανθρώπινου, δίκαιου, δημοκρατικού, ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ, πώς λέμε ΓΑΠ…καμία σχέση. Μην ξεχνάτε επίσης ότι αυτό που τελικά κατάφερε ο Ανδρέας Παπανδρέου, να φέρει δηλαδή το κόμμα μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, είναι πράξη αέναη, ανοξείδωτη. Σκηνές απείρου κάλους έχουμε ζήσει και εσείς και εγώ και όλοι μας, με τον τσαμπουκά πασόκων συνδικαλιστών στην ιστορία αυτού του τόπου. Κλασσικό παράδειγμα ο περιβόητος Πρωτόπαππας, και άλλοι, και άλλοι πασόκοι.
    Μου έπεσε στα χέρια ένα απίστευτο ντοκουμέντο της φοβερής δεκαετίας του ’80, τα μαθαίνω τώρα, τότε δεν είχα μάθει ακόμα να διαβάζω, τα εξαιρετικά σουξέ «Κώστα μου, Αντρέα μου και τα παράγωγα αυτών», είναι σκέτη επιθεώρηση, πολύ γέλιο.
    Ο Αντρέας Παπανδρέου μια χαρά τα κατάφερε τότε, πήραν αέρα και οι νεοδημοκράτες και το πάρτυ συνεχίζεται. Στο κάτω, κάτω με τέτοια κυβέρνηση, μέσα σ’αυτόν τον χαμό, με την αριστερά να…αυτοθαυμάζεται, τί περιμένετε, τους ταξιτζήδες (τους συγκεκριμένους τύπους), να γίνουν…λόρδοι;;;
    Ευχαριστώ.

  13. ΈΓΙΝΕ πλέον απόλυτα κατανοητό γιατί η Χώρα έφτασε στον πάτο Γιατί οι Νικολάδες και οι Θύμιοι δηλ οι συνδικαλιστές ασκούσαν φοβερή επιρροή στους εκάστοτε κυβερνώντες . Στην ουσία μας κυβερνούσαν οι ταξιτζήδες, οι φορτηγατζήδες, οι ΔΕΗτζήδες και όλες οι ισχυρές συντεχνίες όπως στο μεσαίωνα. Αθώοι λοιπόν οι πολιτικοί αλλά και Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Οι πρώτοι λόγω ανεπάρκειας ή αδυναμίας και η δεύτερη γιατί έτσι είναι ο νεοφιλελευθερισμός και άμα θέλετε.

  14. UP_DATED: Ο Μέρντοχ “έφαγε” …αφράτη τούρτα στη μάπα από διαμαρτυρόμενο! Δείτε την φωτό και την ενημέρωση για την εμφάνισή του ενώπιον μιας επιτροπής του Κοινοβουλίου.

    http://gkdata.wordpress.com/2011/07/19/%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%83-%CE%BF-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AE%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CE%BB/

  15. καληνύχτα δυσμοιρη Ελλάδα, που βρίσκεσαι στα χέρια ανίκανων πολιτικών που είναι έρμαια των συμφερόντων όσων ομάδων χρόνια τωρα εξέθρεψαν και στήριξαν. Καληνύχτα δύσμοιρη Ελλάδα που σε κατοικούμε όλοι εμεις που εκλέγουμε τους πολιτικους που μας κυβερνάνε που τρέχουμε στις συγκεντρώσεις, που φοροδιαφεύγουμε, που λαδώνουμε για να γίνει η δουλεια μας ,που στιβαζόμαστε στα νοσοκομεία,που χρυσοπληρώνουμε τη δωρεαν παδεία,που στέλνουμε τα σκουπίδια μας στον διπλανό δήμο αρκεί να μην είναι στα πόδια μας , που διεκδικούμε μόνο όσα οι πάτρωνες του συνδικαλισμού αποφασίζουν στα υπόγεια των κομμάτων που υπηρετούν, που αγανακτούμε απ τη συμπεριφορά των άλλων και όχι απ τη δική μας, που ανεχόμαστε τις ασυνέπειες και την ανευθυνότητα των ΡεπποΡαγκούσιδων, των ΜανωλοΤζαβαριδων και όλων όσων δημαγωγουν και ζουν στην καρακοσμάρα τους. Καληνύχτα δύσμοιρη Ελλάδα που ενω υπάρχεις εδω και 3000 χρόνια φτασαν 2-3 δεκαετίες για να κινδυνεύεις με αφανισμό. Εσύ βέβαια θα επιβιώσεις όπως έκανες τόσες χιλιετίες , εμείς όμως οι νεοπλουτοιδεαλιστες ποιό μέλλον μπορούμε να περιμένουμε για μας και τα παιδιά μας ;

  16. Προσωπικά βλέπω το «καρπούζι» κομμένο στη μέση, και δεν διακρίνω καμία αδικία προς τον κ. Σαμαρά! Εξάλλου, ο δικομματισμός έχει την ίδια φάτσα απ’ όπου κι αν τον κοιτάξεις. Και η αυτοσυντήρηση των μερών του υπήρξε πάντα υπέρτερη των εθνικών συμφερόντων…
    Εξαιρετικό άρθρο, αλλά αμφιβάλλω αν θα «ιδρώσει τ’ αυτί» αυτών που θα έπρεπε να -αλλά δυστυχώς δεν θα- το διαβάσουν…

  17. Όσο περισσότερο τους βλέπω και τους ακούω, τόσο κάνω τον σταυρό μου που είναι εδώ η τρόικα. Ο Θεός να βάλει το χέρι του μην βρεθεί συνολική ευρωπαϊκή λύση πρωτού να προλάβουν να μας ξεβρωμήσουν. Κι ας αρπάξουν και ό,τι λάφηρο προλάβουν. Μικρό το τίμημα μπροστά στη σαπίλα που μας έχει κατακλύσει!

  18. Προς τους σχολιαστές,
    Εκλογές 2009. Επίσημα βάσει εκλογικού νόμου.
    Εγγεγραμμένοι: 9.933.385 Αποχή: 2.888.906 (29,08%)
    Ψηφίσαντες: 7.044.479
    Έγκυρα: 6.858.342 Άκυρα 143.658 (2,04%), Λευκά 42.479 (0,6%)
    Έλαβαν επί των Εγκύρων:
    ΝΔ 2.295.967 (33,48%) Έδρες 91
    ΠαΣοΚ 3.012.373 (43,92%) « 160
    ΚΚΕ 517.154 (7,54%) « 21
    ΣΥΡΙΖΑ 315.627 (4,6%) « 13
    ΛΑΟΣ 386152 (5,63%) « 15
    ΟΙΚ/ΓΟΙ173.449 (2,53%) « 0
    ΛΟΙΠΟΙ

    Αν δεν είχαμε Άκυρα-λευκά δλδ επί 7.044.479 με τους ίδιους ψήφους
    ΝΔ 2.295.967 (32,59%) Έδρες 89
    ΠαΣοΚ 3.012.373 (42,76%) « 156
    ΚΚΕ 517.154 (7,34%) 20
    ΣΥΡΙΖΑ 315.627 (4,48%) « 13
    ΛΑΟΣ 386152 (5,48%) 15
    ΟΙΚ/ΓΟΙ 173.449 (2,46%) 0
    ΛΟΙΠΟΙ

    Αν δεν είχαμε Αποχή (π.χ συμμετοχή 90%) και Άκυρα-λευκά δλδ επί 8.940.047 με τους ίδιους ψήφους
    ΝΔ 2.295.967 (25,68%) Έδρες 70
    ΠαΣοΚ 3.012.373 (33,7%) « 123
    ΚΚΕ 517.154 (5,48%) « 16
    ΣΥΡΙΖΑ 315.627 (3,53%) « 10
    ΛΑΟΣ 386152 (4,32%) « 12
    ΟΙΚ/ΓΟΙ 173.449 (2,46%) « 0
    ΛΟΙΠΟΙ
    Συμπέρασμα αν θέλουμε να αλλάξουνε τα πράγματα στον τόπο ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ, ΟΧΙ ΑΚΥΡΑ ΛΕΥΚΑ και ψήφο στα αλλά κόμματα για ΠΟΛΥΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗ, ώστε να μην έχουμε αλαζονικά κόμματα και θρασείς πολιτικούς, Απερισκεπτους Συνδικαλιστες, Μπαχαλακιδες, και οτι αλλο ενδημει στην χωρα.

  19. Αγαπητέ Δημήτρη Παπαοικονόμου
    – Το ότι απέτυχε το μεταπολιτευτικό μοντέλλο δεν είναι απόδειξη για το ότι η χώρα πρέπει να γίνει προτεκτοράτο.Τι είδους λογικός συλλογισμός είναι αυτός ;
    Η αποτυχία του μεταπολιτευτικού μοντέλλου συνεπάγεται το ότι πρέπει ν’ αλλάξουμε μοντέλλο. ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ, όχι να μας φέρουν ένα μοντέλλο απ’ έξω, γιατί τότε, ακόμη κι αν το νέο μοντέλλο είναι «το σωστό», δεν θα λειτουργήσει.Το δοκίμασαν και οι Βαυαροί το 1832.
    – Σοβαρά μιλάς όταν λες ότι το μνημόνιο φέρνει τις αναγκαίες ΘΕΣΜΙΚΕΣ αλλαγές στην Ελλάδα ; ( ! )
    Ποιες είναι αυτές ;
    Μάλλον δεν κατάλαβες τι εννοώ όταν μιλάω για θεσμικές αλλαγές : μιλάω για αλλαγή του εκλογικού νόμου, όριο βουλευτικών θητειών, ασυμβίβαστο βουλευτικής και υπουργικής ιδιότητας, καθιέρωση του ανακκλητού των αξιωμάτων, απόκτηση του χρίσματος της υποψηφιότητας για το βουλευτικό αξίωμα από τους πολίτες και όχι από τους αρχηγούς των κομμάτων κ.α. (έχω αναφερθεί με περισσότερες λεπτομέρειες σε αυτά πολλές φορές στην aixmi ).
    – Όποια και όσα κίνητρα κι αν υπάρχουν πίσω από τη γερμανική συμπεριφορά, η ουσία είναι ότι, προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει η Ε.Ε. είναι πλέον απαραίτητο να καταργηθεί σταδιακά η εθνική και λαϊκή κυριαρχία των κρατών-μελών, και ιδίως των λιγότερο ισχυρών, καθώς και των «μεσαίων».
    Δηλαδή, στην πράξη, οι σημαντικές αποφάσεις πλέον να μην λαμβάνονται από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις και τα εκλεγμένα εθνικά κοινοβούλια.
    – Εγώ προσωπικά δηλώνω την κάθετη διαφωνία μου σε αυτήν την προοπτική, χωρίς να πληρώ καμία από τις 4 προϋποθέσεις που έθεσες στο τέλος του σχολίου σου.Άλλωστε δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητο να είναι κάποιος είτε «εθνικιστής» είτε «γραφικός κομμουνιστής» για ν’ αρνηθεί αυτήν την ευρωπαϊκή προοπτική.
    – Γεγονός είναι ότι ακόμη κι αν κάποιοι εγκέφαλοι πρεσβεύουν τον θάνατο της εθνικής κυριαρχίας και του – έστω και κουτσουρεμένου – δημοκρατικού πολιτεύματος πανευρωπαϊκά, θα πρέπει να επιχειρήσουν να πραγματοποιήσουν αυτές τις επιδιώξεις τους ΚΟΝΤΡΑ στην επιθυμία της πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών κοινωνιών.Διότι είναι βέβαιο ότι άλλα θέλουν οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ της Ευρώπης και άλλα οι πολίτες.
    – Σε κάθε περίπτωση, εγώ θεωρώ αποδεκτό το κόστος από μια ενδεχόμενη διάλυση της Ε.Ε. σε σύγκριση με το κόστος που θα πληρώσουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες αν επιβιώσει η Ε.Ε.

  20. Αγαπητέ Δημήτρη
    Ασφαλώς, αν δεχτούμε ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ανίκανοι να βάλουμε μια στοιχειώδη τάξη στα του οίκου μας, τότε θα πρέπει όχι μόνο να αποδεχτούμε αλλά και να παρακαλέσουμε να το κάνουν αυτό οι ξένοι.Όμως εγώ δεν συμφωνώ ότι βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο.Συν το ότι αν ένας λαός φτάσει στο σημείο να πιστέψει τέτοιο πράγμα για τον εαυτό του, αυτός ο λαός δεν έχει κανένα μέλλον, όση βοήθεια ή «βοήθεια» κι αν έρθει έξωθεν.
    Για να «πιάσει τόπο» η όποια μεταρρύθμιση σε οικονομικό ή κοινωνικό επίπεδο, πιστεύω πως ΠΡΩΤΑ πρέπει ν’ αλλάξουν ριζικά οι πολιτικοί θεσμοί προς την κατεύθυνση που αναφέρουμε και οι δύο παραπάνω.Γι’ αυτό ακριβώς είναι θανάσιμο πλήγμα για το μέλλον της Ελλάδας (και των υπολοίπων κρατών-μελών) το να καταργηθεί η εθνική και η λαϊκή κυριαρχία τους :διότι τότε κάθε απόπειρα αυτόνομης
    πολιτικής (και όχι μόνο) μεταρρύθμισης θα έχει χαθεί.
    Πιστεύω πως οι φωνές που συνηγορούν υπέρ της κατάργησης της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας των κρατών-μελών πηγάζουν από τις αντιλήψεις που κηρύττουν ουσιαστικά την υποταγή της Πολιτικής στην Οικονομία (κι ας λένε πως το κάνουν για το αντίθετο).Λένε δηλαδή : «Θα προχωρήσουμε στην πολιτική ενοποίηση της Ε.Ε.» ( έτσι ονομάζουν την κατάργηση εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας) «για να τονίσουμε και να ενισχύσουμε την πολιτική ταυτότητα της Ευρώπης εις βάρος της οικονομικής».
    Τι σημαινει αυτό ; Είναι σαν να λένε : » Θα καταργήσουμε τις εκλεγμένες κυβερνήσεις και κοινοβούλια και, συνεπώς, θα καταργήσουμε την ίδια την έννοια του πολίτη όπως αυτή διαμορφώθηκε στα πλαίσια του έθνους-κράτους από τη Γαλλική Επανάσταση και μετά».
    Αυτό λένε.Με άλλα λόγια, στο όνομα της Πολιτικής, επιδιώκουν να καταργήσουν την ίδια την έννοια της Πολιτικής.Θυμίζω εδώ ότι τους τελευταίους αιώνες, το έθνος-κράτος ήταν και είναι η μόνη οντότητα εντός της οποίας λειτούργησε η δημοκρατία (έστω και σε ατελή βεβαίως μορφή).Αν καταργήσουμε σαν μοντέλλο το έθνος-κράτος, πολύ φοβάμαι ότι μαζί του θα πεθάνει η όποια δυνατότητα έχουν σήμερα οι πολίτες να επηρεάζουν την τύχη τους και το μέλλον τους, και το χειρότερο, θα πεθάνει και η όποια προοπτική να βελτιωθεί το σημερινό μοντέλλο δημοκρατίας.
    Ψεύδονται λοιπόν – συνειδητά ή ασυνείδητα – όταν λένε ότι καταργούν εθνική και λαϊκή κυριαρχία για χάρη της Πολιτικής.Το κάνουν για χάρη της Οικονομίας, υποτάσσοντας σε αυτήν την Πολιτική.Άλλωστε, το ομολογούν κιόλας, καθώς υποστηρίζουν ότι η «πολιτική ενοποίηση» της Ε.Ε. θα κάνει να λειτουργήσει καλύτερα η οικονομία.Αρνούνται να παραδεχτούν – έτσι γαλουχήθηκαν από το νεοφιλελεύθερο μοντέλλο – ότι τα κράτη και οι κοινωνίες δεν μπορούν να λειτουργήσουν με τα κριτήρια που λειτουργεί μια επιχείρηση (κι αν το κάνουν – αν τα κράτη λειτουργήσουν όπως οι επιχειρήσεις – τότε θα πρέπει αναγκαστικά να αφαιρέσουν από τους πολίτες τους σχεδόν όλα τους τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα).
    Μπορεί να φαίνεται υπερβολική η προοπτική που βλέπω, όμως φοβάμαι πως δεν είναι.Σε παραπέμπω σε φερόμενες δηλώσεις του βουλευτή ΠΑΣΟΚ Ρομπόπουλου πριν λίγες μέρες, ο οποίος σε ερώτηση σχετικά με το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, απάντησε πως «μάλλον αποκλείεται να γίνουν γιατί μας το απαγορεύει η Ε.Ε. » Πρόσεξε : ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από το αν συμφωνεί ή όχι κάποιος με το όφελος των πρόωρων εκλογών, κυβερνητικός βουλευτής δηλώνει πως η Ελλάδα, ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΤΟ ΗΘΕΛΕ να κάνει εκλογές, δεν μπορεί γιατί της το απαγορεύουν ! Η δήλωση αυτή κανονικά θα’ πρεπε να προκαλέσει σάλο και σκάνδαλο πρώτου μεγέθους, κι όμως στα κανάλια ούτε που αναφέρθηκε.
    Γι’ αυτό δεν συμφωνώ σε καμία περίπτωση με την «μεταβίβαση αρμοδιοτήτων από τα εθνικά κράτη σε κοινούς ευρωπαϊκούς θεσμούς» , όπως πολύ κομψά ονομάζεις την επιχειρούμενη κατάργηση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας.

  21. Αγαπητέ Παναγιώτη Αδάμο,

    Ήμουν έτοιμος να απαντήσω ότι διαφωνώ, αλλά συνειδητοποιώ ότι η διαφωνία μας είναι σε μεγάλο βαθμό σημειολογική. Για να μην παίζουμε λοιπόν με τις λέξεις, καταλαβαίνω τι εννοείς και σε μεγάλο βαθμό θεωρώ ότι έχεις δίκιο, αν και έχω ενστάσεις τόσο στο παράδειγμα του 1940, όσο και σε αυτό της Αγγλίας.

    Όταν λέω ότι η διαφωνία μας είναι σημειολογική, εννοώ ότι κάνεις έναν διαχωρισμό μεταξύ «οικονομίας» και αυτού που συνοπτικά αναφέρεις ως «ανθρώπινες, κοινωνικές και εθνικές ιδιαιτερότητες, ιδέες και συναισθήματα» που στα οικονομικά δεν υπάρχει.

    Όσο κι αν ίσως ξαφνιάζει, όλο αυτό το μόρφωμα που ονομάζεται «οικονομική επιστήμη» ασχολείται πρωτίστως με το θεμελιώδες ερώτημα του πώς μια κοινωνία μπορεί να κάνει τις επιλογές της έτσι ώστε να εξασφαλίσει το μέγιστο δυνατό βαθμό ευημερίας για το κοινωνικό σύνολο. Ακριβώς επειδή έννοιες όπως αυτή της ευημερίας είναι σε μεγάλο βαθμό φευγαλέες, κάθε απόπειρα ποσοτικοποίησης είναι καταδικασμένη να είναι ατελής και τα όποια συμπεράσματα/συνταγές επίσης.

    Οι οικονομολόγοι είναι δηλαδή εξ ορισμού ρομαντικοί, αφού καταπιάνονται με την αναζήτηση μιας «αλήθειας», η οποία νομοτελειακά θα τους διαφεύγει πάντα. Όλες αυτές οι διάφορες σχολές, είτε δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στην φιλελεύθερη λειτουργία των αγορών, είτε στον ρόλο του κρατικού παρεμβατισμού, τεκμηριώνουν τις θέσεις τους με κριτήριο ακριβώς αυτό, δηλαδή τη μεγιστοποίηση της κοινωνικής ευημερίας. Κατ’ ουσίαν όμως, δεν αποτελούν παρά μια σειρά επιχειρηματολογιών που είναι καταδικασμένες να παραμένουν σε ένα βαθμό διάτρητες, λόγω του κατά βάση απατηλού στόχου.

    Αυτό που λέμε «πολιτική» – τουλάχιστον στο γενικό πλαίσιο αυτού που καλείται αντιπροσωπευτική δημοκρατία – θα έλεγα ότι έχει κατά βάση σαν αντικείμενο την έκφραση της «λαϊκής βούλησης». Συνεπώς, ο ρόλος του πολιτικού είναι να αποτελεί το μέσο μέσα από το οποίο ικανοποιείται η βούληση της πλειοψηφίας.

    Το κοινό, λοιπόν που – κατά τη γνώμη μου πάντα – έχει η πολιτική με την οικονομία, είναι ότι και τα δύο ασχολούνται με το κοινό καλό. Η διαφορά όμως είναι ότι ο πολιτικός έχει έναν πολύ σαφή προσδιορισμό για το τι είναι το κοινό καλό: Αυτό που θέλουν οι περισσότεροι.

    Αν η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος έχει τη δυνατότητα να αξιολογεί και να αναγνωρίζει τις λάθος επιλογές της, τότε μακροπρόθεσμα ίσως να υπάρχει ένας συστημικός διορθωτικός μηχανισμός που να τιμωρεί τον λαϊκισμό και να επιβραβεύει τη σύνεση. Αυτό όμως είναι ένα γιγαντιαίο «ΑΝ», για μια σειρά από λόγους που έχουν να κάνουν και με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του πολιτεύματος. Εξ ου και συμφώνησα απόλυτα με την έμφαση που δίνεις πιο πάνω στην αναμόρφωση των πολιτικών θεσμών.

    Το φαινόμενο που ονομάζεις «οικονομισμό» είναι νοσηρό, όχι επειδή – όπως νομίζω ότι λες – φέρνει την οικονομία στο προσκήνιο του πολιτικού διαλόγου, αλλά στον βαθμό που η οικονομική σκέψη και επιχειρηματολογία προκρίνεται σαν «απόλυτη» γνώση (που ποτέ δεν υπήρξε και ποτέ δεν θα γίνει).

    Κατά μια έννοια, οι οικονομολόγοι κάνουν για τους πολιτικούς αυτό που οι δικηγόροι κάνουν για τους κατηγορουμένους. Παρέχουν μια επιχειρηματολογία προς υπεράσπιση των πολιτικών θέσεων που πρεσβεύουν. Το τι επιλέγει να πρεσβεύει ένας πολιτικός και με ποια κριτήρια είναι φυσικά άλλη υπόθεση, που μας φέρνει πίσω στο θέμα της «ποιότητας» των δημοκρατικών θεσμών.

    Με μεγάλη δόση κυνισμού θα έλεγα ότι οι θετικές επιστήμες έχουν μια (σχετική κατά τον Αϊνστάιν) αλήθεια, η οικονομική επιστήμη θα ήθελε να έχει, οι δικηγόροι οφείλουν να μην τους ενδιαφέρει και για τους πολιτικούς η αλήθεια λάμπει κάθε φορά στις κάλπες…

    Υ.Γ. Γενικά, η μεταβίβαση εξουσιών από τα εθνικά κράτη σε ανεξάρτητες αρχές ή διακρατικούς θεσμούς δεν θεωρώ σε καμία περίπτωση ότι είναι εξ ορισμού ζημιογόνα. Στην περίπτωση της Ελλάδας ειδικότερα, πιστεύω ακράδαντα ότι θα ήταν εξαιρετικά επωφελής, με θετικό αντίκτυπο και στην ποιότητα των πολιτειακών θεσμών. Τώρα, αν ήμουν Γερμανός, ναι, δεν θα ήθελα η Ελλάδα να βγαίνει για δανεικά με το ίδιο πρόσωπο που δανείζομαι και εγώ – εκτός αν είχα εμπράγματες εγγυήσεις για τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος στην Ελλάδα.

  22. Αγαπητέ Παναγιώτη Αδάμο,

    Όντως έχουμε καταχραστεί το βήμα που δίνει η aixmi.gr για σχολιασμό και από τη μεριά μου θα βάλω μια τελεία με αυτήν την απάντηση.

    Δεν προκρίνω την ιδέα της εκχώρησης εθνικών αρμοδιοτήτων ως πανάκεια. Κάτω από προϋποθέσεις όμως, πιστεύω ότι θα άνοιγε τον δρόμο για οικονομική, πολιτειακή και κοινωνική ευημερία στην Ελλάδα. Η ιδέα της μεταβίβασης της νομισματικής πολιτικής από τα κοινοβούλια σε ανεξάρτητες νομισματικές αρχές (ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών) είχε ξεκινήσει και εφαρμοστεί με επιτυχία αρκετά πριν τη δημιουργία της ευρωζώνης (π.χ. Τράπεζα της Αγγλίας). Αυτός ο κατά μια έννοια «αυτοπεριορισμός» του οικονομικού επιτελείου, αποσύνδεσε με επιτυχία την άσκηση της νομισματικής πολιτικής από τον εκλογικό κύκλο και λειτούργησε σταθεροποιητικά όσον αφορά τις πληθωριστικές προσδοκίες, με σημαντικά οφέλη για την οικονομική ανάπτυξη.

    Αυτή η πρακτική ουσιαστικά συνιστά μια θαρραλέα ομολογία από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας, ότι όταν γίνονται ζόρικα τα πράγματα μπαίνει στον πειρασμό να παρεκκλίνει από την πορεία της σύνεσης, προκειμένου να εισπράξει ένα εφήμερο πολιτικό όφελος, κάτι που όμως μακροπρόθεσμα αποδεικνύεται ζημιογόνο για το κοινωνικό σύνολο. Επειδή στα υφιστάμενα πολιτικά συστήματα, τα μακροπρόθεσμα οφέλη είναι δύσκολο να εξαργυρωθούν πολιτικά στα στενά όρια του εκλογικού κύκλου (4-ετείς κυβερνητικές θητείες) και προκειμένου να μην χάνεται το δάσος από τη μυωπική προσήλωση των πολιτικών στο δέντρο, κρίθηκε προτιμότερο η νομισματική αρχή να βρίσκεται σε μη πολιτικά χέρια. Η αυξημένη σταθερότητα και αξιοπιστία όμως έχει κόστος, το οποίο στην περίπτωση της ευρωζώνης ειδικότερα, είναι ακόμη μεγαλύτερο στο βαθμό που οι οικονομίες των Κρατών Μελών παραμένουν ανομοιογενείς – δομικά και θεσμικά.

    Η Ελλάδα, (όπως και όλα τα μέλη της ευρωζώνης) έχει «αγοράσει» νομισματική αξιοπιστία, μεταβιβάζοντας την αμφιβόλου αξιοπιστίας νομισματική της πολιτική σε έναν (μέχρι σήμερα) ογκόλιθο αξιοπιστίας που λέγεται Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. ΟΛΑ ανεξαιρέτως τα οφέλη τα οποία αποκόμισε η Ελλάδα από την νεοαποκτηθείσα νομισματική σταθερότητα τα υπονόμευσε συστηματικά, ασκώντας την εναπομείνασα εθνική της κυριαρχία στην άσκηση της οικονομικής της πολιτικής, η οποία ήταν η δημοσιονομική διαχείριση. Εδώ πολλοί θα πουν ότι μαζί με την εγκληματική άσκηση της δημοσιονομικής πολιτικής, ευθύνη φέρει και η ανεκδιήγητη καθυστέρηση στην προώθηση των θεσμικών αλλαγών, αλλά κατά τη γνώμη μου, η καθυστέρηση αυτή οφείλεται εν πολλοίς στο νοσηρό δημοσιονομικό μαξιλάρι της κρατικής σπατάλης, η οποία σκέπαζε την ανάγκη για προώθηση των θεσμικών αλλαγών.

    Όπως πιστεύω ότι έχουμε συμφωνήσει, η σκανδαλώδης δημοσιονομική διαχείριση στην Ελλάδα συνδέεται άμεσα με την ποιότητα των πολιτειακών μας θεσμών. Όπως λοιπόν ένα υγιές πολιτικό θεσμικό πλαίσιο μπορεί να οδηγήσει σε πιο υπεύθυνη και κοινωνικά ωφέλιμη διαχείριση των δημοσίων πόρων, έτσι θεωρώ ότι μπορεί να γίνει και το αντίστροφο. Δηλαδή, μια (καταναγκαστικά έστω) υπεύθυνη δημοσιονομική διαχείριση, μπορεί να συμβάλλει στην προοδευτική αποδόμηση των νοσηρών στοιχείων της πελατειακής πολιτικής μας πραγματικότητας.

    Ρωτάς: (α) πώς θα αναβαθμιστεί η Βουλή από τη στιγμή που, με την «πολιτική ενοποίηση» και την «οικονομική διακυβέρνηση» της Ε.Ε., θα έχει εκχωρήσει το πιο σημαντικό μέρος της νομοθετικής λειτουργίας της;

    Η απάντησή μου είναι ότι είναι επιζήμια η αναβάθμιση της Βουλής στο υφιστάμενο νοσηρό πολιτειακό πλαίσιο. Η μέχρι τώρα ελευθερία της Βουλής να διαχειρίζεται τα δημοσιονομικά έχει οδηγήσει στο ανεκδιήγητο δημοσιονομικό χάλι της τελευταίας δεκαετίας. Ακόμη και σήμερα, εκεί που μπορεί ακόμη να ασκήσει τη διακριτική της ευχέρεια, επιλέγει να το κάνει με τις ίδιες κομματικές και πελατειακές λογικές που ευθύνονται για το δημοσιονομικό ξεχαρβάλωμα.

    Στο (β) νομίζω ότι υποθέτεις πράγματα τα οποία ξεφεύγουν από την κουβέντα της μεταβίβασης της δημοσιονομικής διαχείρισης σε ευρωπαϊκό θεσμό. Αν δεν μου το εξηγήσεις λίγο εκτενέστερα δεν μπορώ να παρακολουθήσω το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγεις.

    Στο (γ) νομίζω ότι θίγεις το γιγαντιαίο ερώτημα του ποια θα είναι η εκπροσώπηση των επιμέρους κρατών στη λήψη αποφάσεων ενός «ευρωζωνικού» Υπουργείου Οικονομικών.

    Η κυνική μου απάντηση είναι:
    Ελπίζω η εκπροσώπηση της σημερινής Ελλάδας να είναι μηδενική.
    Η ουσιαστική μου απάντηση είναι:
    Αυτό το ερώτημα ειλικρινά με υπερβαίνει και ομολογώ ότι δεν είμαι σε θέση να έχω μια πειστική απάντηση-πρόταση. Ίσως όμως η απάντηση να περνάει μέσα από τον θεσμό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

    Και πάλι σε ευχαριστώ πολύ για αυτήν την συζήτηση. Αν δεν υπάρχει κάποιο θέμα από πλευράς aixmi.gr θα χαρώ πολύ να την συνεχίσουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here