Η Απόγνωση οδηγεί σε τυφλή οργή

4
27

Μπορεί το Μνημόνιο να βυθίζει την ελληνική οικονομία στο φαύλο κύκλο της ύφεσης και οι αρχικές προσδοκίες για γρήγορη επιστροφή στις Αγορές να διαψεύδονται, αλλά η γενίκευση της κρίσης στο μαλακό υπογάστριο της Ευρωζώνης υποχρέωσε το Βερολίνο και τους υπόλοιπους οικονομικά ισχυρούς εταίρους να κάνουν εκπτώσεις και στην ιδιοτέλεια και στις ιδεοληψίες τους. Τώρα πια, ούτε η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει αυταπάτες. Ακολουθεί όσο μπορεί πιο πιστά τις εντολές της Τρόϊκας για να θεωρηθεί άξια διάσωσης. Έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες της στις ζυμώσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη για τη θεσμοθέτηση ενός μηχανισμού διάσωσης και σταθεροποίησης των αδύνατων κρίκων.

Το τοπίο έχει αρχίσει να ξεκαθαρίζει. Για να στηρίξει τους αδύνατους κρίκους, η Γερμανία απαιτεί να υιοθετηθούν οι δικές της δημοσιονομικές προδιαγραφές. Η απαίτηση προκαλεί αντιδράσεις, αλλά είναι σαφές ότι όσο το Βερολίνο έχει πίσω του το Παρίσι, οι μικρότεροι εταίροι δεν έχουν περιθώρια αποτελεσματικής αντίστασης. Προς το παρόν, η ασάφεια παραμένει, αλλά όλα δείχνουν ότι το Μάρτιο ή το αργότερο τον Ιούνιο οι αποφάσεις θα έχουν ληφθεί.

Ο εν λόγω μηχανισμός, αναμφίβολα, θα προσφέρει μία αποτελεσματική ομπρέλα προστασίας στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και τις απειλούμενες χώρες-μέλη. Από την άλλη πλευρά, όμως, θα εγκαταστήσει ένα αορίστου χρόνου καθεστώς οικονομικής κηδεμονίας σ’ όποια χώρα-μέλος καταφύγει σ’ αυτό το μηχανισμό. Δεν θα μπορούσε, άλλωστε, να συμβεί και διαφορετικά. Ο ευρωπαϊκός Βορράς δεν κάνει ελεημοσύνες.

Ακόμα και στην πιο ευνοϊκή περίπτωση, η Ελλάδα θα πρέπει για χρόνια να ισορροπήσει σε χαμηλότερα επίπεδα στο όνομα της δημοσιονομικής προσαρμογής. Η πολιτική δημιουργίας ελλειμμάτων, προκειμένου να διατηρηθεί ένα επίπεδο ευημερίας έχει οριστικά τελειώσει. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι βιώνουμε το τέλος μίας εποχής. Η παρούσα κρίση δεν μοιάζει με τις προηγούμενες. Δεν είναι μία παρένθεση. Θα έχει ως συνέπειά της όχι απλώς κάποια αυστηρά δημοσιονομικά μέτρα, αλλά το βίαιο ντρεσάρισμα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Ένας πολύ μεγάλος αριθμός μικρομεσαίων εμπόρων, βιοτεχνών και ελευθέρων επαγγελματιών, που επιβίωναν λόγω φοροδιαφυγής θα σαρωθούν. Ακόμα και οι υγειείς μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν πρόκειται να εξασφαλίζουν στους ιδιοκτήτες τους την ευημερία που τους εξασφάλιζαν την προηγούμενη περίοδο. Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν για πολλές κατηγορίες ελευθέρων επαγγελματιών. Επίσης, όποιοι αγρότες δεν προσαρμοσθούν και δεν προσανατολισθούν σε καλλιέργειες αυξημένης ζήτησης θα περιθωριοποιηθούν.

Κατά πάσα πιθανότητα, τα ερείπια, που έχει ήδη αρχίσει να προκαλεί η κυβερνητική πολιτική, το επόμενο διάστημα θα πολλαπλασιασθούν. Όσο, μάλιστα, θα περνάει ο χρόνος και θα καίγεται το αποθηκευμένο «λίπος» των μικρομεσαίων τόσο τα οικονομικά ερείπια θα μεταλλάσσονται και σε κοινωνικά ερείπια. Ο κοινωνικός ιστός θα διαρραγεί, αλλά η κυβέρνηση θα προεκτείνει την τρέχουσα ρητορική της, προτάσσοντας σ’ όλους τους τόνους το επιχείρημα ότι η πολιτική της ήταν ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί η κατάρρευση της οικονομίας και οι καταστρεπτικές επιπτώσεις της.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου προς το παρόν διασώζεται πολιτικά από το γεγονός ότι ένα μειοψηφικό, αλλά σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας πιστεύει αυτό το επιχείρημα. Ένα υποτμήμα, μάλιστα, θεωρεί το Μνημόνιο όχι αναγκαίο κακό, αλλά «ευλογία», σύμφωνα με την ορολογία του Θόδωρου Πάγκαλου. Κι αυτό, επειδή επιβάλλει αλλαγές, τις οποίες οι ελληνικές κυβερνήσεις απέφευγαν να λάβουν από το φόβο του πολιτικού κόστους. Δεν είναι τυχαίο, βεβαίως, ότι σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν κατά κανόνα εύπορα στρώματα, το βιοτικό επίπεδο των οποίων δεν θίγεται ή θίγεται οριακά από την κυβερνητική πολιτική.

Χωρίς το άτυπο «κόμμα του Μνημονίου» η κυβέρνηση θα είχε ήδη αποσταθεροποιηθεί ως αποτέλεσμα της εκτεταμένης και έντονης δυσαρέσκειας, που συσσωρεύεται στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας. Η κυβέρνηση επωφελείται και από το ότι οι αντίπαλοι του Μνημονίου δεν έχουν πείσει ότι υπάρχει εναλλακτική πολιτική, ικανή να εγγυηθεί την έξοδο από την κρίση. Επωφελείται ακόμα και από το γεγονός ότι παρά τη μεγάλη φθορά της, προς το παρόν τουλάχιστον δεν υπάρχει εντός του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος αξιόπιστη εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης. Λόγω του Αντώνη Σαμαρά, η Ν.Δ. έχει ξαναμπει στο παιχνίδι, αλλά δεν παύει να είναι πολιτικά τραυματισμένη. Δικαιολογημένα η κοινή γνώμη χρεώνει στην κυβέρνηση Καραμανλή καταλυτικές ευθύνες για την κατάσταση της χώρας.

Παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν πατάει γερά στα πόδια της. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η εκλογική επιρροή της συνεχώς μειώνεται. Οι πολλαπλές και συγκλίνουσες απεργιακές κινητοποιήσεις κρίσιμων κλάδων δημιουργούν σοβαρά εμπόδια στην καθημερινότητα των πολιτών, δημιουργώντας κλίμα αστάθειας. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η διόγκωση της ανεργίας και η μαζική καταστροφή μικρομεσαίων παράγουν με ταχύ ρυθμό απόγνωση. Η απόγνωση υπερβαίνει πια το πλαίσιο της οικογένειας και τείνει να προσλάβει διαστάσεις μαζικού κοινωνικού φαινομένου. Εάν συσσωρευθεί η κρίσιμη μάζα απόγνωσης, η μετάλλαξή της σε τυφλή οργή είναι σχεδόν ζήτημα τύχης. Το γεγονός, μάλιστα, ότι τα βάρη δεν κατανέμονται ούτε στοιχειωδώς δίκαια, απονομιμοποιεί και υπονομεύει την κυβέρνηση. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια το χρόνο αποσταθεροποίησής της.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχει εισέλθει σε καθοδική τροχιά. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αργά ή γρήγορα θα δρομολογηθούν πολιτικές εξελίξεις με ή χωρίς κοινωνική ανάφλεξη.

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Πολύ σωστά περιγράφετε την κατάσταση!Η κοινωνική επανάσταση στις πολιτικές της διάλυσης θα έρθει μόνο όταν ο λαός καταλάβει τον «εχθρό» του που δεν είναι άλλος απο το σάπιο πολιτικό σύστημα που κυριαρχεί επί χρόνια τώρα και μένει άθικτο!Τότε θα αποτινάξουμε και τον ζυγό!!

  2. oiσυντεχνιες του ελληνικου κοινοβουλιου επι 35 χρονια ευθυνονται για αυτη την κατασταση ειναι αυτες που οδηγησαν την χωρα στο εσχατο σημειο.Αργα η γρηγορα η εξαθλιωση του κοσμου θα γυριση εναντιον τους και δυστηχως θα ειναι ασχημα για ολους!!!

  3. Στο καπιταλιστικό σύστημα οι πτωχεύσεις επιχειρήσεων είναι ο μηχανισμός ώστε τα μέσα και οι συντελεστές παραγωγής να περάσουν σε πιό παραγωγικά χέρια.
    Από την άλλη δεν υποστηρίζει κανείς ότι η Ελλάδα θα πρέπει να απομονωθεί γιά να πάει καλύτερα. Το τρίτο είναι ότι η ζημιά από μία πτώχευση θα είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτό που βιώνουμε σήμερα.
    Αρα η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι η μόνη λύση. Χωρίς να διαφωνώ ότι τα βάρη πρέπει να μοιραστούν δίκαια πιστεύω όμως ότι αυτό είναι επιδίωξη και της κυβέρνησης.

  4. Ο ελληνικός λαός πόσο ακόμη να αντέξει; Μειώθηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις για να βοηθηθεί το δημόσιο χρέος, ΑΛΛΑ ΤΟ ΣΠΑΤΑΛΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ:

    * Η κυβέρνηση θα διαθέσει 80 εκατομμύρια Ευρώ για το μουσουλμανικό τέμενος στο Βοτανικό. Μήπως θα γίνει το ισλάμ επίσημη θρησκεία της Ελλάδας;
    * Η κυβέρνηση θα καλύψει τις ζημιές που προκάλεσαν οι χούλιγκαν στο θέατρο Τέχνης. Μήπως το θέατρο αυτό είναι κρατικό;
    * Η κηδεία του Μιλτιάδη Έβερτ θα γίνει δημοσία δαπάνη. Ποια ήταν η συνεισφορά του υψηλόμισθου Έβερτ στο δημόσιο χρέος;

    ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΕΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ;;;

    Μήπως όλα αυτά γίνονται με μόνο στόχο να ΞΕΠΟΥΛΙΕΤΑΙ η δημόσια περιουσία στους τοκογλύφτες για το χρέος που δημιουργούν σκόπιμα οι μαριονέτες τους οι πολιτικοί;

    Όσο παραμένει ο Παπανδρέου στην κυβέρνηση, τόσο βαθύτερη η εξαθλίωση στην Ελλάδα. Η απόγνωση οδηγεί στην οργή που θα γίνει η κινητήριος ΔΥΝΑΜΗ για να πάρουν οι Έλληνες τη χώρα τους πίσω.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here