Στα αποτυπώματα του Χρήστου Παναγιωτόπουλου

0
26

Τι είναι οι τάσεις; Τι παρασύρει κάθε τόσο την κοινωνία, και μοιάζει να κρατά για τιμόνι μια ξεχαρβαλωμένη λαγουδέρα, και να μας σπρώχνει μέσα στο χρόνο;

Ξεχωριστές απαντήσεις, ίσως, να μας έδινε ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος, αν δεν τον είχα διευθυντή, σίγουρα θα τον χασομερούσα, θα τολμούσα, και θα έδινα λίγο νόημα σε αιώνιες ερωτήσεις για τις τάσεις, που σήμερα ακολουθούν τόσο διαφορετικές γραμμές, όμως γερά κρατημένες μέσα σε ένα αόρατο πλαίσιο ασφαλείας.

Όλα κινούνται μέσα σε έναν ζωντανό οργανισμό, που δεν είναι άλλο από τη κοινωνία. Εκείνος, ο δημοσιογράφος, παρακολουθεί διαρκώς το βήμα της, έχει τον πρώτο λόγο στην Ενημέρωση του Mega, κρίνεται αυστηρά και διαρκώς, για της επιλογές του, σίγουρα θα έχει μια στέρεη θέση, για το διαβολεμένο μας παρόν, που οι περισσότεροι απαξιώνουμε και βλέπουμε συχνότερα με απουσία χρωμάτων.

Αντί όμως για περιγραφές συστημάτων και οικονομικών θεωριών που ξέφτισαν κι αυτές, αφού άδειασαν πρώτα οι κουμπαράδες μας, ο Παναγιωτόπουλος έρχεται και χτυπά κατάσαρκα με μια ποιητική συλλογή. Με ποιήματα βγαλμένα μέσα από τα σωθικά του, αφού γράφτηκαν απνευστί την τελευταία χρονιά. Θέλει να δώσει την αληθινή διάσταση του χρόνου, μακριά από αποτυχημένες, συστημικές θεωρίες και να ταρακουνήσει το ήδη ξεκούρδιστο σύμπαν μας.

…Πέρασε χρόνια πέτρινα

θεριό σε αιχμαλωσία

και τώρα επιβήτορας

διψά για εξουσία…

Γράφει ο ποιητής του «Ρομπέν των θαλασσών» και δεν μας είπε καν, ποιόν και τι είχε στο νου του, όταν έκανε τη σκέψη ταξιδιάρικο λόγο. Δεν είναι, όμως, η ταμπέλα που ορίζει τον δημιουργό, παρά ο ίδιος, ο αντισυστημικός Παναγιωτόπουλος που προσπαθεί να φωτίσει ένα σκιερό και καπνισμένο (κυριολεκτικά) περιβάλλον.

Στην παρουσίαση της ποιητικής του συλλογής στα πρόσωπα εναλάσσονταν τα συναισθήματα. Ζήλια, αδιαφορία, υποχρεωτική παρουσία, θαυμασμός. Μεγάλη δουλειά να μιλάς σε καρδιές, να μιλάς με τη ψυχή, και να δένεις σαστισμένα σώματα πάνω σε αιώνιες λέξεις.

…Στην εσχατιά των οριζόντων στέλνει σήμα

φόβους και ελπίδες να ταιριάξουν σε ένα σχήμα

να κλείσει η ειρήνη με όσα έχασε για πάντα

πατρίδες έρωτες στου χρόνου τη βεράντα.

Αν αυτό που βλέπουμε δεν είμαστε παρά εμείς, τότε ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος μιλά στον άγνωστο περαστικό ταξιδιώτη με την ίδια ευκολία που απευθύνεται στον γνωστό, μονίμως χαμένο θαμώνα, του απέναντι καφενείου.

Ετούτη η ζήλεια, της δημιουργίας, είναι η πιο γλυκιά και η μόνη που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τα υπόλοιπα ζωάκια.

Όσο ανάβει το κρύο, όλες οι ελπίδες γράφονται στον πολιτισμό και στην ανθρωπιά, που δεν μετριέται με αριθμούς, μοναχά με ποιήματα σαν ετούτα, τα Αποτυπώματα του Χρήστου.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΕικόνες μιας πόλης… #2
Επόμενο άρθρο«Όσες βιτρίνες έσπασες μέσα σου ήταν φως μου»…
Ο Μανόλης Δημελλάς είναι οπερατέρ. Η καταγωγή του είναι από την Κάρπαθο. Γεννήθηκε στη Χίο το 1968 και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε Κινηματογράφο στη σχολή Χατζίκου. Εργάζεται στο MEGA από το 1992 και με την κάμερά του έχει καλύψει κορυφαία ειδησεογραφικά γεγονότα σε όλο τον κόσμο: γιουγκοσλαβικός εμφύλιος, εξέγερση στην Αλβανία, πόλεμος στο Ιράκ, παλαιστινιακή ιντιφάντα, επιθέσεις της Αλ Κάιντα στη Σαουδική Αραβία, Σκοπιανό, Τουρκία, εξεγέρσεις στην Αίγυπτο και τη Λιβύη. Από το 2003 συμμετέχει με ντοκιμαντέρ του σε διεθνή φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here