Ας το πούμε στους νέους: Τέλειωσε ο βολικός δρόμος του δημοσίου

10
43

Κάθε χρόνο, η ελληνική κοινωνία τον Μάιο δίνει Πανελλαδικές και, αμέσως μετά, από τις αρχές του Ιουνίου μέχρι τα τέλη του Αυγούστου, ξανανοίγει η ατέρμονη αναζήτηση των βάσεων της Παιδείας και των Σχολών.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει στις περισσότερες χώρες του κόσμου που επιλέγουν τους καλύτερους για τα Πανεπιστήμιά τους. Πουθενά, όμως, η διαδικασία των εξετάσεων, των διορθώσεων και της έκδοσης των αποτελεσμάτων δεν διαρκεί τέσσερις βασανιστικούς μήνες. Στην εποχή της ταχύτατης Τεχνολογίας είναι, ασφαλώς, αστείο να αναμένουν οι υποψήφιοι μήνες ολόκληρους τις βάσεις, επιστρατεύοντας μάλιστα, στο τέλος του Αυγούστου, κάθε αθέμιτο μέσο για να μάθουν μερικές ώρες νωρίτερα το αποτέλεσμα.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί απλούστατα, κάθε λογική οικονομία διαδικασιών εκλείπει, κάθε διυπουργικός συντονισμός απουσιάζει και η προχειρότητα του σχεδιασμού περισσεύει. Η αργή, όμως, διαδικασία απονομής της εξεταστικής Δικαιοσύνης έχει, λόγω της κρίσης, μεταβληθεί και σε μια τυχερή ρουλέτα, καθώς πρυτανεύει στη συμπλήρωση του μηχανογραφικού η επιλογή της πόλης που επιθυμεί ο υποψήφιος και όχι των σπουδών που του ταιριάζουν.

Το τελευταίο δεκαήμερο εκατοντάδες χιλιάδες υποψήφιοι επέλεξαν, μετά από πολύωρες προσωπικές σκέψεις και οικογενειακές συσκέψεις, να σπουδάσουν κοντά στον τόπο της μόνιμης κατοικίας τους, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την επιλογή των σπουδών που τους γοήτευαν. Με δεδομένο ότι η φοιτητική μέριμνα για οικονομικές σπουδές σε μια άλλη πόλη είναι ανύπαρκτη, οι φετινοί υποψήφιοι ζήτησαν περισσότερο παρά ποτέ σπουδές με επαγγελματικές προοπτικές στον τόπο διαμονής τους. Τα φετινά μηχανογραφικά όνειρα των υποψηφίων συμπληρώθηκαν με μοναδικό και απαράβατο όρο το κριτήριο της εντοπιότητας.

Αυτή η τεράστιας σημασίας ποιοτική διαφοροποίηση στη μέθοδο συμπλήρωσης του μηχανογραφικού δελτίου, δίκην ρουλέτας, είναι ικανή να επιφέρει έναν μικρό σεισμό στις βάσεις της εισαγωγής. Δεν έχει, δηλαδή, πια καμία σημασία αν θέλω να σπουδάσω Πολιτικός Μηχανικός, Μηχανολόγος, Μαθηματικός, Γεωπόνος ή Οικονομικά, αρκεί να διασφαλίσω την επιτυχία στην πόλη της επιλογής μου. Μέσα στην πρωτόγνωρη κρίση που βιώνουμε, στην οποία μάλιστα κάθε πρόβλεψη περί επαγγελματικής αποκατάστασης με τα μεταπολιτευτικά στερεότυπα είναι απαγορευτική, οφείλουμε να πούμε στους νέους μας, στη δική τους γλώσσα, ότι «δεν υπάρχει» πια ο βολικός διορισμός στο δημόσιο, που για πολλές δεκαετίες ήταν συνώνυμο της επαγγελματικής αποκατάστασης. Η μόνη, απλή και ειλικρινής προτροπή των δασκάλων και της οικογένειας συνοψίζεται στην πρόταση «σπούδασε αυτό που αγαπάς και διεκδίκησε το όνειρο με την εργασία και την αριστεία».

Κι αν το όνειρο της πρώτης επιλογής δεν γίνει πραγματικότητα, «φρόντισε να σπουδάσεις με τον καλύτερο τρόπο  στη σχολή που πέρασες, γιατί οι προσωπικές διαδρομές της επιτυχίας είναι μοναδικές». Η Maria Montessori ήταν η πρώτη Ιταλίδα που τελείωσε την Ιατρική Σχολή πριν από 1,5 αιώνα, αλλά διέπρεψε ως Παιδαγωγός και ο Bill Gates σπούδασε στη Νομική, αλλά τον κέρδισε η Πληροφορική.

Η αξία των σπουδών είναι δεδομένη και εμείς οι μεγαλύτεροι οφείλουμε να αποδείξουμε με αριθμούς και γεγονότα ότι καμία εφήμερη κρίση δεν μπορεί να ανακόψει την αναμφισβήτητη πρόοδο της επιστήμης και της κοινωνίας . Η ζωή τραβάει την ανηφόρα…

*Ο Γιώργος Χατζητέγας είναι εκπαιδευτικός

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΙστορική γνώση και σκοπιμότητα
Επόμενο άρθροΟ μάγος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου: μύθος ή αλήθεια;
Ο Γεώργιος Κωνσταντίνου Χατζητέγας γεννήθηκε στο Βουκουρέστι το 1957 από βλαχόφωνους Έλληνες γονείς και επα­ναπατρίσθηκε το 1966. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Από το 1982 διευθύνει φροντιστήρια γενικών εξετάσεων στην Αθήνα. Δι­δάσκει το μά­θημα της Φυσικής σε υποψήφιους ΑΕΙ και ΤΕΙ. Αρθρο­γραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά για επίκαιρα εκπαιδευτικά ζητή­ματα, συμμετέχει σε προγράμματα εφαρμοσμένου επαγγελματικού προσανατολισμού και σε πλήθος σχετικών σε­μιναρίων – διαλέξεων – εκπομπών σε όλη την Ελλάδα. Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Φυ­σικών και της Εταιρείας Αρω­μανικού Πο­λιτισμού. Το 2004 εκλέχθηκε Πρό­εδρος της Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών Φροντιστών Ελλάδας.

10 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δεν χρειάζεται να μας το πει κανείς.Έδωσα φέτος πανελλήνιες και ως νέος σας λέω ότι δεν κληρονομήσαμε τα μυαλά σας [σαν παλιά γενιά].Οι 9 στους 10 σκεφτόμαστε-επιθυμούμε να φύγουμε στο εξωτερικό μετά το πτυχίο.Ο μόνος λόγος που μένουμε στις πόλεις μας είναι να μην επιβαρύνονται παραπάνω οικονομικά οι γονείς μας που πλήρωσαν τόσα για τα φροντιστήρια.

  2. Εχω τέσσερα παιδιά και τα τέσσερα μου τα διόρισε το ΠΑΣΟΚ στο δημόσιο. Αυτά τώρα έχουν οχτώ παιδιά που θα διοριστούν κι αυτά στο δημόσιο και δε πα να χτυπάτε το κώλο σας κάτω !!!!

  3. Προς stavros
    Το ύφος σου και η στάση σου αιτιολογούνται αλλά δεν δικαιολογούνται λόγω της ηλικίας και της πίεσης που έχεις υποστεί πρόσφατα. Ξαναδιάβασε το άρθρο πιο ψύχραιμα.
    Τώρα, το να φύγετε όλοι οι νέοι μακριά από την Ελλάδα ενδέχεται να σας λύσει το ατομικό βιοποριστικό σας πρόβλημα αλλά ο άνθρωπος ανήκει σε ένα σύνολο με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το εξωτερικό δεν είναι πανάκεια παιδί μου. Οι «φίλοι» μας εκεί έξω σας περιμένουν να συνεισφέρετε στην ανάπτυξη των χωρών τους (δια στόματος κας Μέρκελ) αλλά εδώ στον δικό μας Παράδεισο που κατάντησαν κόλαση οι ανίκανοι πολιτικοί του παρελθόντος – παρόντος, ποιός θα μείνει να παλέψει για να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση; Αν εσείς οι νέοι δεν έχετε το πείσμα και τη θέληση να φέρετε τα πάνω-κάτω με στόχο το καλύτερο, ποιοί θα το κάνουν; Οι γέροντες; Οι πολιτικοί της γνωστής κοπής;

  4. Οι ατασθαλίες και όχι μόνο του δημοσίου είναι πλέων πιστεύω μια πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουμε και,,,,πληρώνουμε πολύ ακριβά!!!Το όλοι βέβαια το θεωρούσα δεδομένο αλλά απ’ότι φαίνεται υπάρχουν κιάυτοί που δε συμμορφώνονται με τίποτα,αυτοί που νομίζουν ότι εάν καταστραφεί ο κόσμος όλος γύρω τους αυτοί θα μείνουν στο απυρόβλητο,,,,μόνο και μόνο γιατί οι ίδιοι κατάφεραν (με «ρουσφέτια») να ΄διορίσουν τα παιδιά τους στο δημόσιο!!Οταν και αν,,λέω εγώ τώρα ,,μετά από πιθανή διαφοροποίση της πολιτικο-οικονομικής κατάστασης όλα αλλάξουν(το τραγικό σενάριο που πιθανολογείται και πιστέψτε με το τραγικό ως επίθετο δε φτάνει για να περιγράψει το τι θα επακολουθήσει) σε τι θα ωφελήσει αυτή ας μου επιτραπεί η έκφραση «μουλαρίσια» εμμονή με το δημόσιο?Ελεος πια,αν μη τι άλλο είναι το λιγότερο που μπορώ να πω,γιάυτόν τον αναίσθητο,ανεγκέφαλλο,τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς.Οταν όλα γύρω μας καταρρέουν κιέμείς σκεφτόμαστε μόνο ότι το δικό μας το ταβάνι δε θα πέσει.Ολοι οι υπόλοιποι ας πεθάνουν,αλλά μαζί μάυτούς θα πεθάνουν κιάυτοί που σκέφτονται τοιουτοτρόπος,γιατί σε τι νόμισμα θα πληρώνονται τα παιδιά τους, αυτά τα παιδιά που γαλουχήθηκαν με την ιδέα ότι το δημόσιο είναι η κιβωτός του Νώε?Στο νόμισμα «πιάσαμε την καρέκλα» κί’όλα καλά?Καλά κάνουν λοιπόν οι νέοι άνθρωποι που εγκαταλλείπουν τον τόπο μας προς αναζήτηση αν όχι μιας καλύτερης ,τουλάχιστον πιο αξιοκρατικής,δίκαιας,λιγότερο φαύλης κοινωνίας,που θα τους συμπεριφερθεί ανάλογα με τις επιδόσεις και αποδόσεις τους,κι΄’οχι γιατί έχουν μπάρμπα στην Κορώνη.Μπράβο ωστόσο και σάυτούς που επιμένουν να παλεύουν εμάντια στο ΘΕΡΙΟ στο ΤΟΙΧΟΣ που έχει χτίσει το ίδιο το σύστημα,το ίδιο το κράτος μας όσοι αντέχουν βέβαια γιατι κατανοώ τις δυσκολίες και τους κινδύνους που εμπεριέχει μια τέτοια απόφαση.-Ο δρόμος είναι μακρύς -Και δύσκολος,που απ’την κόλαση οδηγεί στο φώς.-ΤΖΟΝ ΜΙΛΤΟΝ,ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ.

  5. ΚΥΡΙΕ ΧΑΤΖΗΤΕΓΑ ΘΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΗΜΕΡΑ.ΕΜΕΝΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΟΥ, ΩΣ ΠΡΩΗΝ ΜΑΘΗΤΗΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ ΕΔΩΣΑ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ,ΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΑ, ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ. ΑΛΙΜΟΝΟ Σ’ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΘΕΣΟΥΛΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ.ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΚΟΠΙΑ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ. ΤΟ ΛΕΩ ΑΠΟ ΑΠΟΨΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΠΟΘΟΥ ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΟΠΩΣ ΑΥΤΟ ΔΙΑΡΘΡΩΝΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΝΤΑΙ.ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΤΕ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΟ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΟ ΜΥΘΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. ΟΤΙ Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ. ΕΔΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΩΣ ΑΓΑΘΑ ΕΙΤΕ ΠΑΡΕΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΕΙΤΕ ΑΠΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΑΡΕΧΕΙ ΓΝΩΣΕΙΣ, ΤΡΟΠΟ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΔΩΡΕΑΝ. ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΝΤΟΠΙΖΕΤΑΙ ΑΛΛΟΥ. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΑΓΑΘΟ. ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΕΓΩ ΣΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΔΕ ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ.ΤΟ ΠΕΤΥΧΑ ΜΕΣΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ. ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΡΟΤΙΣΤΗΡΙΟ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΗΓΑΙΝΑ ΜΟΥ ΠΑΡΕΙΧΑΝ ΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ.ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ ΕΙΤΕ ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΙΤΕ ΛΕΓΕΤΑΙ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΕΥΦΗΜΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΧΥΔΑΙΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΕΣΜΙΟ ΕΝΟΣ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΝ ΑΠ’ ΑΥΤΟ ΟΥΤΕ ΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ.
    Υ.Γ
    ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕ ΠΙΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΛΥΚΕΙΑΚΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ Π.Χ ΣΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΜΥΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕ ΤΟ ΕΞΗΣ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ:ΒΛΕΠΕΙΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΠΟΣΤΗΘΗΣΑΝ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΛΥΣΟΥΝ ΑΠΤΑΙΣΤΑ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΑΤΩΝ ΑΛΛΑ ΑΝ ΤΟΥΣ ΡΩΤΗΣΕΙΣ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΑ ΣΕ ΚΟΙΤΟΥΝ ΜΕ ΑΠΟΡΙΑ.

  6. Προτείνετε στους νέους ανθρώπους να μη στρέψουν τα βλέμματά τους στο διορισμό – η προτροπή σας αυτή, κοινός τόπος πλέον για όλους όσοι δεν αιθεροβατούν, ΚΡΥΒΕΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΘΝΙΚΗ – έχει βαρύτητα εφάμιλη (όχι βέβαια ίση) με το «μολών λαβέ» του Λεωνίδα και το «ΌΧΙ» του Μεταξά.
    Όλα τα μαθήματα που διδάσκονται στο σχολείο είναι σημαντικά – το σημαντικότερο όμως είναι η ιστορία: ο νέος που θα εντρυφήσει σε αυτή με προσωπικό ψάξιμο θα αποκτήσει τη συσσωρευμένη πείρα του παρελθόντος, θα γίνει σοφότερος, θα κατανοήσει το παρόν, θα βρεί έτοιμες λύσεις σε σύγχρονα προβλήματα που όμως έχου εμφανιστεί πολλές φορές στο παρελθόν.
    Ατενίζοντας κανείς το παρελθόν της χώρας θα βρεί ότι τα πρώτα επαναστατικά δάνεια φαγώθηκαν σε διορισμούς των ημετέρων. Η πλατε’ια Κλαυθμώνος στην Αθήνα ονομάστηκε έτσι καώς εκεί συνέρρεαν ο δημόσιοι υπάλληλοι που απολύονταν όταν η κυβέρνηση που τους απέλυσε έχανε τις εκλογές (εως ότου το 1911 ο Βενιζέλος νομοθέτησε τη μονιμότητά τους). Δύο αιώνες, δηλαδή, η Ελλάδα δανειζόταν για να διορίζει δημοσίους υπαλλήλους και να συντηρείται έτσι το πελατειακό σύστημα. Κατά καιρούς η φούσκα έσπαγε, ερχόταν κρίση, εμφανιζόταν ένας φωτεισμένος ηγέτης και έπαιρνε επίπονα μέτρα (Τρικούπης, Βενιζέλος, Καραμανλής) μετά επανερχόμαστε στη πρότερη κατάσταση της παρακμής και της σήψης (όπως και σήμερα).
    ΟΜΩΣ στις μέρες μας αν και δεν διαφαίνεται ο φωτισμένος ηγέτης που θα μας βγάλει από το τουνελ (ο Τσίπρας είναι ολοφάνερα ένας λακϊστής αισχίστου βαθμού, ο Θ. Δηλιγιάννης των τελών του 19ου αι ωχριά μπροστά του), υπάρχει ένα ολοφάνερο, πρωτόγνωρο για την ελληνική ιστορία ευοίωνο σημάδι: οι νέοι μας αποστρέφονται την ιδέα του εύκολου διορισμού, αποτάσσονται τη νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, δηλώνουν διατεθειμένου να πολεμήσουν για να πετύχουν.
    Η υγιής και μορφωμένη νεολαία μας είναι η μεγάλη ελπίδα, η πηγή αισιοδοξίας για το μέλλον μας.
    Ας διαβάσουν τα παιδιά ιστορία, θα μάθουν να μην παραμυθιάζονται από τσαρλατάνους και θα βρουν λύσεις σε όλα εθνικουπαρξιακά προβλήματα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here