Μάλιστα, μάλιστα…

Η άλλη άποψη είναι τυχοδιωκτισμός. Ίσως κε Καψή να προτιμούσατε τη στάση του τότε αρχηγού της αξ. αντιπολίτευσης και νυν πρωθυπουργού (σας) που για τα δίκαια συμφέροντα των λιμενεργατών, όρμηξε με πάθος και αυταπάρνηση στα – περιορισμένης τότε έκτασης – χημικά, υπερασπιζόμενος το δίκαιο του λιμενεργάτη. Ίσως μάλιστα να ήταν καλύτερα να φορούσε το μπλουζάκι της ΓΕΝΟΠ «Δεν Πωλείται» και να ποζάρει με ύφος νεοϋορκέζου τουρίστα στα στενά της Πλάκας, μπροστά από τα πλαστικά τσολιαδάκια. Μπορεί βέβαια να προτιμούσατε να βγει σε διακαναλλική και να αναφωνήσει ότι «Λεφτά Υπαρχουν» υποσχόμενος αυξήσεις πέραν του πληθωρισμού (πάνω από 5,5% αύξηση, θα έδινε σίγουρη αυτοδυναμία, δε νομίζετε;)

Αυτό που δεν αναφέρετε βέβαια είναι ότι όσοι απορρίπτουν το πρόγραμμα του Σαμαρά είναι οι δανειστές μας, που δεν τους έχουμε συνηθίσει σε πολλά ΟΧΙ τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δανειστές – και ορθώς – θέλουν το χρήμα τους πίσω. Όμως σε καμία περίπτωση η γνώμη τους δε μπορεί να είναι ο απόλυτος δρόμος της πολιτικής μας γιατί ακριβώς είναι η άλλη μεριά του τραπεζιού της διαπραγμάτευσης. Οι «άλλοι» που κάποτε τους βάζαμε το πιστόλι στο τραπέζι ντε…! Που τότε – και καλά – τους απειλούσαμε με χρεωκοπία…(πόσο αστεία και πικρή είναι η πραγματικότητα κε Καψή…). Είναι οι ίδιοι που ενώ χρειαζόμασταν επιτακτικά δάνειο από εκείνους, εμείς αυτοδιαφημιζόμασταν ως «Τιτανικός», «διεφθαρμένη χώρα», «τεμπέληδες» και «κοπρίτες». Και τα spreads στις 2.000 μονάδες. Ζήτω!

Επί του πρακτέου τώρα. Κατ’ αρχήν να σας κάνω σαφές ότι δεν έχω αγκυλώσεις κομματικές. Κάνω απλές λογικές σκέψεις. Η 5-6ετία της ΝΔ ήταν καταστροφική, όχι γιατί άυξησε το χρέος 100 δις (η παρούσα το έχει αυξήσει ισόποσα σε μόλις 1,5 χρόνο και μαθηματικά θα το διπλασιάσει αν εξαντλήσει τη θητεία της) αλλά γιατί δε μπόρεσε (για μερικούς δεν την άφησαν αλλά για εμένα αυτό δε μετράει) να μας κάνει κράτος λογικής. Η λογική μου λοιπόν μου λέει ότι χωρίς ελπίδα ανάκαμψης δεν υπάρχει λόγος για θυσίες. Ή με πείθεις ότι ματώνω και γλιτώνω, ή με σκοτώνεις επί τόπου. Αργό και βασανιστικό θάνατο δε θέλω. Η περιστολή των μισθών και των συντάξεων ισοδυναμεί με αφαίρεση του ισόποσου από τον κύκλο εργασιών των επιχειρήσεων και μάλιστα – λόγω κλίματος ανασφάλειας – με ένα συντελεστή πολύ άνω της μονάδας. Λαϊκώς, 10 μου κόβεις, 15 δεν ξοδεύω για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο. Έτσι πέφτουν οι στόχοι εκτός στα έσοδα, αλλά κυρίως, έτσι μπαίνουν τα λουκέτα και διευρύνεται ταχέως η ανεργία.

Βέβαια, δε χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις ότι οι θυσίες είναι πραγματικές και μόνο για τα συνήθη κορόιδα, αλλά το αποτέλεσμα ανύπαρκτο και πιθανότατα μια βαθεια επιδείνωση της ήδη κάκιστης κατάστασης. Θα κλείσω με μια επίκληση των λόγων του Υπουργού και του Υφυπουργού Οικονομικών:

- Είμαστε υπό καθεστώς δημοσιονομικής κατοχής (Ευ. Βενιζέλος, Μάιος 2011)
- Να καταγγείλουμε το μνημόνιο – Γίνεται! (Π. Οικονόμου, Μάρτιος 2011)

p.s. Μη με ρωτήσετε αν θεωρώ λύση τις δύο τελευταίες προτάσεις. Εκείνους να ρωτήσετε.

Καλή συνέχεια!

Για τις Ευρωπαικές τράπεζες (και όχι μόνο) υπήρχε plan B αν χρεωκοπούσε η Ελλάδα ? Προφανώς όχι. Αλλά αυτό δεν το εξετάζεται, ούτε σας περνάει σαν σκέψη να αναρωτηθείτε μήπως έχουμε και εμείς διαπραγματευτικά ατού.
Δεν είναι τυχοδιωκτισμός όταν ψηφίζεις κάτι που διαλύει την Ελληνική οικονομία, και φέρνει την χρεωκοπία αργότερα όταν τα πράγματα θα έχουν χειροτερέψει ? Αλλά τουλάχισοτν τότε, θα έχουν σωθεί τουλάχιστον οι τράπεζες, αφού θα έχουν προλάβει να τακτοποιήσουν τα ανοίγματα τους σε Ελληνικά ομόλογα …

Καταρχάς θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι οι πολιτικές και οι απόψεις της ΝΔ γενικότερα και του κ.Σαμαρά ειδικότερα με βρίσκουν παγερά αδιάφορο, από τη στιγμή που η παράταξη αυτή έχει ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Από την άλλη όμως θα διαφωνήσω και με τον κ.Καψή. Τι πάει να πεί «το έιπαν οι Ρομπάι, Ρεν και Μπαρόζο»?. Εύκολα ο δικός σας αντίλογος μεταφράζεται στο εξής κ. Καψή: «Επειδή το είπαν αυτοί πάει να πει οτι, δεν βαριέσαι ρε αδελφέ, έτσι θα είναι», Επειδή μπήκαμε στο ΔΝΤ πρέπει πια μονίμως να έχουμε τέτοια λοιπόν αντιμετώπιση; «Δεν βαριέσαι ρε αδελφέ, ε, τώρα που μπήκαμε θα κάνουμε ότι μας πούνε, θα τους αφήσουμε να μας πάρουν και το σπίτι, εμείς να ήμαστε καλά». Αν σκεφτούμε έτσι δεν θα είμαστε καλά κύριε Καψή. Γιατί αν τους αφήσουμε θα μας το πάρουν και το σπίτι. Η πολιτική πρέπει να ασκείται απο ικανούς ανθρώπους που ξέρουν πότε να χρησιμοποιούν τα κρυφά χαρτιά τους και όλοι ξέρουμε ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε αρκετά, ή τουλάχιστον μερικά βασικά. Δυστυχώς αυτό που μας λείπει είναι οι ικανόι πολιτικοί με προσωπικότητα και συνείδηση. Αν και τελευταία διακρίνω κι αρκετά άρθρα με μπόλικη δόση προτροπής προς το αυτομαστίγωμα του μέσου Έλληνα…

κ. Καψή, είναι δυνατόν να στηρίζεσθε σε λόγια του Προβόπουλου; Του μεγαλύτερου αποτυχημένου στο τραπεζικό μας σύστημα, και του ανθρώπου που όπου πήγε κατέρρευσαν τα πάντα;
Μην μας δουλεύετε με χρεοκοπίες και αηδίες. Ο μόνος δρόμος είναι η ανάπτυξη, αλλά φαίνεται ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν ξέρει τι θα πεί αυτό. Σίγουρα ο δρόμος δεν είναι η άβουλη και τυφλή υποδούλωση στις ορέξεις του παγκόσμιου τραπεζικού και λοιπού συστήματος. Εσείς παραμείνετε να χτυπιέστε μεταξύ σας, ενώ η πλειοψηφία του κόσμου ξέρει πως οι δυο μεγάλοι είναι πραγματικά ανίκανοι, άχρηστοι, άσχετοι. Αυτό έχει περίτρανα αποδειχθεί απο όλες τις κυβερνήσεις από το 1974 και μετά. Είμασθε η μόνη χώρα της Ευρώπης που δαιρκώς κάνει βήματα πίσω, και αυτό έχει να κάνει και με την ατολμία της να εκμεταλλευθεί του φυσικούς της πόρου. Εκεί όλοι κάνουν «τουμπεκί». Θα μου πείτε λογικά, τι προτείνουμε; Ας πάρουν δρόμο αυτοί που κατέστρεψαν τα πάντα και θα τον βρούμε τον δρόμο μας. Άλλωστε ποιός λογικός πολίτης πραγματικά νομίζει ότι και αυτοί που μας κυβερνούν έχουν ένα πλάνο, σχέδιο, όραμα; Γιατί αν είχαν δεν θα είμασθαν στην θέση αυτή. Τυχοδιώκτες είναι ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ.

Κύριε Καψή,
τυχοδιωκτισμός είναι:
1. Το περιβόητο σουξέ «λεφτά υπάρχουν»
2. Το περιβόητο σουξέ «μαζί τα φάγαμε»
3. Η αφαίμαξη των εργαζομένων
4. Η περικοπή των έτσι κι αλλιώς χαμηλών συντάξεων.
5. Η άδικη και ανελέητη φορολόγηση των πολιτών.
6. Η αποτυχία του γιάπη, πρώην υπουργού Οικονομικών.
7. Η ανάθεση στον αποτυχημένο γιάπη ενός καίριου υπουργείου.
8. Η διαγραφή ενός βουλευτή της κυβέρνησης που «βλέπει» καλύτερα από όλους μας.
9. Το θεατρικό έργο περί συναίνεσης δια τηλεφώνου.
10.Ο αντιπρόεδρος Α και ο Αντιπρόεδρος Β.
11.Η απαξία της πολιτικής του Ανδρέα Παπανδρέου.
12.Η ένοχη σιωπή στις εθνικιστικές κορώνες της «γειτονιάς» μας.
13.Η ένοχη σιωπή για την κατοχή (ακόμα) στην Κύπρο.
14.Τα ζεϊμπέκικα στο Αϊβαλί (έχουμε κοινή καταγωγή, προσφυγάκια, οφείλετε να πονάτε περισσότερο).
15.Το παρακράτος της κυβέρνησης που δρα ανενόχλητο.
16.Το » Γιωργάκη μου, Αντωνάκη μου».
17.Το κλείσιμο σχολείων και πανεπιστημιακών σχολών για οικονομικούς λόγους.
18.Η απαξία στην δημόσια υγεία και την κοινωνική πρόνοια.
19.Τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα.
20.Η ταύτιση στην φιλελεύθερη πολιτική και η λήθη.
θα μπορούσα να απαριθμήσω χιλιάδες άλλους λόγους που συνιστούν τυχοδιωκτισμό, μπορεί κάθε πολίτης να το κάνει άλλωστε. Μην σκεφτείτε πως με όλα τα παραπάνω υπερασπίζομαι τον κύριο Σαμαρά και το κόμμα του, μακριά από μένα. (πολύ μακριά μάλιστα).
Απορώ με την ανάγκη σας να κάνετε αυστηρή κριτκή με το σχόλιό σας, μόνο στην μια πλευρά, σας ερωτώ λοιπόν, γιατί όχι και στους δυο, αφού είναι τόσο ταυτόσημοι και τόσο ανιαρά προβλέψιμοι;
Είστε τόσο πολύ ευχαριστημένος και ικανοποιημένος από τους κυβερνώντες; Τί άλλο περιμένετε να συμβεί, ώστε να υποψιαστείτε; Γιατί τόσος φόβος για τη συμμορία των Βρυξελλών; Έχω να σας πω ότι εκείνοι φοβούνται περισσότερο.
Τυχοδιωκτισμός είναι να μην μας αφήνουν να ονειρευόμαστε, να δημιουργούμε, να ερωτευόμαστε, να αγαπάμε, να μοιραζόμαστε, να μας στερούν τον αέρα που αναπνέουμε.
Ευχαριστώ.