Μπαμπά μου, ο πόλεμος ήρθε τελικά…

23
8

Το μόνιμο άγχος του πατέρα μου ήταν να μη ζήσουν τα παιδιά του τις στερήσεις του πολέμου…

Ήταν ο μοναδικός στην οικογένεια, που έζησε -μικρό παιδί- τη φρίκη του πολέμου και την πείνα της Κατοχής. Γι’ αυτό και -όσο περνούσε από το χέρι του- δεν είπε ποτέ όχι σε ό,τι κι αν ζητούσαμε, με κίνδυνο να γίνουμε -κι εγώ κι ο αδελφός μου- δυο κακομαθημένα. Στις μόνιμες διαφωνίες της μητέρας μου, ότι δεν πρέπει να μας λέει πάντα ναι, απαντούσε ότι “είμαστε τυχεροί που τα παιδιά μας δεν έζησαν πόλεμο”.

«Έφυγε» πριν από τέσσερα χρόνια, πριν προλάβει να δει αυτό που ερχόταν…

Ήταν τυχερός, γιατί δεν είδε τα παιδιά του να ζουν τον χειρότερο πόλεμο απ’ όλους…

Τον οικονομικό πόλεμο, τον πόλεμο της Τρόικας και του Μνημονίου, της μείωσης των μισθών, της κατάργησης των Συλλογικών Συμβάσεων, το “σύννεφο” της ανεργίας να έρχεται και να μένει για πάντα πάνω από τα κεφάλια μας…

Ακόμη κι όσοι έχουν ακόμη δουλειά, δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει αύριο, πότε θα μειωθεί ο μισθός τους, ακόμη χειρότερο…πότε θα απολυθούν, πώς θα πληρώσουν το δάνειο, το ενοίκιο, τους λογαριασμούς…

Ποιος να το ‘λεγε ότι η γενιά μου θα ήταν η νέα γενιά της μετανάστευσης…Έχω φίλους με πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, που ήδη αναζήτησαν την τύχη τους στο εξωτερικό… Καθημερινά βλέπω στο facebook, φίλους και γνωστούς, νέους ανθρώπους, να ενημερώνουν ότι αναζητούν δουλειά στο εξωτερικό και να ζητούν από τους υπολοίπους “να έχουμε το νου μας”. Ακριβώς ό,τι γινόταν και στη δική σας, τη μεταπολεμική Ελλάδα…

Ο πόλεμος, μπαμπά μου, ήρθε… Και είναι χειρότερος απ’ τον δικό σας... Γιατί εδώ οι εχθροί είναι πολλοί και αόρατοι… Και δεν υπάρχουν καταφύγια, να τρυπώσεις κάτω από τη γη σε ένα υπόγειο και να γλυτώσεις το βομβαρδισμό… Οι βόμβες πέφτουν συνεχώς και αδιακρίτως και θα σε βρουν όπου και να ‘σαι… Δεν μπορείς να κρυφτείς από την απόλυση, ούτε από την αύξηση της δόσης στο δάνειο, ούτε από τις τιμές στο super market που ανεβαίνουν κάθε μέρα…

Δεν μπορείς να κρυφτείς από τη μείωση του μισθού, από την ανασφάλιστη εργασία, από την εκ περιτροπής εργασία, από το δώρο που σου κόβουν (κι όσοι υποστηρίζουν πως διασώθηκε στον ιδιωτικό τομέα, ας δουν πού έχουν φθάσει οι αποδοχές)…

Μας ζητούν να ελπίζουμε ότι μετά από κάποια χρόνια, όταν ολοκληρωθούν οι μεταρρυθμίσεις, η Ελλάδα θα είναι καλύτερη, η οικονομία θα λειτουργεί σωστά και δεν θα παράγονται συνεχώς νέα ελλείμματα… Μέχρι τότε, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα έχουν χάσει τη δουλειά τους, άλλοι δεν θα μπορέσουν ποτέ να βρουν δουλειά, αλλά… έτσι δεν γίνεται και στους πολέμους; Πάντα υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες, θυσία στον ιερό σκοπό της απελευθέρωσης (εδώ της… δημοσιονομικής εξυγίανσης)!

Ο πόλεμος, μπαμπά μου, ήρθε! Και είναι ο χειρότερος, γιατί πλήττει και τα όνειρά μας… Τουλάχιστον εσείς, ελπίζατε ότι πολεμάτε και θα διώξετε μια μέρα τον κατακτητή… Εμείς σε πόσα χρόνια θα διώξουμε τους κατακτητές – δανειστές, που ζητούν κάθε τρίμηνο νέα μέτρα; Για την ακρίβεια, θα τους διώξουμε ποτέ;

23 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Έχω την τύχη να έχω ακόμη τον πατέρα μου (κι ελπίζω να τον έχω για πολύ ακόμη) ο οποίος πριν αρκετό καιρό μου είπε ακριβώς αυτό. Πως δηλαδή ΑΥΤΟΣ είναι ο πόλεμος της γενιάς μου, μόνο που ο εχθρός είναι «αέρας, καπνός». Η ανδρία και το «αέρα» εδώ δεν κάνουν τίποτα!
    Όσο για το τέλος…πιο τέλος! Για να «πολεμήσει» η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει και γιατί να αλλάξει μια χώρα που από την γέννηση της ακόμα, το 1821, πάσχει από τα ίδια ακριβώς κουσούρια. Εδώ και 2 αιώνες τίποτα δεν έχει αλλάξει, γιατί τώρα; Ζητήται ελπίς!

  2. Καταρχάς ωραία άποψη εκφέρει το άρθρο. Όμως ο τίτλος θα έπρεπε να ήταν «Μπαμπά μου, έχασες τον πόλεμο τελικά.» Όταν είχες τα όπλα να περάσεις στην επίθεση και να πολεμήσεις, δεν το έκανες και τώρα πρέπει να πολεμήσω εγώ από ανίσχυρη θέση, με αντάρτικο στα βουνά.

  3. Πολύ ωραίο το άρθρο σας.
    Το δυστύχημα είναι ότι στον πόλεμο που έχουμε δεν υπάρχει ένας ικανός στρατηγός να μπει μπροστά και να μας οδηγήσει στη νίκη!!!Ένας αρχηγός ρε παιδιά!!! !!! !!!! !!!!!Ένας ηγέτης!!! !!! !!!

  4. Συγχαρητήρια για το άρθεο! Εκφράζει μία άσχημη και σκληρή πραγματικότητα, έναν από τους μεγαλύτερους εφιάλτες, τη θυσία των ονείρων μας. Ίσως αυτή να είναι η και η πιο μεγάλη απώλεια. Χωρίς ελπίδα, υπάρχει αύριο; Χωρίς ελπίδα, οι νέοι για ποιον λόγο να πολεμήσουν ακόμη και έναν ¨αόρατο¨ εχθρό. Όμως άς ελπίσουμε πως είναι μια μάχη που χάνεται και όχι όλος ο ¨πόλεμος¨Ας συνεχίσουμε να ελπίζουμε.Ειδάλλως…..

  5. Οι εχθροί που λέτε, δεν είναι μόνο οι έξω,
    οι μέσα προδότες είναι οι χοιρότεροι, όπως
    και στην κατοχή του 41 – 44. Αυτούς πρέπει
    να διώξουμε πρώτα…..

  6. Ομολογώ πως το άρθρο σας ήταν για μένα μια έκπληξη. Μου ήταν δύσκολο να φανταστώ πως, πίσω από την «σιδηρά (αν και γοητευτικότατη) κυρία» της καθημερινής, τετραγωνισμένης οικονομικής ανάλυσης, κρυβόταν τόση ευαισθησία! Όμως, ο απόλυτα κατανοητός συναισθηματισμός σας εδώ σας πρόδωσε. Οι «ξένοι κατακτητές» δεν εισέβαλαν ερήμην μας, όπως το ’40-41. Ήρθαν επειδή εμείς καταστήσαμε αναγκαία την «εισβολή» τους. Και όχι μόνο, όπως θέλει ο ρομαντικός πατριωτισμός μας να πιστεύει, για να μας τιμωρήσουν που τόσα χρόνια τους εμπαίζαμε, κατασπαταλώντας στην καλοζωία αυτά που μας έδιναν για νοικοκύρεμα και ανάπτυξη της οικονομίας μας…
    Το πρόβλημα της αβεβαιότητας, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την ανεργία, είναι πράγματι τραγικό, όπως σωστά το επισημαίνετε. Φταίνε όμως μόνο οι «κακοί ξένοι»; Ως έγκριτη οικονομική αναλύτρια γνωρίζετε πολύ καλλίτερα από μένα τις ολέθριες επιπτώσεις του «ανένδοτου» των κάθε λογής συντεχνιών σε κάθε προσπάθεια λογικών μεταρρυθμίσεων και νοικοκυρέματος της οικονομίας, από τα τέλη ακόμα της δεκαετίας του ’80 μέχρι και πρόσφατα, λίγο πριν βρεθούμε ενεργά στη δίνη της σκληρής πραγματικότητας που βιώνουμε σήμερα. Ακόμα και σε στιγμές εθνικής κρίσης, όμως, το μόνο που δείχνει να εξακολουθεί να απασχολεί τα οργανωμένα συμφέροντα είναι η εξασφάλιση των κεκτημένων. Ακούω συνέχεια τις «κοινωνικά ευαίσθητες» πολιτικές δυνάμεις να μιλούν για τα «δικαιώματα των εργαζομένων», λες και μόνο σ’ αυτούς αναλογεί μερίδιο απ’ το δικαίωμα στη ζωή. Χαίρομαι που επιτέλους διάβασα ένα άρθρο που μιλάει για την ανεργία, αναδεικνύοντάς την σαν το σημαντικότερο πρόβλημα της κρίσης. Εδώ που φτάσαμε, θα πρέπει όλοι να στριμωχτούμε λιγάκι για να κάνουμε χώρο και σ’ εκείνους που θέλουν μα δεν μπορούν να εργαστούν. Έστω κι αν κάνουμε «σκόντο» στα ιερά κεκτημένα μας!
    Και, μια ερώτηση για να κλείσω: Όταν κάποιοι δημόσιοι άρχοντες χρησιμοποιούν την εξουσία ως μέσο πλουτισμού, όταν κάποιοι άλλοι κατεβάζουν τους διακόπτες βυθίζοντας τη χώρα στο σκοτάδι και τους μικροεμπόρους στην απόγνωση, όταν οι μη προνομιούχοι αυτής της πόλης περιμένουν μάταια στις στάσεις κάποια λεωφορεία που δεν έρχονται ποτέ, όταν οι γειτονιές (όχι πάντως αυτή του Κολωνακίου!) πνίγονται επί εβδομάδες στα σκουπίδια κάνοντας τη ζωή αφόρητη, τότε, αγαπητή Σοφία, μήπως το θέμα της ταυτοποίησης των «κατακτητών» αυτού του τόπου χρειάζεται μια κάποια επανεξέταση;

  7. Ακόμα θυμάμαι τους συγχωρεμένους γονείς μου να με μπουκώνουν με φαγητό στην δεκαετία του 80. Έχοντας ζήσει το λεγόμενο κατοχικό σύνδρομο φρόντισαν να μην μου λείψει τίποτα όταν μεγάλωνα. Που να μπορούσαν να φανταστούν τότε ότι η χώρα μας θα περνούσε ένα νέο -και διαφορετικό- πόλεμο σήμερα. Ωραίο το άρθρο σου Σοφία.

  8. Συγνώμη που θα επέμβω πάλι αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι. Για τον πόλεμο που αναφερόμαστε τώρα, είχαμε πολλά εφόδια να τον πολεμήσουμε. Είχαμε επιδοτήσεις, σταθερότητα, ενιαία αγορά 500εκατ, ισχυρό νόμισμα και φθηνό χρήμα. Αυτό που ζούμε τώρα δεν ήρθε έτσι ξαφνικά, είχαμε 30 χρόνια να ετοιμαστούμε και να γίνουμε ένα υγιές κράτος με υγιή αγορά. Δεν το κάναμε, να το ξεκαθαρίσουμε, και τώρα ζούμε αυτό που σωστά αναλύει η συγγραφέας. Δεν λέω ότι θα ήταν Μανχάταν εδώ, αλλά θα ήταν πολύ καλύτερα από τώρα. Μην ξεχνάμε ότι τόσο καιρό τρέχαμε από την μάχη και περιμέναμε να φτάσει ο εχθρικός στρατός μέσα στην πόλη μας να καταλάβουμε ότι υπάρχει πόλεμος και να αρχίσουμε αντάρτικο.

  9. Καλή σας μέρα.
    Επιτρέψατέ κι σε μένα ένα απλό σχόλιο, μιας και πιστεύω ότι η αρθρογράφος βασιζόμενη στη συναισθηματική φόρτιση των οικονομικά ασθενούντων άλλα και την οικονομική αβεβαιώτητα που πολύς πληθυσμός βιώνει, άστοχα, προχωρά σε μία σύγκριση οικονομικού πολέμου, που πιθανόν να είναι και ο μοναδική λύση στα προβλήματά μας, με έναν πραγματικό πόλεμο. Θεωρώ ιεροσυλία τη σύγκριση του φόβου πως το δημόσιο δεν θα έχει να μου δώσει δουλειά, επειδή εγώ δεν τολμώ να σηλωθώ από τον καναπέ μου, με τον φόβο ενός αληθινού πολέμου.
    Για εμάς που δεν ζήσαμε πόλεμο, αρκεί να θυμηθούμε ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ ή ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ. Αρκεί επίσεις να θυμηθούμε οι λίγο παλαιότεροι, ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, ΙΡΑΚ, και οι όψιμοι…ΛΙΒΥΗ.
    Πόλεμος, λοιπόν, δεν είναι όταν χάνεις τα όνειρά σου. Μπορείς να τα ξαναφτιάξεις… Πόλεμος είναι όταν χάνονται ζωές παιδιών και γονέων, όταν βιάζονται ψυχές, όταν χωρίζονται μανάδες από γιούς και θυγατέρες … και όλα αυτά χωρίς λόγω για τους πληγέντες. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ. κάθετι άλλο είναι αγώνας για χρήματα και άνετη ζωή. Αν όμως τα όνειρά μας είναι τα χρήματα η εξουσία και η άνετη ζωή, τότε ναι…για όσους χάνουν αυτά τα αγαθά, μπορεί και τούτο να είναι απώλεια που συγκρίνεται με απώλειες πολέμου.

  10. Καλημέρα Κυρία Σοφία. Πάρα πολύ καλό το άρθρο σας.!
    «..Ποιος να το ‘λεγε ότι η γενιά μου θα ήταν η νέα γενιά της μετανάστευσης…» εγώ το βιώνω καθημερινά , η μητέρα μου είναι παιδί μεταναστών , άντεξε 15 χρόνια στην Ελλάδα και ξαναγύρισε πίσω στη Ολλανδία .Ζω με τον πατέρα μου , περιμένοντας να τελείωσω σε 2 χρόνια το Λύκειο και να φύγω και γω ,να ζήσω , να σπουδάσω ήρεμα χωρίς αβεβαιότητα , γιατί έχω όνειρα που θέλω να πραγματοποιηθούν.
    Την αγαπώ την Ελλάδα κι ας μου πούλησαν κάποιοι το μέλλον… χαρακτηρίζοντας με ως παράπλευρη απώλεια , όπως αναφέρεται στο άρθρο σας.
    Πάλι συγχαρητήρια.

  11. Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω για το ποιος πόλεμος είναι χειρότερος. Μέχρι στιγμής τουλάχιστο δεν είδαμε ολοκαυτώματα τύπου Διστόμου, Καλαβρύτων, Χορτιάτη και τόσων άλλων που συνέβησαν στον πόλεμο. Δεν είδαμε επτακοσιες χιλιάδες νεκρούς από τον εχθρό και την πείνα. Δεν είδαμε καταστροφές σε πόλεις, χωριά, σε υποδομές.
    Επιτρέψτε μου να διατυπώσω και την άποψή μου για τους εχθρούς που τους αναφέρετε ως αόρατους. Πιστεύω ότι είναι υπαρκτοί και φανεροί εχθροί η απληστία και η ανεντοιμότητα τις οποίες και ΠΡΙΝ την κρίση αναγνωρίζαμε και καταγγέλαμε γενικά και αόριστα, αλλά δεν κάναμε κάτι περισσότερο, πιο πρακτικό, δηλαδή καταγγελία στη διακαιοσύνη. Και γνωρίζαμε και υπαρκτά πρόσωπα που συμπεριφέρονταν σε βάρος της κοινωνίας και της πατρίδας. Αλλά πάντα θέλαμε να υπάρχει ένας (ανύπαρκτος τελικά) μεγάλος καλός «πατέρας» που θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους, αντί για εμάς. Πιστεύω ότι ο καθένας μπορεί τουλάχιστο να κάνει σωστά τη δουλειά του και να προσπαθήσει να σκέφτεται υπέρ της κοινωνίας πρώτα, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το ατομικό συμφέρον. Δεν είναι και τόσο δύσκολο…

  12. Σοφία
    Συγχαρητήρια για το αρθρο σου.
    Το σχόλιο μου γίνεται αφού εχουν πια γινει οι εκλογες.
    Και οι προβληματισμοι μου που ταυτίζονται με τους δικους σου σχετικα με την οικονομική κατάσταση εχουν γινει ακόμη πιο εντονοι.
    Η εκλογη των νεοναζι τα ποσοστα των λαικιστων η απροθυμια των πολιτικών να πιασουν την καυτη πατατα (τσαμπα μαγκες) και ο αποπροσανατολισμος του κοσμου δεν θα μας οδηγησουν σε διέξοδο απο την κρίση αλλα θα δουμε πολυ χειρότερες καταστασεις. Κρίμα

  13. Αφιερωμένο στον μπαμπά σου, ευαίσθητη Σοφία:

    «Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα…»- Μανδραβέλης

    ΑΛΛΗΛΟ_ΥΠΕΡ_ΆΣΠΙΣΗ, ΕΜΠΛΟΚΗ, ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ, ΣΥΝ_ΠΑΡΆ_ΣΤΑΣΗ

    [..]»Είναι προτιμότερο, λοιπόν», καταλήγει ο Μανδραβέλης, «να διαλέξουμε δημοκρατικώς τον «άλλο κόσμο», αντί να βρεθούμε εκεί από ατύχημα. Ισως να είναι εφικτός. Το πιθανότερο είναι να αποδειχθεί καταστροφικός. Αλλά εδώ που φτάσαμε, δεν μας κοστίζει τίποτε να δοκιμάσουμε».

    Προσωπικά, και μόνο που η κριτική σκέψη του φλεγματικού Μανδραβέλη φτάνει σε ένα «ίσως» και «να δοκιμάσουμε», βρίσκω άκρως ΑΙΣΙΟ_ΔΟΞΟ και ενθαρρυντικό το άρθρο- θέση του. Μόνο που χρειάζεται και κάτι επί πλέον: ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ η θ ε ω ρ η τ ι κ ή, μονάχα, υποστήριξη του εγχειρήματος Τσίπρα, -δηλαδή, να βλέπουμε (= θεωρούμε) τα δρώμενα «από μακρυά και αγαπημένοι». Απαιτείται έμπρακτη ΥΠΕΡ_ΆΣΠΙΣΉ του. ΕΜΠΛΟΚΗ στην προσπάθεια. ΣΥΝ_ΜΕΤΟΧΗ στον αγώνα. Για μένα, είναι συγκινητικό και μόνο το γεγονός ότι ο Τσίπρας έχει την ηλικία του γιου μου, πάνω κάτω. Ας κάνει ξαι λάθη. Μόνο οι νεκροί είναι αλάνθαστοι, όποιος δρα κάνει και λάθη, αλλά και αυτά κέρδος είναι, αφού από αυτά μαθαίνει.

    Οι ηλικωμένοιΈλληνες, οφείλουν να ΣΥΝ_ΠΑΡΑ_ΣΤΑΘΟΥΝ στους νέους, -στους «τσίπρες» και τις «τσίπρισες»: στα παιδιά και τα εγγόνια τους. Η πείρα τους είναι ανεκτίμητη και πρέπει να λειτουργήσει ως προστασία πρόβλεψης λαθών και καταστολή υπερφίαλων απόψεων. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, αν είμαστε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Πάντα οι Έλληνες, -το έχει ο τρελός ήλιος και τα μελτέμια του τόπου μας-, βγάζαμε τα μάτια μας μεταξύ μας, οικογένεια με οικογένεια, χωριό με χωριό, πόλη με πόλη. ΜΕΧΡΙ που εξωτερικός εχθρός πείραζε κάποιον από εμάς. Τότε, «την έβαφε», κατακόκκινα, στο αίμα του. Ας μην ξεχνάμε, e- φίλοι, ότι και τώρα: ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ! Ανάλογο πάθος, θάρρος, κουράγιο, αλτρουισμός, ομόνοια και σύμπνοια για νίκη απαιτείται, όπως και την τελευταία φορά, το 40. Αυτό, όμως, είναι θετικό. Γιατί, αρχαιο- παλαιόθεν, και, ανέκαθεν, είμαστε πολεμικός λαός. Γουστάρουμε τις μάχες, γουστάρουμε την παλικαριά, γουστάρουμε τον κίνδυνο, την βρίσκουμε με την αδρεναλίνη, που μας κάνει ήρωες, χωρίς, καν, να το πάρουμε χαμπάρι, καλά καλά. Είμαστε καταδικασμένοι να νικήσουμε, πάση θυσία. Και θα νικήσουμε…

  14. Το αρθρο σας ειναι η αληθεια που εγω την βιωνω και την γνωριζω πολυ καλυτερα απο οποιον μονο την περιγραφει χωρις να την ζει.
    Αλλά παραυτα είναι παρα πολύ συμαντικό να περιγραφεις τοσο ‘ζωντανα την πραγματικοτητα που δεν σε εχει αγκιξει εσενα προσωπικά…..

    Συνχαρητηρια

  15. Να προσέχουμε πάντως λίγο τι λέμε.
    Ο πατέρας σου ήταν τυχερός γιατί δεν πρόλαβε να δει τα παιδιά του να νομίζουν ότι ζουν το χειρότερο πόλεμο .Δεν μπορείς την κάθε δυσκολία να την ονομάζεις το χειρότερο πόλεμο. Πόλεμος δε σημαίνει απλά πεινάω , στερούμαι , φοβάμαι . Σημαίνει χάνω τον αδερφό μου , το παιδί μου , το παιδί του φίλου μου , με πνίγει το άδικο και η ανασφάλεια για τη ζωή μου, και τη ζωή των δικών μου ανθρώπων. Πόλεμο έχει αυτή τη στιγμή που μιλάμε η Συρία ενώ εμείς έχουμε την πολυτέλεια να ανταλάσσουμε απόψεις από το δίκτυο και ας έχει μειωθεί ο μισθός μας , και ας είμαστε άνεργοι, και ας στερούμαστε για να πληρώσουμε τους φόρους που επεβλήθησαν.
    Είναι άδικο να πιστεύεις ότι ζεις το χειρότερο πόλεμο. Ζεις (ακόμη) σε μία κοινωνία όπου το πρωί το παιδί σου θα πάει σχολέιο , όπου αν του τύχει κάτι υπάρχει νοσοκομείο να το διακομίσεις , και όπου αν , ό μη γένοιτο , βιώσει κάποια αναπηρία , οι περισσότεροι συμπολίτες του θα το αντιμετωπίσουν ως άνθρωπο με ειδικές ανάγκες και όχι ως » καροτσάκια «.

  16. Η συναίνεση ο Κουβέλης το ΠΑΣΟΚ και ο Σαμαράς.

    Μια μέρα μετά τις εκλογές και αντί να κάνουμε ένα βήμα ευθύνης και θάρρους μπροστά, ασχολούμαστε πάλι με την αναζήτηση της καταραμένης συναίνεσης, όπως έκανε και ο Κώστας Καραμανλής ο Γιώργος Παπανδρέου ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

    Ναι είναι αναγκαίο λόγο των εκλογικών αποτελεσμάτων να στηρίξουν την όποια κυβέρνηση περισσότερα του ενός κόμματα, ναι είναι φυσικό τα κόμματα που θα στηρίξουν την νέα κυβέρνηση να βάζουν όρους που έχουν να κάνουν με τις αρχές και τις θέσεις τους, δεν είναι όμως σωστό το 4% ή το 12% να βάζουν όρους που έχουν να κάνουν με την επιλογή των προσώπων από τον πρωθυπουργό, ένα παραπάνω είναι εντελώς ανήθικο και αναποτελεσματικό για το ίδιο το Κράτος να μπαίνει θέμα προσώπου ως πρωθυπουργού.

    Είπε ο Κουβέλης: Στο βαθμό που μπορεί να προωθηθεί μια συγκρότηση προοδευτικού χαρακτήρα κυβέρνηση θα πρέπει να εξασφαλιστεί και η δυνατή σύμπτωση και συναίνεση και σε ότι αφορά και τα πρόσωπα τα οποία θα συγκροτούν αυτήν την κυβέρνηση.

    Θα σταθώ μόνο σε μια λέξη από αυτό το απόσπασμα της δήλωσης του Κουβέλη, στην λέξη συναίνεση.

    Η αναζήτηση της συναίνεσης είναι απλώς το άλλοθι του ανίκανου.

    Αν μπορεί να οδηγηθεί ένα λεωφορείο με τρείς οδηγούς, τότε μπορεί να κυβερνηθεί ένα Κράτος με τρείς Πρωθυπουργούς.

    Το ΠΑΣΟΚ για να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση απαιτεί την συναίνεση συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ, ο Κουβέλης απαιτεί και αυτός την συναίνεση από την ΝΔ.

    Δεν γνωρίζω τι θα αποφασίσει ο Σαμαράς, όμως είμαι σίγουρος ότι αν και αυτός όπως έκαναν και οι προκάτοχοι του πρωθυπουργοί, βάλει πάνω από την ευθύνη την συναίνεση, απλώς θα είναι μια μαριονέτα πρωθυπουργός με ένα κόμμα εξάρτημα και όχι εξουσίας, και θα έχουν την ίδια τύχη που είχε ο Καραμανλής ο Παπανδρέου και ο Βενιζέλος μετά τον Δεκέμβριο μαζί με τα κόμματα τους, τα οποία μαζί με αυτά θα παρασυρθεί ξανά η Ελλάδα στα τάρταρα της αναποφασιστικότητας και της γελιοποίησης.

    Αν υπάρχουν κοινά σημεία μεταξύ ΠΑΣΟΚ Κουβέλη ΝΔ, πρέπει να γίνει κυβέρνηση υπό τον Σαμαρά.

    Η χώρα χρειάζεται ηγέτη, ηγέτη ο οποίος θα είναι υπεύθυνος και για την επιτυχία και για την αποτυχία, ναι ασφαλώς και πρέπει ο ηγέτης να ακούει, όχι όμως να υπακούει.

    Αν ο Σαμαράς και η ΝΔ επιλέξουν να υπακούν στο όνομα της συναίνεσης, απλά θα κάνουμε άλλο ένα βήμα προς τον γκρεμό.

    Επαναλαμβάνω, η τυφλή αναζήτηση της συναίνεσης, είναι απλώς το άλλοθι του ανίκανου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here