Μπαμπά μου, ο πόλεμος ήρθε τελικά…

23
1

Το μόνιμο άγχος του πατέρα μου ήταν να μη ζήσουν τα παιδιά του τις στερήσεις του πολέμου…

Ήταν ο μοναδικός στην οικογένεια, που έζησε -μικρό παιδί- τη φρίκη του πολέμου και την πείνα της Κατοχής. Γι’ αυτό και -όσο περνούσε από το χέρι του- δεν είπε ποτέ όχι σε ό,τι κι αν ζητούσαμε, με κίνδυνο να γίνουμε -κι εγώ κι ο αδελφός μου- δυο κακομαθημένα. Στις μόνιμες διαφωνίες της μητέρας μου, ότι δεν πρέπει να μας λέει πάντα ναι, απαντούσε ότι “είμαστε τυχεροί που τα παιδιά μας δεν έζησαν πόλεμο”.

«Έφυγε» πριν από τέσσερα χρόνια, πριν προλάβει να δει αυτό που ερχόταν…

Ήταν τυχερός, γιατί δεν είδε τα παιδιά του να ζουν τον χειρότερο πόλεμο απ’ όλους…

Τον οικονομικό πόλεμο, τον πόλεμο της Τρόικας και του Μνημονίου, της μείωσης των μισθών, της κατάργησης των Συλλογικών Συμβάσεων, το “σύννεφο” της ανεργίας να έρχεται και να μένει για πάντα πάνω από τα κεφάλια μας…

Ακόμη κι όσοι έχουν ακόμη δουλειά, δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει αύριο, πότε θα μειωθεί ο μισθός τους, ακόμη χειρότερο…πότε θα απολυθούν, πώς θα πληρώσουν το δάνειο, το ενοίκιο, τους λογαριασμούς…

Ποιος να το ‘λεγε ότι η γενιά μου θα ήταν η νέα γενιά της μετανάστευσης…Έχω φίλους με πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, που ήδη αναζήτησαν την τύχη τους στο εξωτερικό… Καθημερινά βλέπω στο facebook, φίλους και γνωστούς, νέους ανθρώπους, να ενημερώνουν ότι αναζητούν δουλειά στο εξωτερικό και να ζητούν από τους υπολοίπους “να έχουμε το νου μας”. Ακριβώς ό,τι γινόταν και στη δική σας, τη μεταπολεμική Ελλάδα…

Ο πόλεμος, μπαμπά μου, ήρθε… Και είναι χειρότερος απ’ τον δικό σας... Γιατί εδώ οι εχθροί είναι πολλοί και αόρατοι… Και δεν υπάρχουν καταφύγια, να τρυπώσεις κάτω από τη γη σε ένα υπόγειο και να γλυτώσεις το βομβαρδισμό… Οι βόμβες πέφτουν συνεχώς και αδιακρίτως και θα σε βρουν όπου και να ‘σαι… Δεν μπορείς να κρυφτείς από την απόλυση, ούτε από την αύξηση της δόσης στο δάνειο, ούτε από τις τιμές στο super market που ανεβαίνουν κάθε μέρα…

Δεν μπορείς να κρυφτείς από τη μείωση του μισθού, από την ανασφάλιστη εργασία, από την εκ περιτροπής εργασία, από το δώρο που σου κόβουν (κι όσοι υποστηρίζουν πως διασώθηκε στον ιδιωτικό τομέα, ας δουν πού έχουν φθάσει οι αποδοχές)…

Μας ζητούν να ελπίζουμε ότι μετά από κάποια χρόνια, όταν ολοκληρωθούν οι μεταρρυθμίσεις, η Ελλάδα θα είναι καλύτερη, η οικονομία θα λειτουργεί σωστά και δεν θα παράγονται συνεχώς νέα ελλείμματα… Μέχρι τότε, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα έχουν χάσει τη δουλειά τους, άλλοι δεν θα μπορέσουν ποτέ να βρουν δουλειά, αλλά… έτσι δεν γίνεται και στους πολέμους; Πάντα υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες, θυσία στον ιερό σκοπό της απελευθέρωσης (εδώ της… δημοσιονομικής εξυγίανσης)!

Ο πόλεμος, μπαμπά μου, ήρθε! Και είναι ο χειρότερος, γιατί πλήττει και τα όνειρά μας… Τουλάχιστον εσείς, ελπίζατε ότι πολεμάτε και θα διώξετε μια μέρα τον κατακτητή… Εμείς σε πόσα χρόνια θα διώξουμε τους κατακτητές – δανειστές, που ζητούν κάθε τρίμηνο νέα μέτρα; Για την ακρίβεια, θα τους διώξουμε ποτέ;

23 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Έχω την τύχη να έχω ακόμη τον πατέρα μου (κι ελπίζω να τον έχω για πολύ ακόμη) ο οποίος πριν αρκετό καιρό μου είπε ακριβώς αυτό. Πως δηλαδή ΑΥΤΟΣ είναι ο πόλεμος της γενιάς μου, μόνο που ο εχθρός είναι «αέρας, καπνός». Η ανδρία και το «αέρα» εδώ δεν κάνουν τίποτα!
    Όσο για το τέλος…πιο τέλος! Για να «πολεμήσει» η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει και γιατί να αλλάξει μια χώρα που από την γέννηση της ακόμα, το 1821, πάσχει από τα ίδια ακριβώς κουσούρια. Εδώ και 2 αιώνες τίποτα δεν έχει αλλάξει, γιατί τώρα; Ζητήται ελπίς!

  2. Καταρχάς ωραία άποψη εκφέρει το άρθρο. Όμως ο τίτλος θα έπρεπε να ήταν «Μπαμπά μου, έχασες τον πόλεμο τελικά.» Όταν είχες τα όπλα να περάσεις στην επίθεση και να πολεμήσεις, δεν το έκανες και τώρα πρέπει να πολεμήσω εγώ από ανίσχυρη θέση, με αντάρτικο στα βουνά.

  3. Πολύ ωραίο το άρθρο σας.
    Το δυστύχημα είναι ότι στον πόλεμο που έχουμε δεν υπάρχει ένας ικανός στρατηγός να μπει μπροστά και να μας οδηγήσει στη νίκη!!!Ένας αρχηγός ρε παιδιά!!! !!! !!!! !!!!!Ένας ηγέτης!!! !!! !!!

  4. Συγχαρητήρια για το άρθεο! Εκφράζει μία άσχημη και σκληρή πραγματικότητα, έναν από τους μεγαλύτερους εφιάλτες, τη θυσία των ονείρων μας. Ίσως αυτή να είναι η και η πιο μεγάλη απώλεια. Χωρίς ελπίδα, υπάρχει αύριο; Χωρίς ελπίδα, οι νέοι για ποιον λόγο να πολεμήσουν ακόμη και έναν ¨αόρατο¨ εχθρό. Όμως άς ελπίσουμε πως είναι μια μάχη που χάνεται και όχι όλος ο ¨πόλεμος¨Ας συνεχίσουμε να ελπίζουμε.Ειδάλλως…..

  5. Οι εχθροί που λέτε, δεν είναι μόνο οι έξω,
    οι μέσα προδότες είναι οι χοιρότεροι, όπως
    και στην κατοχή του 41 – 44. Αυτούς πρέπει
    να διώξουμε πρώτα…..

  6. Ομολογώ πως το άρθρο σας ήταν για μένα μια έκπληξη. Μου ήταν δύσκολο να φανταστώ πως, πίσω από την «σιδηρά (αν και γοητευτικότατη) κυρία» της καθημερινής, τετραγωνισμένης οικονομικής ανάλυσης, κρυβόταν τόση ευαισθησία! Όμως, ο απόλυτα κατανοητός συναισθηματισμός σας εδώ σας πρόδωσε. Οι «ξένοι κατακτητές» δεν εισέβαλαν ερήμην μας, όπως το ’40-41. Ήρθαν επειδή εμείς καταστήσαμε αναγκαία την «εισβολή» τους. Και όχι μόνο, όπως θέλει ο ρομαντικός πατριωτισμός μας να πιστεύει, για να μας τιμωρήσουν που τόσα χρόνια τους εμπαίζαμε, κατασπαταλώντας στην καλοζωία αυτά που μας έδιναν για νοικοκύρεμα και ανάπτυξη της οικονομίας μας…
    Το πρόβλημα της αβεβαιότητας, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την ανεργία, είναι πράγματι τραγικό, όπως σωστά το επισημαίνετε. Φταίνε όμως μόνο οι «κακοί ξένοι»; Ως έγκριτη οικονομική αναλύτρια γνωρίζετε πολύ καλλίτερα από μένα τις ολέθριες επιπτώσεις του «ανένδοτου» των κάθε λογής συντεχνιών σε κάθε προσπάθεια λογικών μεταρρυθμίσεων και νοικοκυρέματος της οικονομίας, από τα τέλη ακόμα της δεκαετίας του ’80 μέχρι και πρόσφατα, λίγο πριν βρεθούμε ενεργά στη δίνη της σκληρής πραγματικότητας που βιώνουμε σήμερα. Ακόμα και σε στιγμές εθνικής κρίσης, όμως, το μόνο που δείχνει να εξακολουθεί να απασχολεί τα οργανωμένα συμφέροντα είναι η εξασφάλιση των κεκτημένων. Ακούω συνέχεια τις «κοινωνικά ευαίσθητες» πολιτικές δυνάμεις να μιλούν για τα «δικαιώματα των εργαζομένων», λες και μόνο σ’ αυτούς αναλογεί μερίδιο απ’ το δικαίωμα στη ζωή. Χαίρομαι που επιτέλους διάβασα ένα άρθρο που μιλάει για την ανεργία, αναδεικνύοντάς την σαν το σημαντικότερο πρόβλημα της κρίσης. Εδώ που φτάσαμε, θα πρέπει όλοι να στριμωχτούμε λιγάκι για να κάνουμε χώρο και σ’ εκείνους που θέλουν μα δεν μπορούν να εργαστούν. Έστω κι αν κάνουμε «σκόντο» στα ιερά κεκτημένα μας!
    Και, μια ερώτηση για να κλείσω: Όταν κάποιοι δημόσιοι άρχοντες χρησιμοποιούν την εξουσία ως μέσο πλουτισμού, όταν κάποιοι άλλοι κατεβάζουν τους διακόπτες βυθίζοντας τη χώρα στο σκοτάδι και τους μικροεμπόρους στην απόγνωση, όταν οι μη προνομιούχοι αυτής της πόλης περιμένουν μάταια στις στάσεις κάποια λεωφορεία που δεν έρχονται ποτέ, όταν οι γειτονιές (όχι πάντως αυτή του Κολωνακίου!) πνίγονται επί εβδομάδες στα σκουπίδια κάνοντας τη ζωή αφόρητη, τότε, αγαπητή Σοφία, μήπως το θέμα της ταυτοποίησης των «κατακτητών» αυτού του τόπου χρειάζεται μια κάποια επανεξέταση;

  7. Ακόμα θυμάμαι τους συγχωρεμένους γονείς μου να με μπουκώνουν με φαγητό στην δεκαετία του 80. Έχοντας ζήσει το λεγόμενο κατοχικό σύνδρομο φρόντισαν να μην μου λείψει τίποτα όταν μεγάλωνα. Που να μπορούσαν να φανταστούν τότε ότι η χώρα μας θα περνούσε ένα νέο -και διαφορετικό- πόλεμο σήμερα. Ωραίο το άρθρο σου Σοφία.

  8. Συγνώμη που θα επέμβω πάλι αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι. Για τον πόλεμο που αναφερόμαστε τώρα, είχαμε πολλά εφόδια να τον πολεμήσουμε. Είχαμε επιδοτήσεις, σταθερότητα, ενιαία αγορά 500εκατ, ισχυρό νόμισμα και φθηνό χρήμα. Αυτό που ζούμε τώρα δεν ήρθε έτσι ξαφνικά, είχαμε 30 χρόνια να ετοιμαστούμε και να γίνουμε ένα υγιές κράτος με υγιή αγορά. Δεν το κάναμε, να το ξεκαθαρίσουμε, και τώρα ζούμε αυτό που σωστά αναλύει η συγγραφέας. Δεν λέω ότι θα ήταν Μανχάταν εδώ, αλλά θα ήταν πολύ καλύτερα από τώρα. Μην ξεχνάμε ότι τόσο καιρό τρέχαμε από την μάχη και περιμέναμε να φτάσει ο εχθρικός στρατός μέσα στην πόλη μας να καταλάβουμε ότι υπάρχει πόλεμος και να αρχίσουμε αντάρτικο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ