«Δεν μπορώ να το ταΐζω πια- Είμαι άνεργος 6 μήνες»

32
1161


Η εικόνα ήταν σπαρακτική. Μεσημέρι στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Ένα σκυλάκι τρέχει πίσω από μία μοτοσικλέτα, η οποία σταματάει μόνο στα κόκκινα φανάρια. Ο οδηγός της φανερά ταραγμένος προσπαθεί με το πόδι του να απωθήσει το σκυλάκι, ενώ τα αυτοκίνητα που περνούν δίπλα κορνάρουν επιτείνοντας την ένταση. Προσέξτε όχι να το κλωτσήσει – γιατί δεν του επιτίθεται – αλλά να το απομακρύνει όσο πιο ήπια μπορεί. «Κάτι δεν πάει καλά», συνειδητοποιώ, γιατί ξέρω καλά από συμπεριφορά σκυλιών. Μετά από εκατοντάδες μέτρα σταματώ με τη μοτοσικλέτα μου δίπλα του. «Γιατί σε ακολουθεί το σκυλί με τόση μανία», τον ρωτώ. Η απάντηση είναι σιωπή, ενώ συνεχίζει να προσπαθεί να το απωθήσει χωρίς να το τραυματίσει. Το βλέμμα του σκύλου είναι ικετευτικό, ενώ και ο οδηγός της μηχανής είναι βουρκωμένος. Και τότε αντιλαμβάνομαι το προφανές και επιμένω. «Θέλεις να τον εγκαταλείψεις ρε φίλε, αλλά γιατί στο κέντρο της πόλης» τον ξαναρωτώ. «Δεν μπορώ να τον ταΐζω πια αδελφέ, είμαι άνεργος έξι μήνες», μου λέει ξεσπώντας και γκαζώνει μόλις ανάβει το φανάρι. Επειδή δεν άντεχα την εικόνα, άλλαξα διαδρομή για τον προορισμό μου έχοντας γίνει κουρέλι.

«Κοίτα τι συμβαίνει γύρω σου», σκέφτηκα. Ο άνθρωπος παράτησε το σκυλί του στο δρόμο γιατί δεν είχε να το ταΐσει. Και σίγουρα δεν θα είναι ο μόνος. Ομολογώ ότι αυτή την κοινωνική παράμετρο δεν την είχα σκεφτεί. Όλοι αυτοί οι παλιάνθρωποι – στη συντριπτική τους πλειοψηφία – που κυβέρνησαν την Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση και μετά- κατάντησαν τους ανθρώπους να πετάνε τα σκυλιά τους στο δρόμο γιατί δεν μπορούν να τα ταΐζουν. «Μα κάθεσαι και ασχολείσαι με τα σκυλιά», θα αναρωτηθεί κάποιος, «όταν το κράτος πετάει ανθρώπους κυριολεκτικά στα σκουπίδια; Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που είναι άστεγοι και πηγαίνουν σε συσσίτια να φάνε».

Η απάντηση είναι διαυγής. Φυσικά και πονάω και γι αυτούς. Αλλά και για τα σκυλιά. Πλάσματα του Θεού είναι κι αυτά. Φανταστείτε μια ζωή πεταμένη στο δρόμο, χωρίς φαί, νερό και στέγη να αργοπεθαίνει βασανιστικά. Να κινδυνεύει κάθε δευτερόλεπτο να χτυπηθεί από αυτοκίνητο. Να πέσει θύμα φόλας ή κακοποίησης. Ένα πλάσμα που ήξερε ότι κάθε μέρα θα έχει λίγο φαί και νερό, ένα χάδι κι ένα σπιτάκι ή ένα χαλάκι σε ένα υπόστεγο να κοιμηθεί. Και, ξαφνικά, το σκυλάκι μένει χωρίς τον άνθρωπο που το αγαπούσε και τον αγαπούσε. Σας παρακαλώ κλείστε τα μάτια για δέκα δευτερόλεπτα, όσοι διαβάζετε αυτό το κείμενο, και αναλογιστείτε πώς θα νιώθατε αν ξαφνικά σας πετάγανε οι άνθρωποί σας στο δρόμο μόνο και απροστάτευτο. Και δεν τους ξαναβλέπατε ποτέ. Τι διαφορά έχει η ψυχή ενός ανθρώπου από ενός σκύλου;

Προσεύχομαι και κάνω ό,τι μπορώ να μη φτάσω ποτέ στο σημείο να μην μπορώ να ζήσω με τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια εγώ η σύντροφός μου και τα σκυλιά μας. Προσεύχομαι να μη χάσω το μίνιμουμ της αξιοπρέπειας που μας απέμεινε.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΟ εκπρόσωπος της ΔΕΗ έρημος κι απρόσωπος…
Επόμενο άρθροΑπ’ το «τελάρο» στην «πατάτα»
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

32 ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΣ.ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΟΤΙ ΑΓΑΠΑΜΕ!
    ΜΟΝΗ ΜΑΣ ΕΛΠΙΔΑ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΜΟΝΗ ΜΑΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΙΟ ΠΟΛΥ……………….ΠΑΡΑΠΟΛΥ.

  2. Αν η ιστορία σου είναι πραγματική, και αφού κι εσύ αναρωτιέσαι για τη διαφορά της ψυχής ενός ανθρώπου και ενός σκύλου, πώς άντεξες να μην αντέξεις την εικόνα και να αλλάξεις διαδρομή?

    Υπάρχουν και οι φιλοζωικές οργανώσεις, που βέβαια κι αυτές ασφυκτιούν με τα οικονομικά τους προβλήματα, αλλά σίγουρα θα μπορούσαν να βοηθήσουν.

    Αν λοιπόν σου ξανατύχει κατι τέτοιο στο δρόμο, πριν σκεφτείς να το κάνεις άρθρο, σκέψου μήπως μπορείς να κάνεις κάτι πιο πρακτικό.

    • Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου Εύη. Όλοι εύκολα λέμε μια ιστορία που βιώσαμε κ μετά απλά γυρίζουμε την πλάτη, αντί να βοηθήσουμε. Λες κ έτσι είμαστε λιγότερο συνένοχοι από τον «δράστη»!
      Κρίμα, απλά κρίμα. Αν όντως η ιστορία είναι αληθινή τότε το λιγότερο που θα έπρεπε να κάνεις είναι να σταματήσεις κ να βοηθήσεις το σκυλάκι!!! Όχι απλά να κάνεις διαπιστώσεις περί «Κοίτα τι συμβαίνει γύρω σου»

      Όσο για τον κύριο της ιστορίας έχω μόνο μια απλή ερώτηση, το παιδί του θα το άφηνε στο δρόμο??
      Αλλά ξέχασα, κάτι τέτοιοι είναι που διαχωρίζουν τις ζωές σε σημαντικές κ σημαντικότερες ……

  3. Τι να πει κανεις;Τι;;Με αγγιξε πολυ το αρθρο σας.Και εγω προσευχομαι να μην χρειαστει να τα εγκαταλειψω.Ποτε.

  4. Συνάνθρωπε Αργύρη, έχω αρχίσει νά φοβάμαι ότι εσύ, εγώ καί κάποιοι άλλοι σάν καί μάς ανήκουμε πλέον στή κατηγορία τών υπό εξαφάνιση ειδών. Συνέχισε νά γράφεις όμως.

  5. Και εμίς δεν θα αφήσουμε το Λέοντα, το σκυλάκι μας ποτέ…Χάσαμε που χάσαμε την Ίρμα μας…από γηρατειά……μην χάσουμε και το Λέοντα…δεν θα το αντέξει κανένας μας
    Συγγνώμη,
    Τα σέβη μου

  6. Αργύρη καλησπέρα,συμφωνώ με την θυμωμένη απάντησή σου στη Εύη σε όλα,μόνο σε ένα διαφωνώ(Κατ αρχήν η στοιχειώδης ευγένεια επιτάσσει να απευθύνεστε σε κάποιον που δεν γνωρίζετε στον πληθυντικό) σε αυτό.Δεν πιστεύω στην ψεύτικη ευγένεια του πληθυντικού.Αυτά συνέχισε έτσι,γράφεις ωραία κείμενα…

  7. καλημερα.
    θελω να κανω την εξης ρητορικη ερωτηση:
    ποσο στοιχιζει η διατροφη ενος σκυλου καθημερινα και ποσο τα τσιγαρα που η πλειοψηφια των συμπολιτων μας αγοραζει?
    αν το αντισταθμισουμε,το «δεν μπορω να το ταιζω πια» δεν μου λεει τπτ.πραγματικα.η πιο φτηνη κονσερβα κανει 27 λεπτα,στην περιοχη μου τουλαχιστον.αρα,απλα ολοι ψαχνουν την ευκολη λυση.και ντροπη τους.προφανως η κοινωνια μας εχει γινει ενα συνοθυλευμα ατολμων και φυγοπονων οντων.στο παραμικρο να τα παρατησουμε ολα για να μην προσπαθησουμε παραπανω.
    το τελευταιο σκελος του μηνυματος μου σαφως και δεν αναφερεται μονο στο θεμα με τα σκυλια αλλα και στην ευρυτερη κοινωνικη μας παρουσια.
    ευχαριστω.

  8. Συγχαρητήρια! Είναι από τα άρθρα που αγγίζουν ευαίσθητες χορδές.
    Ο Μιλαν Κουντερα είπε κάποτε : ΄΄ Η πραγματική ηθική δοκιμασία του ανθρώπου είναι η σχέση του μ΄αυτούς που βρίσκονται στο έλεος του ΄΄ .

  9. Αυτός είναι ο πολιτισμός μας. Αρκεί να παρουν τα χρήματά τους οι τράπεζες! Άνθρωποι σκυλιά γατιά στο δρόμο. Μονο ίσως σε μας τους ανθρώπους αξίζει αυτό. Μαζευτήκαμε σ αυτό το πλανήτη για να ζήσουμε με αρμονία και ομόνοια,για να συνυπάρξουμε 60-70 χρόνια με τους υπολοίπους κατοίκους του πλανήτη και να γίνουμε πάλι χώμα και μεις τα κάναμε μαντάρα. Βρώμισε ο πλανήτης ανθρωπίλα!
    Επίσης ο πληθυντικός αριθμός μου τη δίνει κ μένα. Προτιμώ να είμαι απλά ευγενής τις περισσότερες των φορών. Συγχαρητήρια για το κειμενάκι.

  10. Οσοι ειναι πραγματικα φιλοζωοι καταλαβαινουν απολυτα το συναισθηματικο δεσιμο μεταξυ ανθρωπου και σκυλου.Οσο για το Θεμα της οικονομικης κρισης και των επιπτωσεων που εχει στην καθημερινοτητα μας περπατηστε στους δρομους της Αθηνας και θα καταλαβετε!!

  11. Αγαπητέ κε. Κωστάκη, αν και το επισημαίνετε στο κέιμενο σας κάνοντας και τον παραλληλισμό , θα ήθελα να τονίσω ιδιαιτέρως,οτι είμαστε σε πολύ κοντινό σημείο να δούμε αντίστοιχες σκηνές , αλλά στη θέση του άτυχου σκύλου να είναι κάποιο παιδί.
    Πλάσματα του ίδιου Θεού είμαστε όλοι, αλλά φανταστείτε την εικόνα κάποιου γονιού να απομακρύνει με το ίδιο τρόπο το παιδί του επειδή δεν θα έχει να το ταίσει. Εικόνα σουρεαλιστική και μπορεί υπερβολική για μερικούς, αλλά οι καταστάσεις γύρω μας είναι σε »τεντωμένο σχοινί» και αν αυτοί που μας κυβερνούν αδιαφορούν , οι υπόλοιποι θα πρέπει να εξοπλιστούμε με ελπίδα , επιμονή και υπομονή , όπως ανέφερε και ο φίλος Δημήτρης.

  12. σιγα δεν ειχε 1 ευρω την μερα ?το πολυ τοσο να καταναλωνει ο σκυλος..Μην τρελαθουμε , σ αυτο το σαιτ μονο διαβαζω τετοιες ακρεες καταστασεις που δεν αντικατροπτιζουν την πραγματικοτητα, απλως βαρεθηκε να ανεχετε τον σκυλο και τον παρατησε , αυτο ακουγετε πιο λογικο..Και για να πουμε και μια αληθεια δεν φταινε τα κοματα για το γεγονος οτι ο αλλος ο απανθρωπος βαρεθηκε το σκυλι και το παρατησε στην αλεξανδρας

  13. ΚΥΡΙΕ ΚΩΣΤΑΚΗ,
    ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΦΩΤΟ ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΕΙΔΑΜΕ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ, ΜΕ ΤΟΝ ΑΣΤΕΓΟ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ ΤΟΥ.

    ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΦΙΛΟΖΩΪΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ ΑΔΕΣΠΟΤΑ, ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΣΥΝΔΡΑΜΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΝΤΑΙ ΝΑ ΤΑΪΣΟΥΝ ΤΑ ΖΩΑΚΙΑ ΤΟΥΣ.
    ΕΠΙΣΗΣ ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΓΝΩΡΙΖΩ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΓΝΩΣΤΟΥ ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΠΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΑΪΖΕΙ ΑΔΕΣΠΟΤΟ ΣΚΥΛΑΚΟ ΜΕ ΚΑΛΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΚΡΕΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΟΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΩΝ Κ.ΛΠ. ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ, ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΖΗΤΟΥΣΕ ΜΕΡΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ.
    ΛΥΣΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΚΕΦΤΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΙΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ.
    ΠΙΣΤΕΥΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΟΤΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ Ο ΑΝΕΡΓΟΣ ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΤΕ, ΜΑΛΛΟΝ ΕΨΑΞΕ ΜΙΑ ΕΥΚΟΛΗ ΛΥΣΗ.

  14. Κάποτε σε έναν όμορφο δασικό δρόμο έκανα ένα «παιχνίδι» με τον νεανία τότε σκύλο μου. Μπήκα στο αυτοκίνητο και ψιλογκάζωσα και αυτός αιφνιδιασμένος έτρεχε πίσω. Αισθάνθηκα απίστευτα ηλίθιος, όταν είδα το βλέμμα του, την αίσθηση της λαχτάρας πως τον εγκατέλειψα.

    Νοιώθω ακόμα και σήμερα γελοίος, μπορεί να ακούγομαι υπερβολικός, αλλά , ξέρετε, η σχέση μου με τα κατοικίδια μου είναι σχέση αγάπης- συμβίωσης και όχι σχέση ανθρώπουμε αξεσουάρ-μπιμπελό. Έγραψαν κάποιοι εύστοχες λύσεις παραπάνω για το πως μπορεί να συμβιώσει κάποιος με την όποια «αγάπη» του, όντας άνεργος.

    Σήμερα, λοιπόν, απέχω από κυριακατικο καφέ και εξόδους λόγω κρισης. Έχουν κοπεί , όπως και σε όλους πολλά. «Πολυτέλειες» διατηρούνται μόνο για τα πιτσρίκια, σε όποιο βαθμό είναι δυνατόν.
    Κάποτε δεν μου πέρναγε από το μυαλό, πως για έναν σκύλο το μηνιαίο έξτρα κόστος για καρδιοτονωτική θεραπεία και αντίστοιχη διατροφή στα γεράματα του, θα κόστιζε 70 € επιπλέον. Επίσης, τώρα που μιλάμε, δεν ξέρω αν χρειαστεί να τα κόψω. Ξέρω, όμως σίγουρα, ποια άλλη «πολυτέλεια» -λέμε τώρα- θα έχει καρατομηθεί. Είμαι έτοιμος και νομίζω πως έτσι σκέφτεσαι και πράττεις όταν αγαπάς…

    Δεν είμαι άνεργος ακόμα και φοβάμαι πολλές φορές την κριτική ή την όποια προσπάθεια να μιλήσει κάποιος στο όνομα μιας κατάστασης που δεν βιώνει. Είπε κάποιος όμως. Ο κρεοπωλης της γειτονιάς, όλο και κάποιο κόκκαλο θα έχει. Εγώ θα προσθέσω. Δεν μιλάμε καν για κονσέρβα των 0,70 €, γιατί και αυτά σήμερα -από εκεί που όταν μας έπεφταν δεν τα μαζεύαμε- σήμερα τα υπολογίζουμε. Λέω για άλλο. Ο γείτονας ή ο φίλος μπορεί να ενημερωθεί για κάποια αποφάγια, αν έχει. Να ‘χει το νου του. Ναι βρε αδερφέ να χει το νου του για να μην σκοτώσεις μια ψυχή, που ζεις μαζί της και την αγαπάς (?), λες…

    Το μεγάλο κακό αυτής της κρίσης είναι πως θα αποκαλύψει στους ίδιους μας τους εαυτούς πολλά δήθεν της ζωής μας. Μα πάρα πολλά. Ήδη, αποκαλύπτει πως πάνω στη δυσκολία δεν είμαστε ανεκτικοί στην αντίθετη άποψη. Το λάθος, την βλακεία ή την υπερβολή του άλλου σε μια συνέντευξη. Έχει όνομα και αυτό…Οι «αγάπ娻 θα φτουρήσουν?

    Το λάθος σας, αν μου επιτρέπετε κύριε Κωστάκη, όταν γράψατε: «Μα κάθεσαι και ασχολείσαι με τα σκυλιά»
    Δεν χρειάζεται να προτρέχουμε σε αιτιολόγησεις, γιατί ακούγονται σαν απολογίες.
    Όποιος δεν μπορεί να κατανοήσει νοήματα και αισθήματα κάποιου, μπορεί να ζητήσει να εξηγηθούν, να περιγραφούν ή και να αιτιολογηθούν. Αφού πρώτα μας γνωρίσει πως δεν έχει κατανοήσει πως προκύπτουν…

  15. Δε θέλω να λέω μεγάλα λόγια, ούτε μπορώ να φανταστώ πως νιώθει αυτός ο άνθρωπος για να φτάσει σ’αυτήν την κατάσταση. Το μόνο που αισθάνομαι είναι ότι, όπως δε θα άφηνα ποτέ το ίδιο μου το παιδί στο δρόμο, έτσι δε θα άφηνα και το σκύλο μου. Δε θα τον άφηνα στο δρόμο για να βρει ένα καλύτερο αύριο γιατί δε θα βρει. Το σκυλί μου θα το άφηνα μόνο πριν πεθάνω εγώ η ίδια από ασιτία και πριν πεθάνω θα φρόντιζα να το αφήσω σε ένα φιλοζωικό σωματείο, σ’ένα φιλικό σπίτι ή κατά τελευταία ανάγκη στο δρόμο. Όμως μόνον πριν πεθάνω. Και πάλι, πιστέψτε με, τα σκυλιά μας προτιμούν να πεθάνουν στην αγκαλιά μας από ασιτία παρά να μας αποχωριστούν και ειδικά παρατημένα στους δρόμους.
    Δεν κρίνω κανέναν για να μην παρεξηγηθώ, απλώς εκφράζω αυτό που αισθάνομαι.

  16. kserete pio einai to provlima oti exoume vrei oli tin dikaiologia tis oikonomikis krisis gia na ksefigoume apo kapoia pragmata. opos to na pliroume tous upalloilous(eno exoume lefta), to na kanoume paidia(palia pos zousan diladi),to na egataleipoume zoa kai alla polla. o suggekrimenos (anthropos) den eixai lefta na taisei to skuli tou alla exei lefta na sudirei kai na vazei venzinei sti mixani tou. pos leipon zeitamai na alaksei mia olokliri xora ama emeis (ta meli tis xoras) gunomaste sunexos xeiroteroi!!!!!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here