Η δημοσιογραφία της «ντουντούκας» ταΐζει το μίσος

12
58

Η έκπληξη για τη διάχυση της βίας δεν είναι δικαιολογημένη, ειδικότερα όταν εκφράζεται από συλλογικότητες και πρόσωπα που συστηματικώς επιδίδονται στη λεκτική βία. Η ρητορική οξύτητα και ο πόλεμος όλων εναντίον όλων που επικρατούν στην καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση καλλιεργούν το έδαφος για τα φαινόμενα βίας στους δρόμους.

Το κλίμα που υπάρχει στην πολιτική σκηνή παραπέμπει σε εμφυλιοπολεμικές περιόδους, τότε που ο στόχος δεν ήταν η αντίκρουση της πολιτικής θέσης του άλλου, η εξουδετέρωση της δυναμικής του μηνύματός του με την κατάθεση επιχειρημάτων, αλλά η δυσφήμησή του, η δαιμονοποίησή του και, τελικώς, ο εξοστρακισμός του από τη δημόσια σφαίρα με την ένταξή του στην κατηγορία των εχθρών του έθνους ή του λαού.
Μία φράση του Τρότσκι για τον Στάλιν την εποχή της μεγάλης ρήξης στο κόμμα των Μπολσεβίκων αποδίδει με ακρίβεια την κατάσταση: «δεν σημαδεύει τις ιδέες του αντιπάλου, σημαδεύει το σβέρκο του».

Όταν, για παράδειγμα, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλος αποκαλεί τα στελέχη ενός κόμματος «ντιντήδες των βορείων προαστίων», ή προκαλεί με τις δηλώσεις του πολίτες αυτής της χώρας [«κοπρίτες», «μαζί τα φάγαμε»], ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για να ξεμυτίσει ένας ισοδύναμα εμπρηστικός λόγος που, αναγκαστικά, θα κινηθεί  στο ίδιο ισοπεδωτικό και απαξιωτικό ύφος.

Όταν παράγοντες κόμματος, διανοούμενοι και δημοσιολόγοι μιλούν για «κυβέρνηση προδοτών», «Κουίσλιγκ» «κοινοβουλευτική χούντα» και χαρακτηρίζουν τον πρωθυπουργό «Τσολάκογλου», δεν μπορούν μετά να εμφανίζονται  ενοχλημένοι επειδή στην πλατεία Συντάγματος φιγουράρει σε περίοπτη θέση το πανό με το ανιστόρητο και άθλιο σύνθημα ότι «η Χούντα δεν έπεσε το 1973».

Όταν νομίζεις ότι έχεις το αποκλειστικό δικαίωμα να εκδίδεις πιστοποιητικά πατριωτισμού, αγωνιστικότητας και αριστεροσύνης , δεν μπορείς στη συνέχεια να οργίζεσαι που κάποιοι άλλοι με την ίδια απύθμενη ελαφρότητα σε τοποθετούν στην κατηγορία των εθνικιστών, των εξτρεμιστών, των μισθοφόρων του κενού και σε συνδέουν με τις ομάδες που οργανώνουν βανδαλισμούς, επιδρομικές επιχειρήσεις και υπηρετούν τις ιδεολογίες του νιχιλισμού και της καταστροφής.

Η λογική του μηδενικού αθροίσματος που επικυριαρχεί σ’ ένα τμήμα του πολιτικού συστήματος και σ’ ορισμένους εξ αυτών που εκφέρουν δημόσιο λόγο από κεντρικούς διαύλους ενημέρωσης, είναι επικίνδυνη γιατί κλείνει όλες τις διόδους επικοινωνίας. Αν ο διάλογος και ο συμβιβασμός θεωρούνται εκ προοιμίου προδοτικές πράξεις, αν είναι δεσπόζον και περίκλειστο το σχήμα «εχθρός -φίλος», απομένει μόνον ο δρόμος της σύγκρουσης.

Δυστυχώς, νερό σ’ αυτό το μύλο του μίσους, της νοσηρότητας και των προκαταλήψεων ρίχνει και η «δημοσιογραφία της ντουντούκας». Έχει κανείς την αίσθηση ότι η σφαιρική ενημέρωση, ο ψύχραιμος σχολιασμός και η τήρηση αποστάσεων ασφαλείας από τα διαδραματιζόμενα [προϋποθέσεις απαραίτητες για την ανιδιοτελή άσκηση του επαγγέλματος], έχουν υποκατασταθεί από το λίβελο, την ιαβέρεια στάση, τη στρατευμένη [σε παρατάξεις και συμφέροντα] ανάλυση, την πομπώδη καταγγελία, τις κραυγές.

Το σκηνικό συμπληρώνουν οι δίκες προθέσεων. Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη ευρωπαϊκή χώρα όπου οι δημοσιογράφοι ξεκατινιάζονται, υβρίζοντας ο ένας τον άλλο, σε τέτοιο βαθμό στα ηλεκτρονικά, έντυπα και διαδικτυακά μέσα. Είτε θα είσαι φερέφωνο της διαπλοκής, είτε βαποράκι του συστήματος, είτε οργανικός διανοούμενος της πλουτοκρατίας, είτε τσιράκι της εργοδοσίας, είτε αριστοτέχνης της μνησικακίας, είτε νοσταλγός ολοκληρωτικών καθεστώτων, είτε προστάτης της ένοπλης ανυπακοής, είτε υπονομευτής του κοινοβουλευτισμού. Προφανώς, ξεχνούμε ότι οι λέξεις είναι όπλα. Ενίοτε, φονικότερα από τα πραγματικά.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΜήπως τελικά ήμασταν εμείς που δεν βάλαμε μυαλό;
Επόμενο άρθροΚύριε Παπουτσή, τολμάτε να κατεβείτε στο Μετρό;
Ο Τάσος Παππάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Είναι πτυχιούχος του Παντείου πανεπιστημίου και του «Δημοσιογραφικού Εργαστηρίου». Δημοσιογραφεί από το 1984. Είναι πολιτικός συντάκτης στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», αρχισυντάκτης στο δημοτικό σταθμό «Αθήνα 9,84» και αρθρογράφος στην επιθεώρηση «Διεθνής και Ευρωπαϊκή Πολιτική». Έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών με τα περιοδικά «Αντί» και «Διαβάζω». Έχει γράψει τα βιβλία:«Η χίμαιρα της μεγάλης Αριστεράς» [Δελφίνι 1993], «Ελλάδα-Τουρκία μια προαιώνια διαμάχη» [Ελληνικά Γράμματα 1998], «Ορθόδοξος Καισαροπαπισμός» [Κάκτος 2001], «17 Νοέμβρη: από το μύθο στην πραγματικότητα» [Ελληνικά Γράμματα 2002], «Το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός τους» [Πόλις 2004],«Ποιά Αριστερά, Ποιά Δεξιά» [Πόλις 2006], «Αμήχανη Αριστερά και οικονομική κρίση» [Πόλις 2010]. Από το Νοέμβριο του 2012 είναι στην "Εφημερίδα των Συντακτών".

12 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Συγχαρητηρια . Δυστυχώς σπανιζουν οι ψυχραιμες προσεγγισεις των σοβαρων προβληματων μας.

  2. Ωραίο το άρθρο σας, αλλά να φοβάστε και την δημοσιογραφία του κοσμοπολιτισμού, αυτή που υπνωτίζει (αποβλακώνει) τον λαό, και χαριεντίζεται με την πλουτοκρατία, (ξέρω αυτή η λέξη σας συγχύζει αλλά πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους).

  3. paste απο το σάιτ της καθημερινής :

    Πυρά Λοβέρδου για τη μείωση του τουρισμού
    Ευθείες βολές κατά του πολιτικού συστήματος συνολικά, εξαπέλυσε ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ με αφορμή την μείωση της τουριστικής κίνηση της χώρας μετά τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας.

    Ο κ. Λοβέρδος ανέφερε ότι οι πολιτικοί, τον τελευταίο μήνα, αντί να κάνουν τη δουλειά τους, θωπεύουν και κανακεύουν την πλατεία, γεγονός που συνιστά την επιτομή της χρεοκοπίας του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

  4. Η ΔΙΚΤΥΟ_ΓΡΑΦΙΑ, κ. Παπά, μάλλον, είναι καλύτερη από την δημοσιογραφία. Τι λέτε κι εσείς;

    «Φοβερά ωραία οικογένεια»- DER SPIEGEL

    «Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, κάποτε κινητήριος δύναμη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, σπαράσσεται από διαμάχες. Ορισμένα μέλη τείνουν σε λαϊκισμό κατά των Βρυξελλών»

    Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα απειλεί με κυρώσεις τον Σαμαρά

    Der Spiegel: Η άρνηση συναίνεσης από τον Σαμαρά στο στόχαστρο των συντηρητικών
    04/07/2011

    Ανάγνωση του υπολοίπου… http://gkdata.wordpress.com/2011/07/05/%C2%AB%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CF%89%CF%81%CE%B1%CE%AF%CE%B1-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1%C2%BB-der-spiegel/

  5. Θα συμφωνησω σχεδον σε ολα με το αρθρο σας,πραγματι η πραγματικοτητα που ζουμε ειναι οπως την περιγραφεται,ομως η εκφραση»ντιντιδες των β. προαστειων»,εχω τηνεντυποση οτι ανηκει Φ. κρανιδιωτη της ΝΔ,αν δεν κανω λαθος και οχι στον Παγκαλο.Ακουγονται τοσα πολλα και εξωφρενικα απο τους παντες,και ομως περνανε τελειως απαρατηρητα,αντιθετως ομως για τονκ. Παγκαλο,μοιαζει σαν να περιμενουν ολοι τι θα πει για να το αρπαξουν,και να εχουμε να λεμε για το επομενο διαστημα.Βρισκω την στοχοποιηση του κ.Παγκαλου κυριως απο δημοσιογραφους υπερβολικη και δεν βοηθαει,ωστε να ξεπεραστει το κακο κλιμα,που καιεσεις με το αρθρο σας δικαιως καταδικαζεται.

  6. Λυπάμαι κ. Παππά για αυτό καθεαυτό το άρθρο σας. Τι εννοείται βέβαια ανιστόρητο το σύνθημα «η χούντα δεν έπεσε το 1973» είναι ένα θέμα που θα πρέπει να μας εξηγήσετε. Εννοείτε ότι σήμερα έχουμε Δημοκρατία; Εννοείτε ότι σήμερα έχουμε Δημοκρατικούς θεσμούς; Εννοείτε ότι σήμερα έχουμε Δικαιοσύνη; Παιδεία; Νοσοκομεία; θα μου πείτε ίσως, ότι τέτοια δεν είχαμε ΠΟΤΕ! Άρα ορθότερο του ορθού, ότι δεν έχει πέσει ακόμα η Χούντα. Ποτέ σε αυτή τη χώρα, και πόσο μάλλον τώρα, δεν κυβέρνησε κανείς μέσα από Δημοκρατικές διαδικασίες. Μια ζωή ψέματα, εμπαιγμός, ΜΑΤ, κλεψιές, και όλοι οι δήθεν θεσμοί στη διάθεση της κυβερνητικής «πλειοψηφίας» που ποτέ δεν ήτανε πλειοψηφία, προκειμένου να σώσει της ανομίες της. Αυτό κατά την άποψη σας λέγεται Δημοκρατία ή Δικτατορία; Γράφετε και άλλα που θα χρειαζότανε ένα βιβλίο να σας απαντήσω. Όπως πχ ότι αποσιωπάτε, ότι εσείς οι δημοσιογράφοι, ποτέ μα ποτέ, δε είπατε την αλήθεια νέτη σκέτη όπως την βλέπατε αλλά πάντα σύμφωνα με τα μάτια του εργοδότη σας. Βγάζετε εύκολα το άσπρο μαύρο. Πείτε μας παρακαλώ κ. Παππά πότε έπεσε για εσάς η Χούντα;

  7. Η χούντα έπεσε το 1974. Προφανώς δεν καταλαβαίνετε τη διαφορά ανάμεσα στα αυταρχικά καθεστώτα και στις φιλελεύθερες ολιγαρχίες [ο όρος ανήκει στον Καστοριάδη]. Ποιά είναι η εναλλακτική λύση που προτείνετε; Η άμεση δημοκρατία; Η δημοψηφισματική δημοκρατία; Η δημοκρατία των συμβουλίων; Το σοβιετικό μοντέλο; Ευχαρίστως να το συζητήσουμε. Ωστόσο άλλο πράγμα τα εγχειρίδια θεωρίας και τελείως διαφορετική η πραγματικότητα και οι δυνατότητες που υπάρχουν. Το κρίσιμο σημείο στην πολιτική είναι ο συσχετισμός δυνάμεων και η ιδεολογική ηγεμονία. Σχετικά με το ρόλο των δημοσιογράφων, πρέπει να πω οτι δεν αποφεύγετε τις γενικεύσεις. Ουτε όλοι μαζί τα φάγαμε, ούτε όλοι οι πολιτικοί είναι κλέφτες, ούτε όλοι οι δημοσιογράφοι ανήκουν στο δημοφιλές σχήμα «μπάτσοι, γουρούνια, δημοσιογράφοι» Η ισοπέδωση είναι ο προθάλαμος του ολοκληρωτισμού.

  8. Αν αρχίσουμε να παίζουμε με την ορολογία σίγουρα δε θα συμφωνήσουμε ποτέ. Το ζητούμενο είναι πως θα το λέμε; Για πια φιλελεύθερη οτιδήποτε μιλάμε; Ποτέ σε αυτή τη χώρα δε κυβέρνησε η πλειοψηφία. Πάντα με τον ένα ή το άλλο τρόπο κυβερνούσανε μειοψηφίες που φτιάχνανε κόμματα ασπίδες- παγίδες, προκειμένου να εξαναγκάζουν το λαό να τους ψηφίζει με τον ένα ή τον άλλο μανδύα. Να τον αναγκάζουν να τους έχει ανάγκη προκειμένου να θησαυρίζουν οι μεν, με τη μεγάλη κοιλιά και οι δε να επιβιώνουν, γιατί δεν είχανε ΚΑΜΙΑ άλλη λύση. Κάθε μερικά χρόνια, να γίνονται εκλογές, να κάνουν την ανάγκη όνειρο, να υφαρπάζεται η ψήφος και μετά βέβαια, να γίνετε το συμφέρον της παχύσαρκης τάξης! Αυτό εσείς το λέτε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Μπορεί, άλλωστε ο Καζαντζάκης έλεγε «δεν είναι οι λέξεις πρόστυχες, οι άνθρωποι της κάνουν τέτοιες!»
    Για ποιά Δημοκρατία μιλάμε δηλαδή για να καταλάβω; Αυτή που στα χαρτιά μας τάιζαν τόσα χρόνια, βγάζοντας κάθε τρεις και μία, τα ΜΑΤ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΔΕΡΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ; Αυτή που έσπερνε χαφιέδες στις διαδηλώσεις για να τρομοκρατεί τον κόσμο; Αυτή που άλωσε όλα τα πεδία της ΔΗΜΟΣΙΑΣ ζωής, εξυπηρετώντας πάντα τα συμφέροντα των λίγων και ποτέ το ΔΙΚΑΙΟ; Αυτής που ΠΟΤΕ δεν βρήκε ένοχο κανένα πολιτικό ή δημόσιο λειτουργό; Δεν θα σας κάνω μάθημα γιατί σίγουρα και λόγω επαγγέλματος τα ξέρετε καλύτερα από μένα, όμως ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ σημαίνει να ΕΧΕΙ Τα ΗΝΙΑ ο ΔΗΜΟΣ, χωρίς τερτίπια, λαθρονόμων για το τι σημαίνει πλειοψηφία. Ονομάστε την όπως θέλετε «Η άμεση δημοκρατία, Η δημοψηφιστική δημοκρατία;, Η δημοκρατία των συμβουλίων, Το σοβιετικό μοντέλο» αλλά ας κρατήσουμε το κυρίαρχο!! ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΑ ΗΝΙΑ Ο ΔΗΜΟΣ ΟΠΩΣ ΤΟ ΕΝΟΗΣΑΝ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ!! Με αυτή την έννοια λοιπόν η δικτατορία δεν πέθανε ΠΟΤΕ! Οι ψεύτικες υποσχέσεις, για να μην πάμε μακριά, του 2009 του περίφημου «λεφτά υπάρχουν και όχι μόνο», για να θυμίσω τις συμμετοχή των σημερινών κρατούντων πρόσφατα και όχι μόνο, για να μη ξεχνάμε και τη συμμετοχή τους σε όποια διαδήλωση γινότανε, πριν καβαλήσουν την εξουσία, για το οτιδήποτε, γίνανε σήμερα με το έτσι θέλω ταφόπλακα ενός λαού, χωρίς , όχι μόνο να ερωτηθεί, αλλά ούτε καν να του εξηγηθεί το γιατί. Τι χρωστάει βρε αδερφέ, που το χρωστάει, γιατί το χρωστάει… αν θέλει να σωθεί, και αν θέλει να τον σώσει ο Βαγγέλης ή ο Γιάννης! Παρά μας στήνουνε στον τοίχο και αποφασίζουν αυτοί για μας, με το έτσι θέλω, αφού μας είχανε εξαπατήσει στη προεκλογική περίοδο κατά 100% συνειδητά και μεθοδευμένα ! Δηλαδή τη παραπάνω είχε κάνει ο Παπαδόπουλος το 1967; Στο γύψο μας έβαλε σαν ασθενή, ακριβώς όπως αυτοί σήμερα! Για να μην πάμε και στη χλιδάτη ζωή που διάγουν σήμερα με αεροπλάνα και βαπόρια!!!
    Ας έρθουμε και στους Δημοσιογράφους μια και το θέλετε. Σε αυτή τη χώρα ποτέ δεν υπήρξε δημοσιογραφία της πληροφόρησης, αλλά τις παραπληροφόρησης. Δημοσιογράφος δεν είναι αυτός που γράφει την άποψη του, αναμεμειγμένη με ειδήσεις προωθώντας την μία ή την άλλη άποψη. Είναι αυτός που γράφει την αλήθεια με αντικειμενικότητα και διαύγεια καλύπτοντας ΟΛΕΣ τις πλευρές, δίνοντας στον αναγνώστη την ευχέρεια, από όσα γράφει, να βγάλει το δικό του όσο το δυνατόν πιο αμερόληπτο συμπέρασμα, χωρίς να αναφέρει το δικό του. Βέβαια έχει και άποψη. Αυτή όμως δεν την κάνει ένα με τα γεγονότα, προκειμένου να οδηγήσει τη σκέψη του αναγνώστη. Αν το θεωρεί απαραίτητο, να γράψει την άποψη του, τη γράφει σε άλλη στήλη εμφανώς διαχωριζόμενοι από την είδηση. Δεν ξέρω πολλούς να συμπεριφέρονται έτσι κ. Παππά, χωρίς να θέλω να σας αδικήσω, αν εσείς το πράττετε!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here