Το δραματικό δίλημμα του Φώτη Κουβέλη

23
56

Η συνοχή του κυβερνητικού συνασπισμού εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, από τις αντοχές της ΔΗΜΑΡ. Ο Φώτης Κουβέλης διατυμπάνιζε προεκλογικά πως θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του προκειμένου η χώρα να μην μείνει ακυβέρνητη. Και το έκανε. Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Μας έλεγαν ότι η προγραμματική συμφωνία των τριών κομμάτων θα λειτουργούσε σαν μπούσουλας για την κυβέρνηση. Οι δανειστές, όμως, είχαν διαφορετική γνώμη.

Η μία μετά την άλλη, οι περίφημες «κόκκινες γραμμές», παραβιάζονται. Αν και καταβάλλονται φιλότιμες προσπάθειες από τα επικοινωνιακά επιτελεία για να παρουσιαστεί ως αναγκαία η μετάβαση από τα «αδιάλλακτα όχι» στα «δειλά ναι», πυκνώνουν οι  γκρίνιες στο εσωτερικό της ΔΗΜΑΡ. Βουλευτές της φλερτάρουν έντονα με την εκδοχή της καταψήφισης των επαχθών μέτρων, ενώ τα στελέχη που είχαν εξαρχής διαφωνήσει με τη συμμετοχή του κόμματος στην κυβέρνηση, διατηρούν στο ακέραιο τις ενστάσεις τους.

Η ΔΗΜΑΡ έχει εκφράσει τις αντιρρήσεις της για τη νέα περικοπή στο εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων, για την παράδοση της Αγροτικής Τράπεζας στην Τράπεζα Πειραιώς, για την εργασιακή εφεδρεία στο Δημόσιο [αναζητούνται λέξεις που θα εξωραίζουν τη ρύθμιση χωρίς, πάντως, ν’ αλλάζουν την ουσία της], για τη μείωση των συντάξεων κάτω από τα 1000 ευρώ. Μαζεύονται πολλά.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί η ηγεσία του κόμματος να διαχειριστεί τη νέα κατάσταση, αν δηλαδή τα επιχειρήματα που διακινεί ο κ. Κουβέλης ότι «προέχει η σωτηρία της χώρας» και ότι «δεν θα ρίξουμε την κυβέρνηση για επουσιώδη ζητήματα», θα εμποδίσουν τις φυγόκεντρες τάσεις να εκδηλωθούν στις κρίσιμες ψηφοφορίες στη Βουλή. Τα μέτρα που θα ληφθούν θα είναι πολύ σκληρά. Το οικονομικό επιτελείο ψάχνει απεγνωσμένα πόρους προκειμένου να γίνει πράξη η δήλωση του Αντώνη Σαμαρά ότι «δεν θέλουμε νέα χρήματα από τους Ευρωπαίους, θέλουμε χρόνο».

Οι πολίτες, επιστρέφοντας από τις διακοπές τους, θα έρθουν αντιμέτωποι με πολλούς λογαριασμούς και ουδείς είναι σε θέση να προβλέψει πώς θα αντιδράσουν. Η κυβερνητική προπαγάνδα έχει φροντίσει να καλλιεργήσει κλίμα φόβου, κραδαίνοντας το σκιάχτρο της χρεοκοπίας, ωστόσο από μία ασήμαντη αφορμή μπορεί να προκληθεί ανάφλεξη. Και δεν θα ευθύνεται γι αυτό ο «συνήθης ύποπτος» ΣΥΡΙΖΑ.

Η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ βρίσκεται απέναντι σ’ ένα δίλημμα: να συνεχίσει να καταπίνει αμάσητες τις εκπτώσεις από την προγραμματική συμφωνία με κίνδυνο να χάσει την ψυχή της και μερίδα των ψηφοφόρων της ή να πάρει το καπελάκι της και να φύγει, με συνέπεια την πτώση της κυβέρνησης; Γιατί, χωρίς τη ΔΗΜΑΡ, δύσκολα θα σταθεί η κυβέρνηση κι ας βγαίνουν τα νούμερα της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ.

Στην πρώτη περίπτωση [παραμονή πάση θυσία], μπορεί να ελπίζει πως σε βάθος χρόνου η κατάσταση στην οικονομία θα βελτιωθεί και αυτό θα της πιστωθεί στο μέτρο της συμβολής της. Στη δεύτερη περίπτωση [αποχώρηση], η χώρα μάλλον θα οδηγηθεί σε εκλογές μέσα σε συνθήκες πόλωσης και η ΔΗΜΑΡ θα απειληθεί με δραματική συρρίκνωση της επιρροής της από τη φορτική πίεση που θα της ασκήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Πιθανολογώ ότι θα επιλέξει την πρώτη στάση, συνδέοντας τη σωτηρία της κυβέρνησης με τη σωτηρία της. Ωστόσο, αυτό δεν θα γίνει χωρίς τραύματα και απώλειες…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΆλλο το «κάνω λάθος» και άλλο το «είμαι λάθος»
Επόμενο άρθρο«Όχι» από Σκανδαλίδη στα μέτρα – «Ναι» από Λοβέρδο, Χρυσοχοΐδη
Ο Τάσος Παππάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Είναι πτυχιούχος του Παντείου πανεπιστημίου και του «Δημοσιογραφικού Εργαστηρίου». Δημοσιογραφεί από το 1984. Είναι πολιτικός συντάκτης στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», αρχισυντάκτης στο δημοτικό σταθμό «Αθήνα 9,84» και αρθρογράφος στην επιθεώρηση «Διεθνής και Ευρωπαϊκή Πολιτική». Έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών με τα περιοδικά «Αντί» και «Διαβάζω». Έχει γράψει τα βιβλία:«Η χίμαιρα της μεγάλης Αριστεράς» [Δελφίνι 1993], «Ελλάδα-Τουρκία μια προαιώνια διαμάχη» [Ελληνικά Γράμματα 1998], «Ορθόδοξος Καισαροπαπισμός» [Κάκτος 2001], «17 Νοέμβρη: από το μύθο στην πραγματικότητα» [Ελληνικά Γράμματα 2002], «Το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός τους» [Πόλις 2004],«Ποιά Αριστερά, Ποιά Δεξιά» [Πόλις 2006], «Αμήχανη Αριστερά και οικονομική κρίση» [Πόλις 2010]. Από το Νοέμβριο του 2012 είναι στην "Εφημερίδα των Συντακτών".

23 ΣΧΟΛΙΑ

  1. 1) είναι βαθιά νυχτωμένος ο κ.Παππάς αν νομίζει ότι η Δημάρ μπήκε για να φύγει μέσα σε δύο μήνες, αυτά περί διλημμάτων ούτε κατελάχιστο δεν απασχολούν τον Κουβέλη
    2) στις δημοσκοπήσεις που γίνονται την εποχή αυτή η Δημάρ όχι μόο δεν χάνει δύναμη αλλά ίσα ίσα μάλλον μεταβάλλεται σε δεύτερη δύναμη του κυβερνητικού συνασπισμού, αντίθετα άλλοι πέφτουν όπως ΚΑΙ οι συμπαθούντες του κ.Παππά (προς κουμουνδούρου μεριά)
    3) παρά την πολύ δύσκολη συγκυρία ήδη η Δημάρ έχει καταφέρει να πετύχει μέρος των επιδιώξεών της όπως πχ την μη απόλυση υπαλλήλων παρά την ΡΗΤΗ δέσμευση του μνημονίου που δεν το ψήφισε άλλωστε (υπενθυμίζω ότι θε έπρεπε να έιχαν ήδη απολυθεί 15.000 κόσμος βάσει αυτών που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση παπαδήμου). θα μπορούσαν αν πω και άλλα αλλα΄είναι περιορισμάνος ο χώρος.

  2. Θα συνεχίσει να καταπίνει αμάσητες τις εκπτώσεις!!!!
    Λογικό είναι….
    Τώρα που ΄΄χώνει ΄΄σε θέσεις κλειδιά τα στελέχη του;;
    Βρε βάλε ΄΄πράμα΄΄ μέσα εσύ..
    ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΜΑΣ ΕΜΕΙΣ…
    Βρε δε πά να καεί όλη η Ελλάδα!!!!!!

  3. Ο όρος «Αριστερά» ασφαλώς είναι πλεονασμός για το κόμμα του κ. Κουβέλη. Φοβάμαι ότι κινδυνεύει και ο όρος «Δημοκρατική». Θυμηθείτε τις προεκλογικές του δηλώσεις για τα οικονομικά θέματα. Ακόμη δεν χάσαμε την μνήμη μας. Η αξιοπρέπειά μας κινδυνεύει σοβαρά με τα ανδρείκελα αυτά.

  4. Σχόλιο προς τον αναγνώστη με το όνομα ΔΗΜΑΡ.
    Σεβαστές οι απόψεις σας αλλά να στηρίζονται σε γεγονότα.
    Στις δημοσκοπήσεις η ΔΗΜΑΡ παρουσιάζει εντυπωσιακή πτώση της συσπείρωσης αλλά η αγωνία είναι άλλη.
    Επειδή ο κος Κουβέλης επιθυμεί διακαώς το θώκο του Προέδρου της Δημοκρατίας αυτό που τον απασχολέι είναι η δημοτικότητά του. Οπότε κε Παππά ούτε σκέψη για αποχώρηση από την κυβέρνηση. Δειλό (επικοινωνιακά κ με αντιρρήσεις) ΝΑΙ σε όλα και προσπάθεια για μακροημέρευση της κυβέρνησης.
    Πιστεύει κανείς σοβαρά ότι η ΔΗΜΑΡ έχει διακριτό πολιτικό στίγμα στην κυβέρνηση και αν ναι ποιό είναι αυτό ?
    Ευχαριστώ

  5. Μια Κόκκινη γραμμή υπάρχει. Να μην χρεοκοπήσει η χώρα και επιστρέψει στη δραχμή. Όλα τα άλλα είναι για πολιτικάντηδες.

  6. @ Δημαρ

    Πόθεν προκύπτουν οι περίφημες «δημοσκοπήσεις» που δείχνουν τη ΔΗΜ.ΑΡ. να ανεβαίνει και τους άλλους να πέφτουν;;; Δεν μας τις δείχνετε να τις δούμε κι εμείς οι …αδαείς;;;;.

    Όσο για το αν η ΔΗΜ.ΑΡ. πέτυχε «μέρος των επιδιώξεών της» να υπενθυμίσω στον αγαπητό φίλο πως τυχόν κατάργηση των δώρων, οριζόντια περικοπή συντάξεων, ακόμη και κάτω από τα 700 ευρώ, επιπλέον μείωση του εισαγωγικού μισθού στο δημόσιο με τις συνεπακόλουθες μειώσεις στα υπόλοιπα κλιμάκια και με τις συνεπαγόμενες επιπτώσεις στον ιδιωτικό τομέα, αποτελούν πλήρη ανατροπή της προγραμματικής συμφωνίας και ανερυθρίαστη εξαπάτηση των ψηφοφόρων που ψήφισαν τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού. Επομένως, είτε είστε κρυπτονεοφιλελεύθερος και συμφωνείτε με τα μέτρα (άρα απορώ τι δουλειά έχετε με το κόμμα του «δημοκρατικού σοσιαλισμού»), είτε εμφορείστε από κομματικό πατριωτισμό. Όμως, εάν το κόμμα του έντιμου – ομολογουμένως – Φώτη Κουβέλη, εμμείνει στη στήριξη της διγματικής, αδιέξοδης και λανθασμένης συνταγής του μνημονίου και των απαιτήσεων των δανειστών της χώρας, θα εξαφανιστεί οσονούπω από τον πολιτικό χάρτη. Εκτός κι αν διαδεχθεί το ΠΑΣΟΚ ως το κόμμα του «αριστερού» νεοφιλελευθερισμού.Εκεί έχει πεδίο δόξης λαμπρό με τις προσθήκες Λοβέρδου και Διαμαντοπούλου που θα απομακρύνουν οριστικά τη ΔΗΜ.ΑΡ. από το χώρο της Κεντροαριστεράς.

  7. Μάλλον ξεχνάμε πως η απλή αριθμητική ουδέποτε επέβαλε τη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση, οι 17 βουλευτές της δεν απειλούν τη δεδηλωμένη.
    ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μπορούν και μόνοι τους.
    Πολύ φοβάμαι πως συμπεριελήφθη μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει επικοινωνιακές επιταγές, ήτοι δικαιλογίες της βιτρίνας του τύπου «με συμμετοχή της αριστεράς» ή «ευρύς συνασπισμός κομμάτων».
    Πιστεύει κανείς πραγματικά πως μια ενδεχόμενη αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ θα σταματούσε το έργο εκείνων που έχουν κουρελιάσει το Σύνταγμα της Ελλάδος με τη συγκατάθεση του Σ.τ.Ε.;

  8. Για 30 χρονια οι πασοκοι επαιρναν κατα ΜΟ 42% και ο συνασπισμος κατα ΜΟ άλλα 4, συνολο 46%. Σιγουρα απο αυτους, το 20% ειναι αστοι στη σκεψη, στα συμφεροντα αλλά και στην εθνικη συνειδηση. Εαν η Δημαρ και ο Βενιζελος κανουν «τους ψευτο-ιδεολογους και τους δυσκολους» την ωρα της διασωσης (2-3 χρονια ακομη) απο την «προοδευτικη» χρεωκοπια της Ελλαδος, οι νουνεχεις αστικοπατριωτες τους (το 20%) δε θα τους το συγχωρησουν. Η νεα σοσιαλδημοκρατια θα εχει πεδιο δοξης λαμπρο οταν η Ελλαδα ξεχρεωσει τα κερατιατικα του σοσιαλισμου και της θολοκουλτουρας (1981-2010). Βενιζελος και Κουβελης πηραν 20%. Στη χειροτερη περιπτωση θα παρουν 16%. Αλλα θα εχουν ξεπλυνει τις ντροπες απο τον εθνοαποδομητικο και οικονομικοδιαλυτικο ρολο της 5ης φαλλαγγας που επαιζαν 30 χρονια εστω εν αγνοια τους (ας ειμεθα μεγαλοψυχοι στους μεταμεληθεντες)

  9. H ΔΗΜΑΡ διαλύεται οργανωτικά με γοργούς ρυθμους και δημοσκοπικά είναι οριακά να μπέι στη Βουλή.Εκτιμώ οτι ο Φώτης θα το πάει μέχρι τέλος αλλα θα χάσει αρκετούς απο την κοινοβουλευτική ομάδα.Αν έχει απώλιες και το ΠΑΣΟΚ τότε η κυβέρνηση είναι σίγουρο οτι θα τρίζει.Αλλωστε η χώρα πάει προς την τελειώτική διάλυση με τις πολιτικές που ακολουθούνται.

  10. Ο κ. Κουβέλης διέβει το Ρουβίκωνα και αποφάσισε να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Όταν κυβερνάς, και μάλιστα σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία, είναι προφανές ότι θα κάνεις συμβιβασμούς και θα στρογγυλέψεις όσα προεκλογικά υποσχόσουν. Τα ‘αμάσητα’ είναι για τους ρομαντικούς και αιθεροβάμονες…

  11. Νομίζω ότι δύσκολα θα μπορέσει η ΔΗΜΑΡ να κρατήσει την συνοχή της κατά την ανακοίνωση και ψήφιση των νέων μέτρων των 11,5 δις ή 13 δις ή 18 δις.Νομίζω ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσουν την συγκυβέρνηση ανεξάρτητα των εξελίξεων στη ΔΗΜΑΡ.

  12. Το κρίσιμο δεν είναι η ΔΗΜ.ΑΡ., αλλά ο τόπος και η κοινωνία. Πέρα από τις επικοινωνιακές ατάκες και τα «δραματικά» συμπεράσματα όλων και μηδενός εξαιρουμένου, υπάρχουν δύο ξεκάθαρες εκδοχές. Καμμιά δεν έχει το αλάθητο, καμμία δεν έχει προδιαγεγραμμένη κατάληξη. Η μία λέει , σώνω την κοινωνία μέσω αυτών των δανειστών και αυτών των συμβάσεων μαζί τους, προσθαφαιρώντας ενδεχομένως κάποια στοιχεία και η άλλη λέει, επειδή αυτό με αποστεώνει, πάω στην κόντρα, ρισκάρω το ευρώ και πιθανά επιλέγω και την χρεωκοπία, αλλά κοιτάω το μέλλον διαφορετικά και με την τύχη μου στα χλερια μου. Διαλέγεις και παίρνεις. Τα ενδιάμεσα είναι στοιχεία μια γελοίας κλασσικά ελληνικής εικοτολογίας. Όλοι -χυδαίοι και μη εικοτολογούντες- θρασύδειλοι εραστές της κλασσικά ελληνικής λασπολογίας ένθεν και κείθεν είναι τσάμπα μάγκες. Τσάμπα και αυτός που -δήθεν- ξέρει και «ανακοινώνει» πως ο Κουβέλης θέλει τον Προεδρικό θώκο, όσο τσάμπα και αυτος που μιλάει για τους Συριζαίους που έχουν συμφέροντα να επιστρέψουμε στη δραχμή. Το μη τσάμπα είναι να απαντήσεις στο ερώτημα τι κάνω. Ρισκάρω ή όχι? Είμαι σίγουρος ή τέλος πάντων έχω άποψη για το ποιο είναι πιο επωδυνο και ανασφαλές? Άμα κάνεις τον ειλικρινή και μη πολιτικάντικο κόπο, να προσεγγίσεις έτσι την κατάσταση, τότε δεν γίνεσαι χυδαίος. Πολύ περισσότερο, πιθανά να δικαιολογείς ή να αντιλαμβάνεσαι τις επιλογές του καθενός αλλιώς…

  13. Είναι πολύ εύκολο κα μένεις απέξω και να …ελέγχεις εκ του ασφαλούς.
    Οι πατριώτες και οι σοβαροί μπαίνουν στη μάχη, πολεμάνε, έχουν σίγουρα και απώλειες. Όμως εδώ σε θέλω, στα δύσκολα.
    Όχι ο Φώτης Κουβέλης απέδειξε ότι είναι πατριώτης και δεν θα λακίσει

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here