Εδώ ο καλός θάνατος. Πάρτε κόσμε…

51
2

Αφήστε τους νεκρούς στην ησυχία τους

Συλλυπητήρια. Στις οικογένειες των νεκρών. Στις δικές μας οικογένειες των ζωντανών νεκρών. Στην κοινωνία που καρκινοβατεί. Στην πολιτική μας τάξη που και καλά μας διοικεί.

Συλλυπητήρια σε όλους μας. Για τη χώρα που φτιάξαμε όλα αυτά τα χρόνια. Για τη χώρα που προσπαθούμε πανικόβλητοι να αλλάξουμε «εκ βάθρων» και κάπου στην πορεία αντιλαμβανόμαστε το «εκ βόθρων» και εναποθέτουμε, για μια ακόμα φορά, τις ελπίδες μας στο μάννα εξ ουρανού του αυριανού Αντρέα. Για το λειψό ανάστημα αυτών που προπορεύονται, για την εμμονική επιβράβευση και προβολή αυτών που μονίμως έπονται, αλλά και για την κακομοιριά των θλιβερών τριτοκλασάτων. Αυτών που παίρνουν δυο θανάτους και τους μετατρέπουν σε επιχείρημα του αντιμνημονίου.

Βάζουν στο ζύγι του «αϊκιού τους ραδικιού τους» δυο ζωές από την μία και μια σύμβαση γεμάτη αριθμούς και λέξεις απ’ την άλλη. Βαραίνει το ζύγι προς την πλευρά του δράματος. Αυτονόητο. Αυταπόδεικτο. Επόμενο. Ολοφάνερο.

Τι περιμένεις ανόητε; Να αναμετρηθεί ο θάνατος, η απώλεια, το δράμα του γονιού, το ψυχορράγημα της μάνας που χάνει το παιδί της με ένα τσούρμο αριθμούς και χρονοδιαγράμματα και να ανακηρυχθεί νικητής το «τρείς το λάδι τρείς το ξύδι έξι το λαδόξυδο»;

Μα, θα μου πεις, το Μνημόνιο οδήγησε στους θανάτους αυτούς. Ναι ανόητε.

Αν αυτή είναι η άποψή σου έλα στο δημόσιο διάλογο για  να την υπερασπιστείς. Αλλά στο διάλογο δεν θα προσέλθεις με τους θανάτους παραμάσχαλα και τις αυτοκτονίες, πρώτη μούρη. Δεν θα έρθεις κορδωμένος για το ακαταμάχητο που κουβαλάς και ούτε θα περιφέρεις δεξιά και αριστερά τον πόνο και τη θλίψη της χαροκαμένης μάνας και του εξαγριωμένου πατέρα για να μαζεύεις Like, να χτίζεις την καριέρα σου πάνω στα σιγουράκια του αντιμνημονίου και να βάζεις υποθήκες για το κομματικό σου μέλλον.

Στο διάλογο θα έρθεις με εναλλακτικές λύσεις, με προτάσεις για το γαμημένο τι μέλλει γενέσθαι, με την καταγγελία μιας αντικοινωνικής συμπεριφοράς που βλέπεις τόσα χρόνια να μαγαρίζει τη δημόσια ζωή σου, με κάτι τέλοσπάντων που θα συμβάλλει στην αναμόρφωση του κωλοχανείου, που έφτιαξαν οι προηγούμενοι και συντηρούν με θρησκευτική ευλάβεια οι επόμενοι.
Αυτοί, διάολε, που ψήφισε η ελληνική κοινωνία στις τελευταίες εκλογές. Τον Ταμήλο, την Κουντουρά, τον Μελά, την Κωνσταντοπούλου, τη Ραχήλ, τον Κασιδιάρη.

Τι δεν καταλαβαίνεις επιτέλους;

Πόσες φορές πρέπει να στο πουν πως η κοινωνία που υπερασπίζεσαι και ο λαός που επικαλείσαι ψήφισε αυτούς για να τον βγάλουν από την κρίση; Για αυτά πες μου, ανόητε, και άσε τους θανάτους κατά μέρος.

Καταντήσαμε και τον δημόσιο διάλογο τριτοκοσμικό. Καρικατούρα  της σκέψης των νηπίων. Αφήσαμε στην άκρη τα επιχειρήματα, τις ιδέες, τα οράματα, τους ρεαλισμούς των λύσεων και πιάσαμε τον άνεργο, τον εξαθλιωμένο, τον επαίτη, τον άστεγο. Τους φορέσαμε τα κυριακάτικα τα ρούχα, τα καλά, τους σουλουπώσαμε λιγάκι για να χωράνε οι δόλιοι στην καθωσπρέπει άποψη και το καθιερωμένο κείμενο της εβδομάδας και τους πετάξαμε στη ρωμαϊκή αρένα με το πλήθος να κραυγάζει και τους αντίχειρες να ανεβοκατεβαίνουν. Τους ανεβάζουμε κάθε τόσο πάνω στο παλκοσένικο της δημόσιας αντιπαράθεσης και τους δείχνουμε στο πλήθος από κάτω, με τα μπουκωμένα στόματα από πατατάκια και ποπκορν.

Περάστε από εδώ κύριε. Εγώ εμπορεύομαι τους άνεργους, τους άστεγους και τους αυτοκτονούντες.

Όχι κύριε. Από εδώ, από εδώ έλα. Εμένα με εμπιστεύονται οι κάγκουρες, που σταμάτησαν να τρέχουν στις εθνικές οδούς και να ξεκληρίζουν κάθε χρόνο ένα ολόκληρο χωριό. Ακρίβυνε η βενζίνη ελέω κρίσης, σταμάτησαν και οι τραπεζικοί κρουνοί να δίνουν φράγκα για αυτοκίνητα ακριβά και, όπως και να το κάνεις, μειώθηκαν και τα αυτοκινητικά δυστυχήματα. Εκπροσωπώ, επίσης, και όσους αυτοκτόνησαν το 2004. Τετρακόσιοι στον αριθμό.

Αλλά τότε ποιός ασχολήθηκε μαζί τους; Ποιος πήρε ένα γαμημένο πληκτρολόγιο να γράψει δυο λέξεις; Τότε οι προοπτικές για την τσέπη μας φάνταζαν ευοίωνες, το πανεπιστημιακό πτυχίο προμήνυε λαμπερές καριέρες στο Δημόσιο και ο Χαριστέας κάρφωνε τις κεφαλιές του στα δίχτυα των Άγγλων, Γάλλων, Πορτογάλων.

Πού καιρός να ασχοληθείς με απελπισμένους κουρελιάρηδες;

Πάρε κόσμε. Εδώ ο καλός ο θάνατος. Έχω πράμα που σαλεύει. Άλλος με τη βάρκα μας. Ελα μωρή Μανταλένα. Δώσε και άλλο. Μπορείς….

Κανείς, όμως, δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για αυτούς. Κανείς δεν δίνει τσακιστή δεκάρα για την αφετηρία τους, την πορεία τους σε τούτη τη ζωή, τις λάθος επιλογές που ίσως τους οδήγησαν εκεί. Κανείς δεν σκύβει από πάνω τους με πραγματικό ενδιαφέρον για να δει τις απαραίτητες λεπτομέρειες.

Εκεί που, κατά τους αγγλοσάξονες, κρύβεται ο Διάολος και μερικές φορές η ενοχλητική αλήθεια. Μέσα είναι και αυτοί για τον μακιαβελικό σκοπό. Να καρπωθούμε αναγνώριση, Like, ψηφαλάκια, ακροαματικότητα και κανα συμβόλαιο παραπάνω.

Ο Τράγκας τα κατάφερε. Έρχεται και η σειρά σου οσονούπω.

Ψάχνετε εναγωνίως νεκρούς, αυτοκτονίες, σχοινιά να κρέμονται από ψηλά δοκάρια, μαγκάλια γεμάτα μονοξείδιο, απελπισμένους δανειολήπτες. Τους τσουβαλιάζετε και τους προσφέρετε ως αντιμνημονιακό έδεσμα σε ένα πλήθος εξαγριωμένο από τις περικοπές που διψάει για αίμα.

Ανίκανοι να προτείνετε το οτιδήποτε.

Να διατυπώσετε έστω και μια πρόταση εξόδου από την κρίση πέραν της κατάφωρης μαλακίας πως για όλα φταίει το Μνημόνιο και πως, μόλις το κάνουμε χίλια δυο κομμάτια, θα ξαναβρούμε τους προμνημονιακούς ρυθμούς μας.

Βάλατε μπροστά σας τον Κλύνν, τον Λάκη και τον Τράγκα και κάνετε καθημερινά γιουρούσια στην όποια λογική έχει απομείνει σε αυτή τη χώρα. Τους παραπάνω τους είχαμε κάποτε για να γελάμε. Παλιάτσοι, θεατρίνοι, γελωτοποιοί, τέτοιοι ήτανε, για να διασκεδάζουν την πλήξη μας και να σκορπίζουν την όποια κατήφεια έριχνε, στα πρόσωπά μας, η ζωή.

Και φτάσαμε τις εποχές των παχιών αγελάδων να τους αμείβουμε περισσότερο από τους ακαδημαϊκούς και τους δικαστές μας. Την ελεύθερη αγορά και τον καπιταλισμό επικαλούνταν οι άθλιοι  για να δικαιολογήσουν το αναντίστοιχο των αμοιβών τους. Και μόλις τσέπωναν τα φράγκα άρχιζαν τους αριστερούς μελοδραματισμούς, τα εύκολα τα λόγια τα μεγάλα για ισότητα, κοινοτισμό, αλληλεγγύη. Μαζί με τον λαό, δίπλα στον απλό πολίτη, αντάμα στους αγώνες του για ένα καλύτερο μέλλον.

Εσύ από τον Μπύθουλα και αυτός απ΄ το Κολωνάκι. Αλλά τι σημασία έχει τώρα αυτό; Φτάνει που δίνω παραστάσεις εγώ για σένα. Μια εικοσιπενταρού θα πάρω εγώ βλαμμένε. Και κάτσε εσύ να μου χαρίζει ακροαματικότητες και νούμερα τηλεθέασης.

Νούμερο είσαι και νούμερα μου φέρνεις. Γι’ αυτό εγώ την εικοσιπενταρού και εσύ από τα τρία μου το καθιερωμένο το μακρύτερο.

Όσοι κατάφεραν να σταθούν με την απαραίτητη νηφαλιότητα απέναντι στην εποχή τους και να στοχαστούν πάνω στα αίτια που μας γκρεμοτσάκισαν και μας ρίξανε στα βράχια κατάλαβαν από την πρώτη στιγμή πως η χώρα αυτή πτώχευσε, αφενός γιατί παρήγαγε το απολύτως τίποτα και, αφετέρου, γιατί κάποιοι σαχλαμάρες την έπεισαν πως είναι δυνατόν να φιγουράρεις στις πρώτες θέσεις του ΟΟΣΑ χωρίς να παράγεις τίποτα.

Ακόμα και αυτοί, όμως, κουράστηκαν να υπερασπίζονται τα αυτονόητα. Βαρέθηκαν να είναι μονίμως στη δύσκολη θέση να βάζουν πλάτη  στην αναγκαιότητα των μεγάλων αλλαγών και την αμέσως επόμενη στιγμή να στιγματίζονται ως ανάλγητοι μνημονιακοί και να καταγγέλλονται από τους θηρευτές της ακατάσχετης βλακείας ως ηθικοί αυτουργοί αυτοκτονιών και τραγικών θανάτων.

Σιχάθηκαν να βλέπουν λιγούρια, γνωστά ρουσφέτια βουλευτικών γραφείων και πρώην οσφυοκάμπτες που συνωστίζονταν στις γνωστές αυλές για μια χειραψία ή ένα μειδίαμα από την αυτού Μεγαλειότητα να το παίζουν σήμερα κήνσορες της δημόσιας ζωής και να κουνάνε το δαχτυλάκι τους σε όλους τους υπόλοιπους.

Απηύδησαν με όλη αυτήν την μεγαλόστομη κριτική απέναντι σε ένα σύστημα που εμφανώς είναι ανίκανο αλλά από την άλλη τίποτα δεν φαίνεται στον ορίζοντα ικανό να το ανατρέψει και να το αντικαταστήσει με κάτι καλύτερο. Και το κυριότερο.

Φοβήθηκαν να μιλάνε για αλλαγές και μεταρρυθμίσεις την ώρα που ξεπαγιάζει ο κόσμος και πεθαίνουν τα παιδιά του.

Προχθές, που λες, υπέγραψα αντ’ αυτού άλλο ένα επίδομα αεροθεραπείας. Η ηλεκτρονική συνταγογράφηση έχει δυο μέρες που με πετάει συνέχεια έξω. Δυο παλικάρια πέθαναν εψές από ένα γαμημένο μαγκάλι. Και το διαδίκτυο γέμισε επικήδειους από πρώην γλυφτράκια του Προέδρου. Έχεις δίκιο μεγάλε. Ζήτω ο Τσίπρας και ο Καμένος! Θα τους ψηφίσω και εγώ και μετά γαία πυρί μειχθήτω. Στο κάτω κάτω της γραφής εγώ την επόμενη ημέρα θα είμαι μετανάστης σε κάποια χώρα του άλλου ημισφαιρίου, του πολιτισμένου, εσύ θα προσπαθείς ακόμα να τα βγάλεις πέρα με τις τρεις και εξήντα μιας και ο Αλέξης σου θα έχει παραλάβει καμένη γη για πολλοστή φορά και οι Like-ιστές σου, αυτά τα φιντανάκια που γράφουν πύρινα άρθρα, θα έχουν βολευτεί σε κάποια θεσούλα με τέσσερα χιλιάρικα μισθό και θα δοξάζουνε την ώρα και τη στιγμή που ανακάλυψαν τον λαϊκισμό του διαδικτύου.

Μικρό χωριό είμαστε και θα τα ξαναπούμε. Μέχρι τότε καλή δύναμη σε όλους μας.

Προηγούμενο άρθροΒαριά καταδίκη για Άκη – Δημεύεται το νεοκλασικό στην Ακρόπολη
Επόμενο άρθροAny given Sunday στην Παιανία!
Τάσος Φούντογλου
Γεννήθηκε το 1978 στην Κοζάνη. Εκτοτε Σέρρες, Πτολεμαίδα και ξανα πάλι Κοζάνη για να κλείσει ο κύκλος μιας περιπλάνησης που απλά έπρεπε να γίνει. Ακολουθούν νέα ταξίδια. Πτυχίο Ιατρικής Ιωαννίνων, φανταρικό, ειδικότητα νεφρολογίας, μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Μονάδων Υγείας και σπουδές στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ. Ο ορισμός της διχασμένης προσωπικότητας δηλαδή. Ειδικευόμενος νεφρολόγος το πρωί και Πολιτικός Επιστήμονας το υπόλοιπο της μέρας. Αν τον ρωτήσετε δε- όχι ότι σας νοιάζει αλλά να, είναι και αυτή η αβροφροσύνη που επιβάλλει ενιότε τέτοιου είδους ευγένειες- ποια προσωπικότητα προτιμά μην περιμένετε να πάρετε ξεκάθαρη απάντηση. Αναλόγως την περίσταση…

51 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δεν θα έδινα ιδιαίτερη σημασία στο άρθρο σας κύριε Φούντογλου,άλλωστε δεν το βρήκα τόσο εντυπωσιακό όσο θα θέλατε,γιατί κακά τα ψέματα,αυτό θέλατε να σας πουμε! Θέλατε να ακούσετε αυτό το «επιτελους!!!!! καποιος είπε τα πράγματα με το όνομά τους». Το ύφος σας ξεκαθαρίζει απο την αρχη πως θέλετε να μας εντυπωσιάσετε.Αυτο το υφος ή καλύτερα,το «υφακι» ειναι αυτο που με παρακινει να γραψω καποιες σκέψεις.(Με το ιδιο υφάκι κι εγω… ας μου το επιτρεψετε)
    1)Ειδα,σας ενοχλουν πολύ η Ραχηλ,η Κωνσταντοπούλου,ο Μελάς,αλλα απ οτι καταλαβαινω δεν σας ενοχλουν αντίστοιχα ο Γεωργιάδης,η Ράπτη,η ανεκδιηγητη Χρστοφιλοπουλου,ο ΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ!!!!!!! η Τζάκρη και τοοοοσοι άλλοι… Βλεπετε,εχει το μνημόνιο τα μπουμπουκακια του…
    2) «Θεατρινοι»?????? Νομιζω διέκρινα κάτι το υποτιμητικό στο υφος σας.Να σας ενημερώσω πως οι ηθοποιοι το εχουν για καμαρι να λεγονται «θεατρίνοι»,Δεν τους αρεσει το «ηθοποιός»,ούτε το «ερμηνευτής».Το «θεατρίνος» εχουν για παράσημο.Μονο ένας ξιπασμένος αγραμματος θα έβλεπε απαξιωτικά τους θεατρίνους.Ειδικα σε μια χωρα που έβγαλε θεατρινους-μεγαθηρια! Φυσικά δεν μιλάω για εσάς… Γενικά μιλάω εγω…
    3)Αν ειναι μια φορα χυδαίο,κυριε Φουντογλού μου,να κραδαινεις την ανθρώπινη δυστυχια για να κερδίσεις ψηφαλάκια (και οντως ειναι),ειναι 100 φορές πιο χυδαιο και εμετικο να στριβεις το κεφαλι και ΝΑ ΣΙΩΠΑΣ μπροστα στον πονο και την τραγωδια,ειδικά οταν αυτή η σιωπη δεν ειναι μια σιωπή απο σεβασμό και συνεση,αλλα ΜΙΑ ΒΟΛΙΚΗ ΣΙΩΠΗ!!!!!!! Βολικότατη σιωπη κύριε Φουντογλου,δυστυχως.
    4)Το αντιμνημονιο δεν εχει προτασεις ε????? Κι αυτο βολικο κυριε Φουντογλου.Γιατι απλούστατα,μια χαρα ξέρετε την αντιπρόταση,οχι του Τσιπρα,ουτε του Καμμενου,αλλα της πλειοψηφιας των Ελληνων.Απλως ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ η αντιπροταση κυριε Φουντογλου και κανετε δηθεν και ταχα πως δεν καταλαβαινετε.Η αντιπροταση κυριε Φουντογλου ειναι να φτιαξουμε την Ελλαδα απο την αρχη οπως την θελουμε και οπως της αξιζει ΕΜΕΙΣ και να μην θυσιασουμε ουτε εναν Ελληνα.Η ολοι μαζι να σωθούμε η κανεις.Ακομα κι αν αυτο εχει μια τεραστια διακινδυνευση,πρεπει να σας ενημερωσω κυριε Φουντογλου πως υπαρχουν ακομα καποιοι ρομαντικοι που εξακολουθουν να πιστευουν στο χαζοχαρουμενο «καλυτερα μια ωρας ελευθερη ζωη κτλ κτλ κτλ».Υπαρχουν ακομα καποιοι ΗΛΙΘΙΟΙ που θα μπορουσαν να αντέξουν σε πολλές αντιξοότητες αν πιστευαν πως αυτος ο αγωνας αξιζει τον κοπο.Και οσο κι αν καποιοι λενε πως η περηφανια δεν τρωγεται,να σας θυμισω πως αυτος ο λαός (τι μπαναλ λέξη εεεε???) αντεξε μεχρι την πολυ πρόσφατη Ιστορια του,απειρα δεινα,με το χνώτο να μυρίζει απο την αφαγια!!! Αντεξε,γιατι πιστευε σ αυτο που εκανε η σ αυτό για το οποιο αντιστεκότανε.
    Καληνυχτα.

  2. Σαν πολύ να μας μαλώνεις Τάσο. Πές μας πόσα καρδιακά επεισόδεια ηλικιωμένων έχουμε στη χωρα από το κρύο, αφού δεν μπόρούν οι άνθρωποι να ζεσταθούν;
    Σου χαλάει η διάθεση όταν τα αποδίδουμε στο μνημόνιο. Το έχω προσέξει και σε άλλα κείμενά σου όπου βρίζεις συστηματικά το Συριζα. Στα «τέτοια»μου εμένα, φίλε, αλλά αντί να βρίζεις τους τρανούς προεξοφλείς την πορεία του Τσίπρα. Γνωστή καραδεξιά σπέκουλα, χαμηλών τόνων…
    Πες μας γιατί η μάνα του ενός παιδιού δεν έιχε τα εισιτήρια να ταξιδέψει να δει το παιδί της στο Νοσοκομείο.
    Τα έκανες όλα ίσιωμα.
    Δεν είναι έτσι Τάσο.
    Είσαι μικρός κι απαίδευτος.
    Και το κείμενό σου ένα μάγκικο απολειφάδι της κάποτε ελληνικής γλώσσας.
    Κρίμα δεν ήταν έτσι οι Έλληνες, σαν του λόγου σου…

  3. Δόξα σοι ο Θεός… μπράβο ρε μάγκα, εκεί που είμαστε έτοιμοι να κόψουμε τις φλέβες μας από τις ατελείωτες μλκίες που ακούμε και διαβάζουμε δεξιά και αριστερά, τσουπ… την τελευταία στιγμή έρχεται κάτι που σου λέει… «δεν είσαι ο μόνος που θαλασσοδέρνεται στον ωκεανό της παράνοιας».

    Μπράβο!

  4. Φασίστες, δεν είναι μόνο οι κασιδιάρηδες…
    Λαϊκιστές δεν είναι μόνο οι Ροδούληδες…
    Είναι και τα δύο, κυρίως, εκείνοι που χρησιμοποιούν μεγάλες και μικρές αλήθειες για να υπερασπιστούν ένα ολόκληρο καθεστώς οικονομίας που υπάρχει για να εκμεταλλεύεται την ανθρώπινη ικανότητα παραγωγής υλικών και πνευματικών αγαθών, να τα οικειοποιείται και να πλουτίζει εις βάρος των πραγματικών δημιουργών αυτού του πλούτου, αφήνοντας πίσω τους ρημαγμένα άτομα, λεηλατημένες κοινωνικές ομάδες, ακόμα λαούς και έθνη!
    Αυτή είναι, μεταξύ άλλων, και η περίπτωση του κυρίου Τάσου Φούντογλου.
    Ας μου επιτρέψει ο σχολιαστής του άρθρου του κ. Τάσου Φούντογλου , κύριος Λοβέρδος Κυριάκος να κλείσω και εγώ το δικό μου σχόλιο με δική του θέση:
    Δύο πράγματα τυφλώνουν τον άνθρωπο στη πολιτική. Ο φανατισμός και το συμφέρον.
    Αυτά για το γιατρό με την πολύ χαμηλή συναισθηματική και κοινωνική νοημοσύνη.

  5. «Αλλά στο διάλογο δεν θα προσέλθεις με τους θανάτους παραμάσχαλα και τις αυτοκτονίες, πρώτη μούρη..» Αν ηταν ετσι τα πραγματα, στην Τυνησια ακομα θα βασιλευε ο ..Μπεν Αλι!!!

  6. Κε Φούντογλου τα πράγματα είναι απλά: όλα μετρούνται με euros ή με dollars, κοινώς με τους παράδες. Πώς είπατε; Η ζωή κοστίζει; Φέρε λαϊκισμό. Κοστίζει και αυτό; φέρε θάνατο. Με γρόσια μάθαμε να υπολογίζουμε τη ζωή μας τον καιρό των παχιών αγελάδων. Και αυτοί που ήσαν πλούσιοι και οι wannabe. Aκριβό αυτοκίνητο, in κλαμπ, φιρμάτο ρούχο και πάει λέγοντας. Αυτά ήσαν οι οριοθέτες της ζωής μας, η παραγωγή και η ανακύκλωση του τίποτα. Αυτά ρίζωσαν μέσα μας μαζί με ένα σωρό πλάνες του τύπου «είμαστε ο καλύτερος λαός του κόσμου», «ξέρεις ποιός είμαι εγώ ρε;», «πάμε Μύκονο» γιατί έτσι λέει το Κλικ, ΑΝΤ1 3, 2, 1 και είμαι μάγκας, γιατί ενώ δεν έχω δουλέψει ποτέ μου κονομάω περισσότερα από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου, ενώ ο Μεγάλος της δεκαετίας του ’80 μας έμαθε με δανεικά να προσφωνούμε ο ένας τον άλλο: «έλα ρε μεγάλε!» Το κακό όπως πολύ εύστοχα επισημαίνετε είναι ότι κανείς δε δίνει δεκάρα, νομίζω γιατί απλά δεν ξέρει πώς να το κάνει, δεν το έχει κάνει ποτέ, ο καναπές έχει την τιμητική του. Θα φάνε πολλές γενιές σκατό πριν σηκωθούν από αυτόν, αφού καταλάβουν ότι η ζωή και ο θάνατος δε μετριούνται με τους παράδες αλλά με τη συμμετοχή, στα κοινά, στη Δημοκρατία, στην ισονομία, στον πόνο και την αγωνία του διπλανού μας. Τότε ακόμη και ο θάνατος θα είναι πιο αξιοπρεπής…

  7. Θα έχεται φύγει στο πολιτισμένο ημισφαίριο? Σας παρακαλώ μη μας υποβάλεται σε τέτοιο μαρτύριο. Δεν θα έχουμε ποιός να διαμορφώσει την σκέψη μας. Καμμιά συγνώμη θ’ ακούσουμε από τους υπεύθυνους τεχνικράτες, σωτήρες της χώρας?
    Τα συληπητήρια στις οικογένειες των παιδιών που έφυγαν. Ακου Φούντογλου , ψευδώνυμο θαναι δε μπορεί………..

  8. Για μία φορά ακόμα συγχαρητήτια κ. Φούντογλου. Λόγος μεστός πού αντικατοπτρίζει πλήρως τα αισθήματα πολλών από εμάς. Βαρεθήκαμε επιτέλους τις κραυγές και τις θεατρινίστικες τραγωδίες ορισμένων που περισσότερο προκαλούν με την χυδαιότητά τους παρά δημιουργούν συναίσθημα συμπόνοιας. Μήπως έφτασε η ώρα της αυτοκάθαρσης μέσω της αυτοκριτικής μας ή μήπως ζητάω δύσκολα?

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ