Ευτυχώς: Η γενιά των μνημονίων ακούει και Γιάννη Χαρούλη…

0
6

«Χαράς Ευαγγέλια για τον… Χαρούλη» διάβαζα κάπου προ ημερών, ως σχόλιο για τις απολαβές που θα είχε ο -δημοφιλής και αγαπητός όσο λίγοι πλέον- Γιάννης για τις τρεις (8,9 & 10 Ιουνίου) sold out εδώ και εβδομάδες εμφανίσεις του στο Θέατρο Βράχων του Βύρωνα…

Αμέσως σκέφτηκα «ας είναι, μαγκιά του και τα αξίζει». Πραγματικά τα αξίζει.

Και τα αξίζει, ως μια ακόμη μόδα – δημιουργημένη όμως εν μέσω κρίσης.

Ο Γιάννης από την Κρήτη πλάστηκε μέσα στην κρίση. Για την ακρίβεια, δοξάστηκε μέσα σ’ αυτήν. Ξεκίνησε, όμως, παίζοντας μουσική σε πανηγύρια. Μύησε πολλές γενιές παιδιών της επαρχίας στην παράδοσή τους, κι ας τη είχαν… μέσα στα πόδια τους!

Τον θυμάμαι προ ετών να παίζει και να ερμηνεύει παθιασμένα στη Σίφνο, καλεσμένος σε εκδήλωση. Τον είχα συναντήσει τυχαία και είχα εκπλαγεί, όπως όλοι μας στην τότε δημοσιογραφική αποστολή. Σταθήκαμε… προσοχή σε κάτι τόσο αυθεντικό και ανεπιτήδευτο.

Αυτή είναι η επιτυχία του: Γέμισε ασφυκτικά και γήπεδα και θέατρα των μεγάλων πόλεων, ακόμα της πρωτευούσας, με παιδιά, εφήβους, φοιτητές έως και τριαντάρηδες, πολλοί από τους οποίους ως τότε δύσκολα εκπαιδεύονταν σε παραδοσιακά ακούσματα. Και εκεί, σε αχανείς χώρους, παίζει με το ίδιο πάθος, όπως τότε στη Σίφνο… Το κοινό, από κάτω, ερμηνεύει μαζί του τον Ερωτόκριτο και άλλα μουσικά διαμάντια… Κοινό στρατευμένο!

Ο Γιάννης Χαρούλης μύησε τη γενιά των μνημονίων στα παραδοσιακά της ακούσματα, στις πολιτισμικές της ρίζες… Συνεχιστής του Ξυλούρη μα και του Θανάση Παπακωνσταντίνου, με ένα μέταλλο φωνής & ψυχής που μνημονεύει Σιδηρόπουλο & Άσιμο…

«Ε, και; Την ξεχρεώνει έτσι τη γενιά;» ίσως σκεφτούν κάποιοι – μάλλον ρηχοί…

Ας είναι… Ακόμη κι ένα ποσοστό της νεολαίας αν αποφεύγει να γαλουχείται με στίχους αισθητικής «στους κατεστραμμένους θέλω να καταταγώ» και βλαχο-ροκ μουσική, ο Γιάννης Χαρούλης αυτομάτως επιτελεί λειτούργημα: Πλουτίζει τη νεολαία.

Ναί, αυτός ο βοσκός που έγινε μουσικός, έμελλε να καθοδηγήσει αλλιώς τα «πρόβατα», γνωρίζοντάς τους με τον τρόπο του «σήμερα» αυτά που έπρεπε να διδάσκονται χρόνια…

Μα, κυρίως, αυτός ο τραβαδούρος – ποιμένας δημιουργεί ατμοσφαιρικές καλοκαιρινές βραδιές ικανές να ξορκίσουν κάθε τι που μας κρατά δεμένους – ανύμπορους, έως και εφησυχασμένους…

Είναι ένας από τους λίγους που μας θυμίζουν ότι έχουμε δύναμη (ψυχής).

Απεριόριστη, που ώρες – ώρες δεν μπορούμε να λογίσουμε…

*Follow on Twitter: @VagLiak

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΗ Φωτεινή Πιπιλή στα…δόντια του κόμη Δράκουλα…
Επόμενο άρθροΤρόικα: Ο δρόμος προς την καταστροφή» | Μιχάλης Ιγνατίου – εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ
Ο Βαγγέλης Λιακόγκονας γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Σπουδάζοντας αυτοματισμό – τηλεπικοινωνίες αποφάσισε να στραφεί τελικά στην επικοινωνία εισβάλλοντας στη δημοσιογραφία, σπουδάζοντάς την, και τελικά «παντρεύοντάς την» με τα νέα μέσα. Είναι φοιτητής του Ανοικτού Πανεπιστημίου στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Έκανε πρακτική άσκηση καλύπτοντας ρεπορτάζ αυτοδιοίκησης σε τοπικά έντυπα και ενημερωτική εκπομπή στο TV Magic Πειραιά. Συμμετείχε στην εκπομπή ζαχαροπλαστικής του Mega «Γλυκές αλχημείες». Έχει εργαστεί ως συντάκτης πολιτιστικών –και μη- στηλών στις Εκδόσεις Λυμπέρη και στον ΑΝΤ1. Από το Σεπτέμβριο του 2011 έως και τον Μάιο του 2016 εργάστηκε στο Mega Channel, αρχικά για την καθημερινή πρωινή ενημερωτική εκπομπή ''Κοινωνία ώρα ΜEGA'' και εν συνεχεία για το δελτίο ειδήσεων του καναλιού. Από τον Ιούνιο του 2016 και έως σήμερα εργάζεται στον ΑΝΤ1. Αρθρογραφεί στο aixmi.gr από την ίδρυσή του.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here