Εκείνοι, Αυτοί και οι Άλλοι

3
50

Σοφός ο κυβερνήτης του εαυτού του

που αρνείται τις τιμές

που είναι μέσα του ακέραιος και αυτάρκης

Οράτιος

«Εκείνοι» αποφάσισαν να διεξαχθούν εκλογές. Το διαμήνυσαν στους πολιτικούς. «Αυτοί» ή πείστηκαν ή δεν είχαν εναλλακτική λύση. Αναζήτησαν και βρήκαν «ιδεολογικό περιτύλιγμα»: έκλεισε το PSI.

«Εκείνοι» δε φοβόντουσαν την πτώση του ενός κόμματος και την άνοδο του άλλου. Απλώς έκριναν ότι δε χρειαζόταν να ρισκάρουν δοκιμάζοντας νέους συνδυασμούς, γι’αυτό υπέγραψαν «συμβόλαιο τιμής» με τους Δύο Μεγάλους.

Καλύτερα το παλιό, γνωστό αναξιόπιστο (ως προς το λαό) αλλά ιδιαίτερα «πιστό» (ως προς «εκείνους») πολιτικό προσωπικό.

  • «Αυτοί», εις μεν τα υψηλά κλιμάκια ζύγισαν τα υπέρ και τα κατά, εις δε τα χαμηλά δεν πρόλαβαν να (συ)σκεφθούν. Τελικά, βέβαια, ενέδωσαν όλοι.

Η σταθερότητα του συστήματος προέχει της αλλαγής και βελτίωσης της ζωής των ανθρώπων.

«Εκείνοι» ευχαριστημένοι που (παρα)κυβερνούν χωρίς να θίγονται ή να φθείρονται. «Αυτοί» ικανοποιημένοι που τους έδωσαν ένα «κορδόνι αβάντζο», δηλαδή μια (επαν)εκλογή για να διευθετήσουν τα του οίκου τους, τα των επιγόνων και απογόνων τους.

Υπάρχουν, όμως – ή έστω θέλουμε να πιστέψουμε ότι υπάρχουν – και οι «Άλλοι».

  • Ο «Άλλοι» που προτιμούν εθνικούς ηγέτες και όχι αρχηγούς ομάδων.

Οι «Άλλοι» που δεν ευθυγραμμίζονται (ελισσόμενοι και προσαρμοζόμενοι) στις εκάστοτες πολιτικές ή κομματικές διακυμάνσεις, αλλά μένουν προσηλωμένοι στον ιδεολογικό τους ρομαντισμό (όταν «Αυτοί» καλλωπίζονται για να μοιάζουν – χωρίς να είναι – «σύγχρονοι» και «βολικοί»).

Οι «Άλλοι» που δεν δέχονται «προστασίες» παρεούλας, που δεν έχουν δύο πρόσωπα («αρεστό» στον αρχηγό κι «αριστερό» στο λαό), που δεν είναι έμμισθοι ή μπίζνεσμεν των κομματικών γραφείων, που μπήκαν στον πολιτικό  ή στον κοινωνικό αγώνα για να δώσουν κι όχι να πάρουν.

Χρειάζεται πολιτικό θάρρος, ελευθερία λόγου, ανθρωπιά και, κυρίως, αυτοθυσία για να αποτιναχτούν τα δεσμά της επαγγελματοποιημένης ή και «εξαρτημένης» πολιτικής. Χρειάζεται, όμως, και εμπιστοσύνη του λαού στους «Άλλους».

Τα προβλήματα, τρέχοντα ή ιστορικά, θα τα χειριστεί καλύτερα η νέα γενιά των πολιτικών, διαπράττοντας ίσως τα δικά της λάθη αλλά μη κινούμενη από παλατιανής ή χολιγουντιανής έμπνευσης νήματα του ασυγνώστου παρελθόντος

Είναι, επιτέλους, καιρός να ηγεμονεύσουν οι ερασιτέχνες εραστές της προσφοράς και να αποσυρθούν οι επαγγελματίες καταχρηστές της παραφ(θ)οράς.

Υ.Γ.: Όσο για τους Δημόρατους, του Ξέρξη τους αυλικούς, ας μη σκέφτονται πια τη Σπάρτη. Χωρίς αιδώ, βασιλικήν εύνοιαν αναζήτησαν, ξεχνώντας ίσως πως στο τέλος πάντα οι Έλληνες βγαίνουν νικητές.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροOι νεότεροι χειρότεροι από τους «δεινόσαυρους»;
Επόμενο άρθροΟ Γιώργος λέει ότι είχε ενημερώσει Μέρκελ-Γιούνκερ-Μπαρόζο για το Δημοψήφισμα
Ο Γιάννης Πανούσης έλκει την καταγωγή του από την Αρκαδία και την Κορινθία, αλλά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Σπούδασε στη Νομική, αλλά αγαπούσε τη Φιλολογία. Συνέχισε τις σπουδές του στις Πολιτικές Επιστήμες και συνέχισε στη Γαλλία με εγκληματολογία, που αποτελεί συνδυασμό πολιτικής σκέψης, φιλολογίας, νομικής και πολιτικής επιστήμης. Διετέλεσε καθηγητής στη Νομική Θράκης επί 19 χρόνια (και πρύτανης απο το 1994 έως το 1997) και όταν έφυγε από εκεί για τη Νομική Αθηνών ένιωσε ότι "ξενιτεύεται" -παρότι όταν είχε πρωτοπάει στην Κομοτηνή είχε τρομάξει! http://www.giannispanousis.gr/page.php?p=biography

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Συγχαρητήρια κ.Πανούση
    Το γραπτό σας,μήνυμα ελπίδας για τους ‘ΆΛΛΟΥΣ» που πιστεύω ότι είναι η πλειοψηφία.
    Χρόνια σας διάβαζα στην αγαπημένη μας ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. (Αλήθεια πότε θα ξανάκυκλοφορήσει;)
    Και χάρηκα που σας ξαναβρήκα μέσα από την Aixmi .
    Να είστε πάντα καλά

  2. Δεν πιστεύω ότι έχουμε σαν λαός μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας. Το αντίθετο. Πάσχουμε από το σαδομαζοχιστικό σύνδρομο του να σιχαινόμαστε τον εαυτό μας. Έχουμε πρωτοφανή έλλειψη αυτοεκτίμησης που μας οδηγεί σε αρρωστημένη έλλειψη αυτοσεβασμού.
    Το φωνάζει η ξενομανία μας.
    Το προδίδουν τα σκουπίδια στους δρόμους.
    Το προδικάζει η ασέβεια στους νόμους.
    Το εγγυώνται οι ανοχές και οι χάρες στους κάθε μεγέθους παρανόμους.
    Κι όταν δεν σέβεσαι και δεν αγαπάς τον εαυτό σου πώς να σεβαστείς μετά και τον δίπλα; (είτε τον συντοπίτη σου, είτε τον ξένο). Ο κομπλεξισμός. Για μένα αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Ο Έλληνας θέλει ψυχοθεραπευτική προσέγγιση. Δεν κατανοεί ότι είναι αυτοκαταστροφικός σ’όλες τις επιλογές του. Κι όταν αρχίζει τις δικαιολογίες και την προβολή μιας θυματοποίημένης εικόνας του εαυτού του το μόνο που προκαλεί είναι χαμόγελα. Χαμόγελα ειρωνικά, χαιρέκακα, οίκτου. Όμως:
    Ακόμη και τα θύματα κατανούν πού είναι ευάλωτα και ενισχύουν τις άμυνες.
    Ακόμα και τα θύματα συνέρχονται με τον χρόνο και μετατρέπουν τις πληγές τους σε πυρετό υγειούς δημιουργικότητας.
    Ακόμα και τα θύματα μπορούν να κοιτάξουν γύρω τους και να δουν τι κάνουν οι γείτονές τους για να ζουν οι ευτυχισμένα.

  3. «Σαμαράς: «Αποκρουστικό δείγμα παλαιοκομματισμού, προκλητικής φτήνιας επιλογές, θανατερή απουσία κοινωνικών στοχεύσεων»- Γιανναράς έφα»- http://gkdata.gr/?p=14191

    Πολιτικοί, σήμερα: «Απώλεια επαφής με την πραγματικότητα και απώλεια της γλώσσας»

    «Ακέφαλη η πατριωτική πλειονότητα»
    19 Μαρτίου 2012

    Aν από τις επερχόμενες εκλογές προκύψει πρωθυπουργός ο κ. Aντώνης Σαμαράς, θα είναι ο τέταρτος, σε συνεχή διαδοχή, κυβερνήτης της χώρας (μετά από τους K. Σημίτη, K. Kαραμανλή και Γ. A. Παπανδρέου) δίχως κοινωνική σταδιοδρομία άλλη έξω από την επαγγελματική πολιτική. Mπορεί κάποιοι από τους τέσσερις να εργάστηκαν για μικρό διάστημα σε διαφορετικές βιοποριστικές απασχολήσεις, αλλά δεν σταδιοδρόμησαν εκεί, οι ικανότητες και τα προσόντα τους δεν δοκιμάστηκαν στον κοινωνικό στίβο, δεν ήταν αυτός που τους ανέδειξε ικανούς για μπροστάρηδες στο πολιτικό πεδίο.

    Read more… http://gkdata.gr/?p=14191

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here