Έκλαιγα μισή ώρα βλέποντας την ταινία La La Land!

pastedImage (25)

 

To ξεκαθαρίζω αμέσως. Δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου. Δεν είμαι ειδικός. Ένας απλός φανατικός φίλος του σινεμά είμαι, που παρακολουθώ τουλάχιστον δύο ταινίες κάθε εβδομάδα από 19 ετών. Λατρεύω τη «σκοτεινή αίθουσα».

Το σινεμά είναι τρόπος ζωής γιά εμένα. «Ψυχοφάρμακο» και «ταξίδι». Διασκέδαση και μόρφωση.

Ομολογώ ότι είχα φοβηθεί να πάω να δω το la la land. Γιατί; Γενικά φοβάμαι πολύ τις βαρύγδουπες υποψηφιότητες γιά Όσκαρ και τα «παχιά» λόγια. Κατά την αιρετική μου άποψη, οι μισές «καλύτερες» ταινίες από το 1982 που άρχισα να καταλαβαίνω από 7η Τέχνη είναι «μάπα».

Με αποκορύφωμα αυτό την περυσινή αηδία με τον Ντι Κάπριο και την αρκούδα. Επίσης παρασύρθηκα από τους κριτικούς ότι είναι «καθαρόαιμο» μιούζικαλ κι επειδή δεν είμαι ιδιαίτερα φίλος αυτού του είδους, το «κράτησα» γιά dvd όταν βγει.

Είναι μιά εκπληκτική σύγχρονη ερωτική ταινία που ομοιά της δεν έχει επινοηθεί ξανά από το «Όσα παίρνει ο άνεμος» το 1939. Δηλαδή σχεδόν 80 χρόνια!

Η μελαγχολική μου διάθεση και μία περίεργη διαίσθηση με οδήγησαν σε έναν αγαπημένο παιδικό κινηματογράφο εκείνο το παγωμένο χειμωνιάτικο απόγευμα.

Η ταινία (που αξίζει και τα 14 όσκαρ που προτείνεται) ξεκινάει με ένα υπέροχο χορευτικό – έμπνευση στη μποτιλιαρισμένη λεωφόρο από δεκάδες αγόρια και κορίτσια και μετά διανθίζεται στα κατάλληλα σημεία με πολύ γλυκό τρόπο και μία ανυπέρβλητη μαεστρία από τραγούδι και χορό των δύο πρωταγωνιστών.

Δεν έχω λόγια, με υπερβαίνει ο θαυμασμός, γιά τον Ράιαν Γκόσλινγκ (τι ηθοποιάρα Χριστέ μου), την Έμα Στόουν (χαρισματική η «μικρή» Μέριλ Στριπ), τον σκηνοθέτη Ντάμιεν Σαζέλ (μόλις 31 ετών και δημιούργησε αυτό το ιστορικό υπερθέαμα), αλλά και όλους όσοι συμμετείχαν σε αυτή την κορυφή των κινηματογραφικών Ιμαλαΐων!

Όταν το αυτοκίνητο που είναι συνοδηγός η Στόουν στρίβει γιά να αποφύγει το μποτιλιάρισμα, περίπου μισή ώρα πριν το τέλος της ταινίας, τότε καθηλώνεσαι κυριολεκτικά στο καθισμά σου. Κάπου εκεί έφυγε και το πρώτο δάκρυ και μετά δεν μπορούσα να συγκρατηθώ μέχρι το τέλος. Αλλά λυτρώθηκα. Μιά απίστευτη εξιλέωση γιά όλο αυτό που παρακολουθούσα ασκαρδαμικτί και δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω.

Ακόμη κι αν δεν δείτε την ταινία, γιατί δεν πιστεύετε έναν ανόητο ρομαντικό κι ευαίσθητο άνθρωπο σε αυτή την εποχή των «τεράτων» το 2017, τουλάχιστον γκουγκλάρετε το σάουντρακ της ταινίας. Ακούστε το «city of stars» και φέρτε τη γαλήνη γιά τρία λεπτά στην ψυχή σας. Άλλο βέβαια να το βλέπεις στον υπολογιστή του 32 επί 15 και άλλο στο «πανί» με τον Γκόσλινγκ να σε «βομβαρδίζει» με συναίσθημα από τα πλήκτρα του πιάνου.

Μυθική ατάκα, αυτή του Σεμπάστιαν Γουάιλντερ (Γκόσλινγκ): «Αφήνω τη ζωή να με χτυπάει, κάποτε θα κουραστεί και τότε θα τη χτυπήσω εγώ, όπως στο μποξ«.

Ανατριχιαστική στιγμή: Η Μία Νόλαν (Στόουν) ρίχνει το τελευταίο βλέμμα στον αγαπημένο της στην τελευταία σκηνή στο τζαζ κλαμπ. Ο ορισμός του Όσκαρ.

Αποκορύφωμα κινηματογράφησης: Ο χορός του ζευγαριού στα «αστέρια’ μέσα στο αστεροσκοπείο (θα με θυμηθείτε).
pastedImage (26)

Γιά την ιστορία και χωρίς να έχει καμία σημασία, ένας από τους «σπουδαίους» ‘Ελληνες κριτικούς έβαλε στο μόλις δύο αστεράκια, δηλαδή χαρακτήρισε μέτρια αυτή την επική ταινία! Γιά να καταλάβετε πού ζούμε…

Φοβάμαι και υποπτεύομαι πάντως ότι το Όσκαρ καλύτερης ταινίας θα κερδίσει – λόγω κλίματος με τον Τραμπ – το moonlight με επίκεντρο στο σενάριο έναν μαύρο ομοφιλόφιλο, αλλά και τι έγινε;

Στις καρδιές των σινεφίλ το la la land θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένο. Αν δεν το έχετε δει ακόμη, σας ικετεύω τρέξτεκαι μπείτε σε μία αίθουσα.

Α! Και να εύχεστε μην κάθεται κοντά σας κανένας γύφτουλας που τρώει τσιπς ή έχει ανοικτό το τηλέφωνο.

Επίλογος: Πού να µαζεύεις τα χίλια κοµµατάκια, του κάθε ανθρώπου…
ΙΑ’ Γιώργος Σεφέρης

Σχετικά Άρθρα

3 Σχόλια
  1. Ο/Η Κώστας λέει:

    Εγώ πάλι έκλαιγα τα χρήματα που έδωσα για να δω αυτό το αφελές και ανούσιο φιλμ.

  2. Ο/Η kalis λέει:

    Λεει ο κειμενογραφος στο κρεσσεντο του επιλογου του

    «Α! Και να εύχεστε μην κάθεται κοντά σας κανένας γύφτουλας που τρώει τσιπς ή έχει ανοικτό το τηλέφωνο.
    Επίλογος: Πού να µαζεύεις τα χίλια κοµµατάκια, του κάθε ανθρώπου…
    ΙΑ’ Γιώργος Σεφέρης»

    Ειναι το παντρεμα Σεφερη και γυφrουλα… ανατιχιαζω !!!

  3. Ο/Η Δέσποινα Α. λέει:

    Κύριε Κωστάκη, αγαπητέ Αργύρη,
    είναι η ανάγκη μας για την παραμυθία, όχι το παραμύθι, την παραμυθία, την παρηγοριά, έχουν τσαλακωθεί οι ψυχές μας, είναι στενό και γκρίζο το κουστουμάκι που μας φόρεσαν.
    Έχουμε ανάγκη από την ουτοπία, που είναι η πρόωρη αλήθεια.
    Η καλύτερη κριτική προέρχεται μόνο από αυτόν που αγαπά το σινεμά. Και εσείς το αγαπάτε.


Αφήστε το σχόλιο σας

*

code