Ποιοι εκπαιδευτικοί καθορίζουν το μέλλον των παιδιών ;

9
184

Σαφώς και δεν πρόκειται για ρητορικό ερώτημα. Απορρέει μέσα από τα αγωνιώδη μηνύματα των εφήβων. Μαθητές τις δευτέρας και τρίτης Λυκείου αντιμετωπίζουν τις Πανελλήνιες με άγχος. Μοχθούν για να κατακτήσουν ένα στόχο, που αποτελεί μόνο, το σκαλοπάτι μιας ατελείωτης σκάλας με ανοδική και καθοδική πορεία.

Απέναντι τους, πολλές φορές, οι ημιμαθείς εκπαιδευτικοί που καθορίζουν το μέλλον τους και οι γονείς που έχουν ετοιμάσει τις ¨αποσκευές των ονείρων τους¨, υποδεικνύοντας έναν μονόδρομο που οδηγεί συνήθως σε αδιέξοδο. Την ευθύνη των γονέων δεν θα την εκτιμήσουμε τώρα, άλλωστε ό,τι ζημιά είχαν να κάνουν την έκαναν από τα πρώτα χρόνια της μαθητικής ζωής των παιδιών τους.

Η ¨σούπα¨ δεν ήταν ποτέ της αρεσκείας μου. Αυτή η τακτική με απωθεί. Προτιμώ να διαχωρίζω και να κάνω σωστό ξεσκαρτάρισμα, ωστόσο οι τίτλοι των άρθρων σε συνδυασμό με κάποια γράμματα μαθητών, δεν μου άφησαν άλλη επιλογή. Βλέπετε γέρνει πολύ η ζυγαριά προς τους ¨επαγγελματίες καθηγητές και δασκάλους¨. Οι 5-10 εναπομείναντες λειτουργοί, διδάσκαλοι, αυτοί που αγαπούν τα παιδιά, δεν αρκούν…

¨Προφυλακίζεται ο 17χρονος μητροκτόνος¨- ¨Το άγχος της αποτυχίας σκοτώνει¨-
¨Απόπειρα αυτοκτονίας λόγω αποτυχίας στις πανελλαδικές εξετάσεις¨ – ¨Διπλή απόπειρα αυτοκτονίας από μαθητή που δεν έγραψε καλά στις πανελλαδικές¨

Και…

¨Ξεχειλίζει ο φάκελος του υπουργείου Παιδείας από τις καταγγελίες για περιστατικά ανάρμοστης ή και βίαιης συμπεριφοράς εκπαιδευτικών στα σχολεία¨

Η απόκτηση ενός τίτλου, το πτυχίο που χρίζει κάποιον δάσκαλο ή καθηγητή, δεν επαρκεί. Χρέος του ¨δασκάλου¨ είναι να δημιουργήσει πολίτες με γνώσεις, ήθος και αξία. Η αγάπη του για διδασκαλία πρέπει να διαφεντεύει κάθε υλική και προσωπική αξίωση.

Το να είσαι εκπαιδευτικός θεωρείται λειτούργημα. Το να είσαι εκπαιδευτικός, θεωρείται επάγγελμα. Εσείς επιλέγετε.

Δεν θα θέσω επί τάπητος το πόσο καλά κάνουν τη δουλειά τους… Ρωτήστε έναν μαθητή να σας απαντήσει για τη μεταδοτικότητα των καθηγητών του. Να σας πει, τι χρόνο διαθέτει για να λύσει τις απορίες των μαθητών. Ρωτήστε το παιδί σας ή κάποιο άλλο παιδί, για να σας επιβεβαιώσει πώς το σχολείο αξιοποιεί τις ικανότητες του.

Η εποχή μας δεν σηκώνει το κλίμα των ¨ρομαντικών δασκάλων¨, αντέχει και επικροτεί μόνο τη διαφθορά, τις απεργιακές κινητοποιήσεις, τον συνδικαλισμό. Πού καιρός για διδασκαλία…

Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο, μια 17χρονη μαθήτρια. Πριν από δύο μέρες έλαβα αυτό το γράμμα. Δεν είναι το μόνο. Επέλεξα να το κοινοποιήσω για να δημιουργήσω συναίσθημα ευθύνης, προς όλους μας.

«Αγαπητή κα Βασιλοπούλου,

Είστε ένας νέος άνθρωπος και πολλές φορές τα κείμενά σας, εκφράζουν τους νέους. Επίσης γνωρίζω πως δεν είναι δυνατόν να έχετε τη δύναμη ως δημοσιογράφος να διορθώσετε μια αδικία, μπορείτε όμως να την δημοσιεύσετε.

Είμαι μαθήτρια της β’ τάξης, ενιαίου Λυκείου με θεωρητική κατεύθυνση, σκοπεύοντας να καταφέρω να εισέλθω (του χρόνου), στη Νομική Σχολή.

Ο λόγος που σας γράφω είναι η απογοήτευση που νιώθω, καθώς στην τελευταία βαθμολογική καρτέλα, υπάρχει ένα βαθμός που με σημάδεψε. 14 στα λατινικά. Ένα από τα βασικά μαθήματα που θα κρίνουν την εισαγωγή μου στη Νομική.

Τι ευθύνη έχω;

Όταν μέσο όρο βγάζω 18,7 διαβάζοντας χωρίς καμία βοήθεια; Όταν είχα 18 στην προηγούμενη βαθμολογία όσον αφορά τα λατινικά, όταν καθημερινά επεδίωκα να λέω μάθημα στη συγκεκριμένη καθηγήτρια, όταν δεν έχω δώσει κανένα δικαίωμα, με διαγωγή άριστη, όταν προσπαθώ σκληρά για το στόχο μου, όταν έχω χάσει την εφηβική μου ζωή, διότι προτιμώ το διάβασμα και αγνοώ του φίλους μου;

Σκέφτομαι πως όλα είναι μάταια.

Η συγκεκριμένη καθηγήτρια με έκρινε από μία άτυχη μέρα, όπου έγραψα το μοναδικό 14, σε ένα τεστ. Όλη η σχολική χρονιά, η πορεία μου ως μαθήτρια, η διάθεση μου και η συνέπεια μου, δεν υπολογίζεται;

Με αυτό το βαθμό, απογοητεύτηκα και μαζί με εμένα διέκρινα και το σκυθρωπό πρόσωπο των γονέων μου. Είμαι άχρηστη, σκέφτηκα. Δεν θα καταφέρω να περάσω στην Σχολή που επιθυμώ, θα αποτύχω.

Η μητέρα μου, προσέγγισε την καθηγήτρια, ρώτησε εκείνη για την πορεία μου, διότι εμένα δεν με εμπιστευόταν πια. Η καθηγήτρια, απάντησε: ¨Ποια είναι η κόρη σας;¨ Δεν με θυμόταν καν. Το όνομά μου, δεν της θύμιζε τίποτα. Η μητέρα με φώναξε και μόλις με είδε η καθηγήτρια των λατινικών είπε: ¨Μάλιστα, η Αναστασία! Υπέροχη μαθήτρια, συμμετέχει στην τάξη και είναι πάντα διαβασμένη. Τι πρόβλημα υπάρχει;¨ Η μητέρα μου με κοίταξε με απορία κι’ εγώ αρκετά νευριασμένη, ενώ ήμουν έτοιμη να εκραγώ από την απάθεια και ανευθυνότητα, της καθηγήτριας, με ψεύτικο χαμόγελο, είπα: ¨Μα, κυρία, μου βάλατε 14, με βαθμολογήσατε βάσει του τεστ μόνο. Γιατί;¨ Το πρόσωπο της καθηγήτριας άλλαξε, από γλυκιά, απαθής κυρία, έγινε μαινόμενος ταύρος. ¨Πήρες αυτό που άξιζες¨, είπε και έφυγε.

Πήρα, αυτό που άξιζα. Αλήθεια, πήρα αυτό που άξιζα; Σε ποιον πρέπει να αποδείξω την αξία μου; Σε έμενα που έχω χάσει την αυτοεκτίμησή μου; Στην καθηγήτρια λατινικών που θα έχω του χρόνου και θα καθορίσει το μέλλον μου; Στην οικογένειά μου, που με αμφισβητεί;

Φοβάμαι, πως πλέον έχω δημιουργήσει ρήγμα στην διαπροσωπική μου σχέση με την συγκεκριμένη καθηγήτρια. Τώρα, διανύουμε περίοδο εξετάσεων. Στο μάθημα των λατινικών που γράφω την Πέμπτη, θα δώσω τον καλύτερο μου εαυτό.

Έχω άλλη μια χρονιά ακόμα.

Αναρωτιέμαι, αν επέλεξα σωστά, θεωρητική κατεύθυνση, έπειτα από αυτό, άρχισα να αναθεωρώ και να χάνω την ελπίδα μου. Η επιθυμία μου δεν είναι αρκετή. Το άγχος με έχει κυριεύσει. Έχω χάσει τον ύπνο μου. Σκέφτομαι από τώρα τις Πανελλήνιες. Θα τα καταφέρω;»

Τι να απαντήσω σε μια 17χρονη, που την έχει κυριεύσει το άγχος πριν αντιμετωπίσει το ¨τέρας¨ των Πανελλαδικών Εξετάσεων; Πώς διασφαλίζεται το μέλλον των μαθητών, όταν υπάρχουν εκπαιδευτικοί που σφάλουν και κατεδαφίζουν όνειρα και προσωπικότητες εφήβων;

Το μόνο που μπόρεσα να πω στην Αναστασία είναι πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου στερήσει την ελπίδα. Τόνισα δε, ότι η βαθμολογία της είναι εξαίρετη και ότι θα τα καταφέρει να εισέλθει στη Νομική Σχολή. Αν, όμως δεν περάσει, το μέλλον της δεν κρίνεται από μία αποτυχία, αλλά από πολλές προσπάθειες σε όλη τη διάρκεια της ζωής. Την παρακάλεσα να μη το βάλει κάτω. Να συνεχίσει κοιτώντας μόνο το στόχο της.

Συνήθως επιδιώκω την επίλυση των προβλημάτων, ξέρω ότι θα δυσαρεστήσω το συνδικαλιστικό κίνημα και το υπουργείο Παιδείας, αλλά μεταξύ μας… ούτε που θα ιδρώσει το αυτάκι τους. Μακάρι οι λιγοστοί πραγματικοί ονειροπόλοι δάσκαλοι – καθηγητές, να μπορέσουν να αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση για τους χιλιάδες εκπαιδευτικούς, που καθορίζουν το μέλλον των παιδιών.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΔρόμοι Θεσσαλονίκης, εκατοντάδες φανάρια με καμένες λάμπες…
Επόμενο άρθροΠΑΟΚ switch off!
Αγαπώ τη θάλασσα, τη φύση, τον ουρανό, τον ήλιο, τους ανθρώπους, τη ζωή, τη δουλειά μου... Είδα το πρώτο φως στην πανέμορφη Πάτρα, εκεί όπου μεγάλωσα μέσα σε μια υπέροχη οικογένεια. Ζω όπου μπορώ να ανασάνω, να δημιουργήσω, να αγαπήσω και να εξελιχθώ. Μετά από μάχη δύο ετών (με αλλεπάλληλα αναπάντεχα χτυπήματα, όπως η απώλεια αγαπημένου προσώπου), κέρδισα έναν πόλεμο και τώρα μπορώ να διεκδικήσω με περισσότερη επιμονή, τα όνειρά μου. Ξεκίνησα πριν 11 χρόνια, έπειτα από σπουδές στη δημοσιογραφία κι’ έχοντας ιδιαίτερη κλίση ως στρατιωτική συντάκτης, άρχισα να κάνω μια εκπομπή για τις ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας. Παράλληλα συνέχισα ως παρουσιάστρια διαφόρων ενημερωτικών και ψυχαγωγικών τηλεοπτικών προγραμμάτων και δελτίων ειδήσεων. Η δημοσιογραφία με κέρδισε μέσα από τον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο με πολλά άρθρα και ρεπορτάζ. Ασχολήθηκα και ασχολούμαι ακόμα, με τα πιο εξτρίμ αθλήματα, με ιδιαίτερη αγάπη στις καταδύσεις και τις ελεύθερες πτώσεις. Μεγαλωμένη χωρίς την παρουσία του πατέρα, από μια μητέρα ηρωίδα, έμαθα πως το savoir vivre με βοηθάει όσον αφορά την ποιότητα ζωής μου, ωστόσο κάποιες φορές αφήνω την μικρή πριγκίπισσα πίσω για να περπατήσω ξυπόλητη στις αλάνες. Αγαπώ την Τέχνη και δηλώνω παιδί της. Ζωγραφίζω, γράφω, χορεύω και ρισκάρω να χαρακτηριστώ μερικές φορές ρομαντική. Είμαι, όμως, μέσα σ’ ένα επαγγελματικό περιβάλλον που μου θυμίζει συνεχώς τη ρεαλιστική μου διάσταση κι έτσι ισορροπώ. Είμαι περήφανη γιατί έχω καταφέρει να συγγράψω έξι προσωπικά παιδικά θεατρικά έργα τα οποία έχω ανεβάσει σε θεατρικές σκηνές στην Πάτρα. Επίσης η συμμετοχή μου στο ομαδικό μυθιστόρημα των 12, με τον Δημήτρη Κωνσταντάρα να επιμελείται το έργο, με όρισε και επίσημα συγγραφέα. Παρέχω εθελοντικές υπηρεσίες σε ιδρύματα και προσπαθώ να βοηθάω ανήμπορους συνανθρώπους μου.

9 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δυστυχώς για τους πιο πολλούς είναι επάγγελμα. Γνωρίζω προσωπικά αρκετούς δασκάλους-λειτουργούς που βιώνουν πόλεμο από τους συναδέλφους τους.
    Συμπληρώνοντας την συγκλονιστική επιστολή που δημοσιοποιήσατε να σας αναφέρω οτι σήμερα μόλις διάβασα για μια δασκάλα που κατηγορήθηκε τόσο από γονείς(χαλάλι ας πούμε τόσο του «κόβει του καθενός) όσο και από τη διευθύντρια(εδώ δεν λέμε χαλάλι) του σχολείου για ισλαμική προπαγάνδα επειδή έμαθε στα παιδιά το τραγούδι του Κεμάλ (Χατζιδάκις-Γκάτσος) !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  2. Η απάντηση της καθηγήτριας δείχνει άτομο απόλυτα κομπλεξικό. Η Αναστασία δεν έχει παρά να την αγνοήσει, γιατί πολύ απλά η γνώμη τέτοιων ανθρώπων -που δυστυχώς δεν θα είναι λίγοι στον (ελλαδίτικο-παρηκμασμένο)δρόμο της για την καταξίωση- δεν μετράει πραγματικά(μόνον τυπικά, λόγω της θέσης της), η αξιολόγηση όταν προέρχεται από τέτοιους (υπο-)»κριτές», έχει την αξία τρύπιας δεκάρας.

    Ας αλλάξει σχολείο αν μπορεί και πάντως οι γονείς της, οφείλουν να την υποστηρίξουν μέχρις εσχάτων. Εκτός και αν είναι «τυφλοί» και δεν βλέπουν-αναγνωρίζουν την αξία της, επαφειόμενοι στην καταφανώς αλλοπρόσαλλη άποψη μιας -κακιάς, όπως κι αν το δεις- δασκάλας.

  3. Αν η μαθήτρια μπορέσει να περάσει ή όχι στη Νομική, εξαρτάται κατά βάση από το τι θα γράψει σε ένα χρόνο από τώρα στους γραπτούς διαγωνισμούς, και όχι τι βαθμούς πήρε στις καρτέλες. Αν και τότε γράψει 14 στα λατινικά, δυστυχώς μάλλον δεν θα μπορέσει να περάσει στη Νομική, και τότε θα αποδειχθεί σωστή η ‘κακή’ καθηγήτρια – δυστυχώς οι Νομικές σχολές δεν μπορούν να χωρέσουν τα όνειρα όλων των ενδιαφερόμενων υποψηφίων, αυτό είναι ένας κανόνας της ζωής που αργά ή γρήγορα, η μαθήτρια θα πρέπει να μάθει. Αν πάλι γράψει καλά και στα λατινικά και στα άλλα μαθήματα, τότε το 14 στον έλεγχο θα είναι απλά ένα αγκάθι που θα ξεχαστεί.

    Το κυριότερο όμως, εκεί θα κριθεί η εν λόγω καθηγήτριας και το βάσιμο ή αβάσιμο της δικιάς μας κριτικής, είναι πώς θα αντιδράσει στην φετεινή γραπτή εξέταση αυτών των ημερών. Αν η μαθήτρια γράψει καλά, θα αναθεωρήσει η καθηγήτρια την άποψή της για τη μαθήτρια ώστε η τελευταία να πάρει αυτοπεποίθηση; Δεν το ξέρουμε, περιμένουμε να μας το πείτε πριν καταδικάσουμε την καθηγήτρια. Αν η μαθήτρια ούτε σε αυτή την εξέταση γράψει καλά, τότε μάλλον πρέπει να αναθεωρήσει η μαθήτρια – και εμείς που σπεύδουμε να συνταχθούμε μαζί της καταγγέλοντας άκαρδους καθηγητές που γκρεμίζουν όνειρα μαθητών.

  4. Σεβαστή και αξιέπαινη η ευαισθησία σας, αλλά γιατί ξαφνικά τώρα βγαίνει στην επιφάνεια αυτό το ενδιαφέρον; Μήπως πρόκειται για κροκοδείλια δάκρυα που στοχεύουν σε μία προπαγανδιστική καθοδήγηση της κοινής γνώμη εις βάρος των εργαζομένων;
    Από την αρχή του σχολικού έτους ποιος ενδιαφέρθηκε για το αν έχουν καθηγητές τα παιδιά στα σχολεία τους (για ψάξτε: στην Γ΄ Λυκείου, μέχρι και αρχές Δεκεμβρίου του 2012, σε πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα είχαν όλα τα σχολεία καθηγητές;), για το αν οι εκπαιδευτικοί επιμορφώνονται, για το πώς γίνονται οι αναθέσεις μαθημάτων (βέβαια υπάρχει ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ, μόνο που τα μαθήματα διδάσκονται από άλλες ειδικότητες ως δεύτερες, τρίτες αναθέσεις…).. …..
    Επίσης μέσα σε μια αίθουσα με 30 ή και 25 μαθητές, και με τα πενιχρά μέσα που έχει στη διάθεσή του, έχετε την εντύπωση ότι μπορεί ο εκπαιδευτικός, όσο καλός και αν είναι, να κάνει τι δουλειά που θα ήθελε; Εξάλλου τα 18 και τα 20 της βαθμολογίας ανταποκρίνονται όλα στην πραγματικότητα; Και εν πάση περιπτώσει το όλο πρόβλημα της εκπαίδευσης το εντοπίζετε μόνο σ’ αυτήν την κατεύθυνση που υπονοείτε, δηλαδή σε επίπεδο αξιολόγησης; Μία ακόμη αξιολόγηση, μετά το πτυχίο, μετά τον ΑΣΕΠ, μετά ….. θα λύσει το πρόβλημα ή μήπως ψάχνουμε αφορμές, δούρειους ίππους, για άλλους σκοπούς;

  5. Είναι δυνατόν να γράφετε ένα ολόκληρο άρθρο για μία μαθήτρια η οποία πήρε ένα 14 στο τρίμηνο και απογοητεύτηκε; Είμαι σίγουρος ότι αγνοείτε πλήρως τι συμβαίνει στην ελληνική εκπαίδευση με τις χιλιάδες παιδιών να την ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΝ πια πριν ολοκληρώσουν τα 9 χρόνια υποχρεωτικής εκπαίδευσης, με τους χιλιάδες εκπαιδευτικούς να παλεύουν ώρες και μέρες παραπάνω από το εργασιακό τους ωράριο, για να καλύψουν τα κενά που αφήνει το ελληνικό κράτος, με τους μισθούς τους να συρρικνώνονται περαιτέρω επειδή είναι διαρκώς υποχρεωμένοι να βάλουν από την τσέπη τους για να βγάλουν τις φωτοτυπίες που θέλουν, να πραγματοποιήσουν τα προγράμματα που θα βοηθήσουν τους μαθητές τους, να βάλουν ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ το χειμώνα, για να μην πεθάνουν αυτοί και τα παιδιά από το κρύο. Αλλά αυτά προφανώς δε σας ενδιαφέρουν, όπως γενικά κανείς σας δεν ασχολείται με το δάσος, αλλά όλοι προτιμάτε να βλέπετε το δέντρο, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η απογοήτευση ενός κοριτσιού από μία επιλογή μίας καθηγήτριας!!! Αυτό είναι το πρόβλημα; Σας είναι εντελώς άγνωστο το συναίσθημα ή μήπως κι εσείς κάποια στιγμή το έχετε ζήσει; Χρήζει τόσο ευρείας συζήτησης και τόσο αυστηρών κρίσεων η απογοήτευση ενός παιδιού για ένα βαθμό στα λατινικά;!!!

  6. 8 ΤΜΗΜΑΤΑ ΕΠΙ 25 ΠΑΙΔΙΑ (ΣΥΝΤΟΜΑ 30) ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ 200 ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΔΑΞΕΙ ΤΟ ΓΝΩΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ , ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΓΟΝΙΟΣ , ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΩΡΕΣ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ,ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ. Α ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ ΌΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ( ΒΑΘΜΟΛΟΓΕΙ) ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ.
    ΑΡΑ ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΜΕΡΙΚΑ ΠΤΥΧΙΑ ( ΨΥΧΟΛΟΓΟΥ-ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ- ΨΥΧΙΑΤΡΟΥ – ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΟΚΟΜΟΥ – ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ) ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΛΑΘΗΤΟΙ ΣΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ.
    ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΑ ΚΟΙΝΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ , ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΕ ΕΝΑΝ ΕΩΣ ΠΕΝΤΕ ΜΑΘΗΤΕΣ .
    ΑΡΑ ΚΑΛΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ ΤΥΡΟΠΙΤΑ (ΞΕΚΟΥΡΑΖΟΝΤΑΙ ΚΙΟΛΑΣ)
    ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΡΓΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΟΥΣ (ΠΟΛΛΟΙ Π.Χ. ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΜΑΣ ΤΙΣ ΚΟΛΛΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ )
    ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΥΠΕΡΟΧΑ.
    Α, ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑΔΕΣ, ΣΑΣ ΛΕΓΑΝΕ ΣΑΝ ΚΑΛΟΙ ΠΩΛΗΤΕΣ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΘΑ ΑΡΙΣΤΕΥΣΟΥΝ ΕΚΤΟΣ ΑΝ…ΚΑΝΤΕΜΙΑ…ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ (ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ Κ.Τ.Λ.), ΑΤΥΧΙΑ ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ…
    ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΝ ΤΥΧΑΙΝΟΥΝ.
    ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΡΟΙΔΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ.
    ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΖΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΓΥΑΛΑ ΑΛΛΑ ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΝ. ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΩΝ ΔΥΣΚΟΛΙΩΝ ΤΩΝ ΧΑΣΤΟΥΚΙΩΝ ΠΟΥ ΤΡΩΝΕ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΘΗ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ , ΓΟΝΙΩΝ (ΚΑΝΟΥΜΑ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΛΑΘΗ ΜΗΝ ΚΡΥΒΟΜΑΣΤΕ) ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΤΑ ΧΑΣΤΟΥΚΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ.
    ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΑΥΤΟ ΘΕΛΕΙ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΨΥΧΟΛΟΓΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΤΥΧΑΡΠΑΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ , ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΣΩΣΤΗ (ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΣΠΟΥΔΑΣΕΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ , ΕΧΟΥΝ ΕΡΓΑΣΤΕΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΟΙ ΕΞΥΠΝΟΙ ΣΧΕΔΟΝ ΙΔΙΟΦΥΕΙΣ Κ.Τ.Λ.).
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here