Έχε το νου σου στο παιδί

36
2085

Σκέψου να είσαι η μάνα, που σιδέρωσε με προσοχή τα ρούχα του απ’ το προηγούμενο βράδυ, για την πρώτη μέρα στο σχολείο. Εκείνη που πήρε ανήσυχη τηλέφωνο το γιατρό, γιατί το αγοράκι της ανέβασε ξαφνικά πυρετό. Εκείνη που ένα Σάββατο μεσημέρι το καμάρωσε να κάνει ποδήλατο, χωρίς βοηθητικές ρόδες. Εκείνη που το μάλωσε, όταν δεν έφαγε όλο το πιάτο με τις φακές, τη δύναμή του. Σκέψου να είσαι η μάνα… και κάποιος, κάποια μέρα, να σηκώνει κάποιο όπλο και να σκοτώνει το παιδί.

Σκέψου να είσαι η μάνα που έμεινε κρυφά ξάγρυπνη, κοιτώντας το ρολόι με αγωνία. Εκείνη που άκουσε με ανακούφιση την πόρτα και τα βήματά του να το οδηγούν στο εφηβικό δωμάτιο. Εκείνη που άπλωσε όλα τα ρούχα του, έραψε όλα τα κουμπιά του που ξηλώθηκαν. Και κάποια μέρα, κάποια οργή, κάποιο μίσος, κάποια παράνοια να γίνεται κάποια βόμβα και να το σκοτώνει.

Σκέψου να ‘σαι η μάνα που ανοίγει το πορτοφόλι της και βλέπει τη φωτογραφία του. Εκείνη που απλώς θέλει ν’ ακούσει τη φωνή του στο τηλέφωνο. Εκείνη που κάποτε το γέννησε, αλλά το κουβαλάει μέσα της για πάντα. Η μάνα που κάθε σκέψη της έχει υστερόγραφο το πρόσωπό του. Και κάποια μέρα ξαφνικά, κάποιος του μιλά άσχημα, κάποιος θέλει το κακό του, κάποιος θέλει να το πονέσει. Και το πονά.

Σκέψου να ‘σαι η μάνα. Και να τρέμει η ψυχή σου που έφυγε από κοντά σου. Να θέλεις να γίνεις κάθε πέτρα, κάθε μονοπάτι, κάθε δρόμος που θ’ ακολουθήσει, για να το προσέχεις. Και κάποια μέρα το παιδί να χάνεται σε κάποια θάλασσα. Κι εσύ να μη ξέρεις τίποτα. Ποιος να σε βρει και ποιος να σου πει για κάποιο σάπιο δουλεμπορικό.

Σκέψου να ‘σαι η μάνα που κάθε μέρα ξυπνά με την σκέψη να βρεις φαγητό για το παιδί. Να περπατάς χιλιόμετρα για να βρεις καθαρό νερό. Να παρακαλάς για ένα βρώμικο δολάριο, για να του πάρεις γάλα. Και κάποια μέρα, κάποιος στρατός να το σκοτώνει. Και το παιδί να γίνεται κάποιος αριθμός σε κάποιο δελτίο ειδήσεων, σε κάποια χώρα.

Σκέψου να είσαι η μάνα και να μη μάθεις ποτέ πως την ώρα που ξεψυχούσε, που άφηνε το σώμα του, σ’ αυτήν την απειροελάχιστη χαραμάδα του χρόνου, σ’ εκείνη την ύστατη στιγμή, σκέφτηκε το πρόσωπό σου.

Σκέψου να σαι η μάνα…

Σκέψου το. Όχι, σκέψου το πραγματικά , μην το προσπεράσεις. Μην πας γρήγορα στην επόμενη γραμμή. Σε παρακαλώ…

Σκέψου το. Γιατί είσαι και είμαι η μάνα. Είσαι και είμαι το παιδί. Είμαστε ο λώρος που μας ενώνει. Όλους μας.

Δε θέλω να πεθάνω για να με αγαπάς. Δε θέλω να γίνω ήρωας για να μ’ αγαπάς. Δε θέλω να γίνω κάτι για να μ’ αγαπάς. Θέλω… θα ‘θελα… να το κάνεις τώρα.

Τώρα που με συναντάς στο δρόμο. Τώρα που δε γνωρίζεις τ’ όνομά μου. Τώρα που μου μιλάς. Που με διαβάζεις. Τώρα που ήσουν έτοιμος να μου φωνάξεις, να με χτυπήσεις. Τώρα, που σου μοιάζω αδύναμος. Τώρα που νόμιζες πως ήμουν ξένος. Τώρα.

Τώρα… που ξέρεις πια…

36 ΣΧΟΛΙΑ

  1. eyge….eimai mana…………..kaneis de mporei na niwsei th mana…..
    kai s opoio paidi, agnwsto h gnwsto, tyxainei kati kako, ena agka8i mas trypaei….
    kai s opoio paidi symvainei kati kalo, mia stala xaras niw8oume
    eimai mana ki opoios peiraxei to paidi mou 8a ton xeskisw me ta idia mou ta nyxia!!!!!

  2. Όυτε κι Εγώ θα ήθελα να κάνω κάποιο σχόλιο…
    Δεν υπάρχουν λόγια να κάνεις κάποιο σχόλιο γι αυτό το ΑΡΘΡΟ…

    Πέτρο Κούμπλη σ ευχαριστώ που απο μέσα σου έβγαλες προς τα έξω αυτά τα τόσα πολλά πράγματα που έκανε η ΜΑΝΑ μου για μένα, αλλά και οι μανάδες όλου του κόσμου, αλλά και η δικιά σας…
    Να σε έχει ο Θεός πάντα καλά!

    Δημήτρης, Πάτρα

  3. αστείρευτη αγάπη και φροντίδα.. χωρίς δισταγμό , χωρίς όφελος , χωρίς οίκτο , χωρίς όνομα..

  4. «Γιατί είσαι και είμαι η μάνα. Είσαι και είμαι το παιδί. Είμαστε ο λώρος που μας ενώνει. Όλους μας»

    ΑΥΤΟ Ή ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΕΛΙΚΑ;… ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ, ΕΙΝΑΙ ΚΆΤΙ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΖΟΥΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΨΑΧΝΟΥΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΒΛΕΠΟΥΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕ ΒΛΕΠΟΥΝ…

  5. Νομίζω πως τέτοια κείμενα δεν εξυπηρετούν τίποτα. Το κλάμα που θα φέρουν είναι δεδομένο (και εγώ είμαι μάνα και όλα αυτά που διάβασα είναι και πάλι λίγα για να περιγράψουν τα αληθινά συναισθήματα) και ο συγγραφέας προσβλέπει στην εύκολη συγκίνηση. Λυπάμαι, κύριε Κουμπλή αν επιλέξατε αυτό το θέμα για να επιδείξετε κάποιο συγγραφικό ταλέντο, αλλά δεν μας είπατε τίποτα, ή μάλλον, γι΄αυτό που προσπαθήσατε να μας πείτε, οι λέξεις σας είναι πολύ λίγες.

  6. Ενα παιδι για το οποιο η μητερα του μπορει να ειναι υπερηφανη.Με περισια ευαισθησια εγραψε ολα τα παραπανω ,καλητερα και απο οποιαδηποτε γυναικα, που εχει εξαλλου και το προνομια της τεκνοποιησης.

  7. Nάσαι καλά αγόρι μου!!
    Γι αυτά που από καρδιάς , έγραψες!
    Συγχαρητήρια!!
    Έκλαψα απ’την αλήθεια του γραπτού!

  8. Μπράβο Πέτρο ευχαριστώ που είσαι φίλος μου διαδικτυακός και ραδιοφωνικός!! Να σαι γερός και πάντα δημιουργικός!!

  9. Έχετε δίκιο. Σε όλα. Και σε άλλα τόσα που δεν γράψατε.
    Αλλά τελικά τι θέλατε να μας πείτε? Που θέλατε να φτάσετε?
    Γιατί πέρα της αλήθειας που περιγράφετε, αν δεν έχει και μια κατάληξη τότε το κείμενο είναι ημιτελές. Αν πάλι, απλά, θέλατε να πείτε κάτι για τις μάνες του κόσμου τότε (θα συμφωνήσω με την κ Ζήφκα) οι λέξεις είναι λίγες.

  10. Aν το κείμενο που διαβάσατε σας έκανε να νιώσετε κάτι, αν σας έκανε να βιώσετε κάποια αλήθεια και να ταυτιστείτε με αυτή, τότε δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω σαν κείμενο.Πόσο μάλλον περισσότερες νοηματικές ή λεκτικές επεξηγήσεις!Αυτά.. να είμαστε καλά , να ακονίζουμε τις σκέψεις μας.

  11. ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΒΑΘΕΙΑ ΑΝΡΩΠΙΝΟ,ΑΛΗΘΙΝΟ.ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΑΝΑ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕ ΣΥΝΤΑΡΑΞΕ ΚΑΙ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΛΑΨΩ.ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΩ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ.ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!

  12. den exei kamia simasia to ti prosferi h mana apo tin wra poy tha genithi kai pou tha megalosi kai akoma akoma mexri na klisi ta matiatis to kani me poly megali xara tasinesthimata kai tin agapi poy perni apo ta paidiatis kai h anagnorisi. den yparxi megaliteri xapa gia mia mana kai h koyrasi o agonas tis kai oi stenaxories eksafanizonte tyxeroi h goneis poy otan tha klisoyn ta mtiatoys na afisoyn ta paidiatoys piso eixa ki egw dyo agalies kai dyo fylia distixws ta xeria moy anyxta epesan sto keno eimoyn poly mikro otan exasa tin manoyla moy ki etsi den prolaya na tis doso tin agalia to fyli ki ena megalo eyxaristo.tin defteri agalia tin perimena extes apo to monaxopaidi moy tin eyi moy poy distixws tis emele na kanei proti apo tin oikogenia mas to taksidi xwris epistrofi.25 xronon.//////mia fora ton mina bgazete toys goneisas gia fagito afieroste toys liges wres do ste toy mikres xares den sti xi zoyn tipota ki otan erthi hekini h wra h psixi sas tha einai gemati dikste thn agapi sas se kathe eykeria tha niwthoy xapoymenoi kai perifanoi gia sas……..

  13. ine ena ayro pou se oles tis manes pou agapoun kai niazonte gia ta paidia tous tis xaraxtirizi i agonia o fovos o pinos kai fisika i aperanti agapi gia to kaye paidi pou megaloni kai afto me tin sira tou yeli na figi na petaxi makria opo tin agkalia ta xadia tin anasfalia kai to fivo tis manas. inai na agapas kai na trexis panta apo konta oso kai apo makria.agapi xoris orous kai xoris prepi agapi gia tin agapi

  14. Υποκλίνομαι στην πένα σου. Βουτάς στην ψυχή σου κι έπειτα, κατευθείαν στην καρδιά μας.
    Πέτρο, σ’ ευχαριστώ για τα δάκρυα.

  15. Απλά Συγχαρητήρια…….. ότι πιο ανθρώπινο έχω διαβάσει τελευταία…. Συγχαρητήρια για τα δάκρυα που έριξε η κάθε μάνα που διάβασε αυτο το άρθρο..

  16. ενα εκπληκτικα περιγραφικο κειμενο που αγγιζει καθε μαμα,ευχαριστουμε που με αυτα τα λογια μας εκανες να νιωσουμε ευαισθησια και χαρα.ειμαι υπερηφανη που ειμαι μαμα και εχω δυο παιδια και θα εδινα και τη ζωη μου γι’αυτα,αλλα λυπαμαι πολυ που καθε μαμα μπορει να βιωνει καθημερινα το πονο απο το χαμο του παιδιου της,πραγματικα κομπος μου καθεται αυτη η σκεψη.ευχομαι να εχουμε παντα στο νου μας τα παιδια μας αλλα κι τα παιδακια ολου του κοσμου,ευχαριστουμε πολυ.

  17. ενα ονειρο που ειδα προσφατα:
    ειμαι σε δρομο στη γειτονια μου και με σημαδευει καποιος με οπλο
    με πυροβολει και νιωθω ΟΛΟ μου το κεφαλι να μουδιαζει (ειχα χτυπησει στον τοιχο το κεφαλι μου την ωρα που κοιμομουν)
    πεφτω στην ασφαλτο και εκεινος ερχεται απο πανω μου και με πυροβολει αλλη μια φορα…οσο ξεψυχουσα, σκεφτομουν τη μητερα μου
    σκεφτομουν οτι ηθελα να τη χαιρετησω
    στεναχωριομουν που θα πεθαινα ετσι, χωρις να της πω ποσο την αγαπω.

    μπορει να ηταν απλα ονειρο αλλα χαιρομαι πολυ που καταλαβα οτι ολα τα «εβλεπα», οταν πεταχτηκα απο τον υπνο μου. το κεφαλι μου ηταν ακομα μουδιασμενο.

    ζω 25 χρονια, ποτε δεν ειδα χειροτερο εφιαλτη.
    μανα σ αγαπω
    αντωνης

  18. Συγχαρητηρια…ειμαι μικρη σε ηλικια μανα αλλα οτι ηλικια και να εχεις οταν γινεις μανα μπορεις να νοιωσεις ολα αυτα που περιγραφει ο κυριος Πετρος στο κειμενο… Ο Θεος να δινει δυναμη σε ολες τις μανες και ιδιαιτερα σ’αυτες που εχασαν τα παιδια τους…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here