Η φτώχεια είναι η πιο μεγάλη βία

19
184

Υπάρχει ένα ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου, που το μελοποίησε, μάλιστα, ο Σταύρος Κουγιουμτζής. Kι αυτό το ποίημα μου φέρνει στο νου, αυτόματα μόλις το διαβάσω, τη σημερινή Ελλάδα: «Μπατιρημένο κουρείο Σάββατο βράδι χωρίς δουλειά, μπατιρημένο κορμί Σάββατο βράδυ χωρίς έρωτα». Και θέλω να πω αμέσως ότι το μπατιρημένο κουρείο με πονάει περισσότερο από το μπατιρημένο κορμί. Γιατί γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια λαϊκή γειτονιά, κάτω από την πλατεία Κυριακού (Βικτωρίας, πια).

Kαι δεν μπορεί να φύγει απ’ το μυαλό μου, απ’ τη ψυχή μου, η εικόνα ενός κουρείου, Φυλής και Φωκαίας, που είχε ελάχιστους πελάτες ακόμη και το Σάββατο και ο φουκαράς ο κουρέας, με την άσπρη ποδιά, κοίταζε απεγνωσμένα  από το παράθυρο του μαγαζιού του έξω  στο δρόμο, μήπως εμφανισθεί κάποιος πελάτης, έστω για ένα ξύρισμα, έστω για μερικές δραχμούλες…

Χρόνια δύσκολα, της δεκαετίας του ’50. Μόλις τελειώσει ο Εμφύλιος (1949), δεν υπήρχε δουλειά-υπήρχαν, αντίθετα, πιστοποιητικά «κοινωνικών φρονημάτων». Γιατί, όμως, τα γράφω τώρα όλα αυτά; Γιατί είδα, προ ημερών, στο Σύνταγμα, σε ,ία από τις συγκεντρώσεις ων «αγανακτισμένων», ένα σύνθημα. Αυτό: «Η πιο μεγάλη βία είναι η φτώχεια». Ναι. Η πιο μεγάλη βία είναι η φτώχεια. Το απλήρωτο νοίκι, το απλήρωτο γραμμάτιο, η ανεργία. Και θυμάμαι μια συνταρακτική σκηνή, σε θεατρικό έργο: τέσσερις, πέντε άντρες κουβεντιάζουν  σε ένα δρόμο. Ξάφνου, εμφανίζεται και ένας έκτος. Αδύνατος. Αξύριστος. Με τριμμένο παντελόνι. Κάποιος από την παρέα, κάνει να τον χαιρετήσει. Και κάποιος άλλος, του λέει αυστηρά: «Μην του μιλάς αυτουνού. Είναι άνεργος»! Δηλαδή, άνεργος ίσον άρρωστος, χανσενικός, χτικιάρης, αποσυνάγωγος.

Παρακολουθώ συστηματικά τις ειδήσεις που αναφέρονται στην ανεργία. Και ο καθηγητής Σάββας Ρομπόλης, επιστημονικός διευθυντής στη ΓΣΕΕ, είναι φίλος μου. Τρελαίνομαι  κάθε φορά που βλέπω ότι οι δείκτες της ανεργίας παίρνουν τον ανήφορο. Και τρελαίνομαι περισσότερο, όταν αυτά τα απελπιστικά νούμερα της ανεργίας αφορούν στους νέους. Και τις γυναίκες. Αλήθεια, πώς μπορεί ένα παλικάρι 25 χρόνων, μια κοπελίτσα στα 22, να σχεδιάσουν το μέλλον τους; Πώς μπορούν ν’ ανοίξουν σπιτικό, να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά, να επιζήσουν, σ’ αυτό τον άθλιο κόσμο, αυτούς του σκουριασμένους, τους ελεεινούς καιρούς;

Διάφοροι, διάφορα λένε και γράφουν για τις λαοσυνάξεις στο Σύνταγμα και αλλού. Για το κίνημα των Αγανακτισμένων. Αναρωτιέμαι, όμως: ένας άνεργος νέος, μια άνεργη νέα, που τα βλέπουν όλα σκοτεινά μπροστά τους, τι θα κάνουν; Θα κάθονται μπρος στην τηλεόραση και θα κλαίνε τη μοίρα τους ή θα χαζογελάνε με τις «λάιφ στάιλ» εκπομπές; Το έδαφος σείεται κάτω από τα πόδια τους. Και σείεται συνεχώς. Ένας σεισμός διαρκείας, που σπάει νεύρα και αντοχές, που εξουθενώνει και διαλύει. Δεν πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να αντιδράσουν; Να βγουν από τα σπίτια  τους και να ενώσουν τη φωνή της διαμαρτυρία και της οργής τους με τη φωνή και άλλων που έχουν τα ίδια προβλήματα, γλιστράνε κάθε μέρα και πιο πολύ, στην απόγνωση;

Και να σκεφτεί κανείς, ότι μερικά χρόνια πιο πριν, τίποτα δεν έδειχνε ότι η Ελλάδα θα γκρεμιζόταν στην άβυσσο της ανυποληψίας και της οικονομικής κατάρρευσης. Δυστυχώς, οι πολιτικοί μας αποδείχτηκαν ανάξιοι των περιστάσεων. Όσο για μας, τους πολίτες, αποχαυνωμένοι από τη ψεύτικη ευμάρεια και τη γκλαμουράτη ηλιθιότητα, δεν βγάζαμε κιχ. Το μόνο που μας ενδιέφερε, στη μέγιστη πλειοψηφία μας, ήταν το «πρώτο τραπέζι πίστα», δυστυχώς…

19 ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΡΙΒΕΛΙΖΟΥΝ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!
    ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ, ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΩ. ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΑΠΛΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ, ΜΗΤΕΡΑ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΩΝ! ΕΙΧΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΣΠΟΥΔΑΖΑΝ, ΟΛΑ ΚΥΛΟΥΣΑΝ ΣΤΡΩΜΕΝΑ, ΟΛΑ ΚΥΛΟΥΣΑΝ ΚΑΤ’ ΕΥΧΗΝ! ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΛΑ.
    ΑΡΧΙΣΑΝ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ, Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ, Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ, Ο ΠΑΝΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ! ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΟ ΓΙΑΤΙ. ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΑΝΑΓΩΓΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΜΕΝΑ, ΤΗ ΜΑΝΑ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΗ, ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ, ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΟΔΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ, ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ, ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ. ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ ΕΔΩ ΧΑΝΩ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…..

  2. Και τώρα τί; Και τώρα πώς; Αφού τα παιδιά μας μάθανε τί να σκέφτονται και όχι πώς!Δεκαετίες πνευματικής αφαίμαξης και συναισθηματικής καχεξίας καιστέρησης πώς μπορούν να εξαφανισθούν εδώ και τώρα; να ανατραπούν;Οταν τους βλέπω να τρώγονται σαν αγριόσκυλα μουρχεται να βγάλω την κραυγή του Ταρζάν, θέλοντας να τους δείξω την απόγνωσή μου για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει από τα λάθη μας.Τί κάνετε μωρέ;
    «Αν μισούνται ανάμεσά τους δεν τους πρέπει ελευθεριά»

  3. η φτώχεια είναι η πιο μεγάλη βία
    κι η λευτεριά δεν είναι αμαρτία
    ευχή σ΄αυτή την άγρια συγκυρία
    να σμίξουν όλων οι καρδιές σε μια πορεία!

    την καλημέρα σ’ όλους μας!

  4. Και να σκεφτεις ΠΡΟΕΔΡΕ ότι δεν έχω λεφτα να κάνω μήνυση στο κρατος για όσα έχει στερήσει σε μενα και στα παιδιά μου.

  5. Ποιος μπορεί να διαφωνήσει σε κάτι από αυτά που γράφετε ? Ίσως κανένας .Ξέρω όμως ότι μερικοί δε θα τα καταλάβουν ποτέ και ίσως ακόμα θα τα αγνοήσουν .Όχι δεν υπάρχει για αυτούς απλήρωτο νοίκι ,ανείσπρακτο γραμμάτιο ,η ακόμα η τόσο λαϊκή λέξη φτώχεια παρά μόνο δείκτες ,ποσοστά , γενικές δαπάνες , μερίσματα και πόσοι άλλοι οικονομικοί όροι .Μα έλεος όλοι αυτοί οι οικονομικοί όροι 8α πρέπει να μεταφράζουν της ανάγκες της κοινωνίας ,του λαού ,του κόσμου και του κοσμάκι και όχι να γεμίζουν τα πορτοφόλια αυτών που τους σκαρφίζονται η αυτών που τους εφαρμόζουν και τους υπηρετούν.Γιατί να υπάρχουν οίκοι αξιολόγησης ? εγώ τόσα χρόνια ήξερα κάτι άλλους οίκους

    Συγχαρητήρια για το άρθρο σας

  6. – Ένας σεισμός διαρκείας, όπως το είπατε… Άνεργη δύο έτη. Δεν ανήκω στην κατηγορία των 20 – 25. Αυτό σημαίνει ότι έχω να αντιμετωπίσω και τον ρατσισμό της ηλικίας. Βλέπετε η ηλικία μου (τα 40 μου καράτια) δεν είναι και τόσο αφελής πλέον για να ελέγχεται εύκολα (πέρασα απ΄τα 20 και ξέρω πολύ καλά τι με τάιζαν!!). Βέβαια αυτήν ακριβώς την στιγμή δεν παίζει ρόλο καμία ηλικία. Πονάμε όλοι – φωνάζουμε όλοι. Είμαστε στον ίδιο κουβά με τα μπάζα, εκεί που που μας πέταξαν οι κάθε είδους αλόγιστοι λογιστές. Εύχομαι κι ελπίζω στον εσωτερικό μας πλούτο. Τουλάχιστον όλη αυτή η αναποδιά να βγει σε καλό. Με την εκτίμηση μου.

  7. Αφιερωμένο σε αγανακτισμένους και μη, πολιτικούς και πολίτες το ποίημα του Καβάφη «Περιμένοντας τους βαρβάρους»

    -Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
    Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

    -Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
    Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

    -Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
    Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
    Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

    -Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
    και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
    στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

    -Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
    Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
    τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
    για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
    τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

    -Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
    σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
    γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
    και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
    γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
    μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

    Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
    και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

    -Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
    να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

    Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
    κι αυτοί βαριούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.

    -Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
    κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
    Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ οι πλατέες,
    κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

    Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
    Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
    και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

    Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
    Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

  8. Να γιασει το στομα σου, ετσι λεγαμε στη Πολη. Εχω ομως ενα παραπονο. Γιατι δεν βγαινετε σε κανα δυο καναλια να τα πειτε να αισθανθουν ολοι αυτοι και κυριως τα νεα, χωρις αυριο, παιδια οτι δεν ειναι καποιοι εξωγηινοι, οπως τους παρουσιαζαν καποιοι γραβατωμενοι κεραταδες. ΔΑεν νομιζω οτι φοβαστε αλλα τοτε γιατι δεν το κανετε. Εχετε ακομα χρονο για να το κανετε μην το αφησετε γιατι θα το μετανοιωσετε μετα αλλα θαναι αργα. ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΟΤΑΝ ΘΑΣΤΕ ΣΤΟ ΓΥΑΛΙ ΘΑΝΑΙ ΑΛΛΟΙ 1.000.000.-2.000.000- 3.000.000….. ΔΙΠΛΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΚΑΝΤΕ ΤΟ.

  9. «Όσο για μας, τους πολίτες, αποχαυνωμένοι από τη ψεύτικη ευμάρεια
    και τη γκλαμουράτη ηλιθιότητα, δεν βγάζαμε κιχ.»
    Το βαρέθηκα αυτό το τροπάρι. Το ΚΚΕ, ο συνασπισμός, τα παιδιά
    απ΄τα Εξάρχεια, οι «αντιεξουσιαστές», οι «κουκουλοφόροι»
    τα παιδιά στα σχολεία,βγάζανε ΚΡΑΥΓΕΣ !!! Τα μοναδικά υγιή κομάτια
    στη χώρα της πλάκας. Και τι έγινε … Κατασυκοφαντήθηκαν,
    κατακρεουργήθηκαν, καταξεσχίσθηκαν ποδοπατημένα από τα SUV,
    τα σαββατοκύριακα στη Μύκονο και το Παρίσι, τα «τραγούδια» στα
    ξεξωλάδικα, τον αφανισμό κάθε αισθητικής παντού, την επικράτηση
    μιάς ζωής ψεύτικης που επέτρεψε στα πραγματικά αρπακτικά,
    στα ΜΕΓΑΛΑ αρπακτικά, να ρουφήξουν στη κυριολεξία το αίμα
    αυτής της πατρίδας.

  10. στην οποια βια προστιθεται και η ψυχολογικη οταν ξερεις το τροπο ζωης της ολιγαρχιας που μας κυβερνα ,οταν ξερεις ποσα παιρνουν απ τισ τσεπες μας για να ζουν αυτοι πλουσιοπαροχα.γιατι κανεις τους δε μπορει καν να σκεφτει πως ζει ενας ανθρωπος με αυτους τους γελοιους μισθους και συνταξεις.ελπιζω αυτο που ξεκινησε να εχει συνεχεια, διοτι φωνη λαου οργη θεου.

  11. Η πείνα είναι είδος βίας και μάλιστα το χειρότερο. Η φτώχεια όμως είναι κάτι το υποκειμενικό. Γιατί φτώχια μπορεί να χαρακτηρίσει την κατάσταση του ο άνεργος που ψάχνει απελπισμένα να χορτάσει την πείνα του την βιολογική και την πείνα του για δημιουργία και απασχόληση. Φτώχεια όμως χαρακτηρίζει αυτό που περνά και αυτός που δέχτηκε την λειτουργία του συστήματος ως έχει βολεύτηκε μέσω αυτού και αφού αγόρασε το σπίτι των 120 τ.μ και όχι των 80τ.μ το αυτοκίνητο των 25000+ και μπήκε στο παιχνίδι της χαράς του shopin χωρίς ρευστό ξαφνικά δεν του βγαίνουν τα κουκιά. Ο πρώτος δεν έχει τίποτα να χάσει και είναι έτοιμος να τα ανατρέψει όλα να φτάσει μέχρι το τέλος. Ο δεύτερος όμως δεν είναι διατεθειμένος να χάσει τίποτα το μόνο που επιδιώκει είναι κάνα ψίχουλο παραπάνω για να καλύψει τις παλιές «αμαρτίες» του και από κει και πέρα ας μείνουν όλα τα ίδια. Δεν ανήκω σε καμία από της δυο κατηγορίες. Είμαι όμως αποφασισμένος να δώσω τα πάντα για τους πρώτους από το υστέρημα μου αλλά συγχωρήστε με δεν με νοιάζει καθόλου για τους δευτέρους.
    Ευχαριστώ πολύ.

  12. Η Φτώχεια φέρνει γκρίνια , λέγανε οι παλιοί , δηλ. καυγά , τσακωμό και φαγωμάρα .
    Ολα αυτά οδηγούν στη βία. Δυστυχώς πρόεδρε αυτοί που μας κυβέρνησαν δεν γνώρισαν τη φτώχεια και εάν την γνώρισαν κάποτε , την ξέχασαν γρήγορα πόσο σκληρή και ανελέητη είναι μόλις χόρτασαν ψωμί !!!!!. με φιλικούς χαιρετισμούς ένας πρώην φτωχός.

  13. 73 ένσημα..δε φτάνουν μου είπε..μπορείς όμως , αν σε 3 μήνες δε βρείς δουλειά, να πάρεις ένα επίδομα..

    ‘όπα..εδώ είμαστε’ σκέφτηκα..’τί επίδομα είναι αυτό;’Δεν είχα ασχοληθεί με κάτι τέτοιο αλλη φορά.Πάντα συπμλήρωνα τα ένσημα..

    -272 ευρώ για μία φορά..

    – οκ είπα..έκανα τα χαρτιά και έφυγα..
    Ανεβαίνοντας στο μηχανάκι μου να φύγω, κοιταξα γύρω μου, τα καφέ ασφυκτικά γεμάτα από τους πιτσιρικάδες που τελείωσαν τις εξετάσεις..Για μια στιγμή τους ζήλεψα το ομολογώ..Αλλά από την άλλη, εγώ τουλάχιστον πρόλαβα και ονειρεύτηκα τουλάχιστον, άσχετο αν δε βγήκαν τα πιο πολλά..ονειρεύτηκα όμως..
    Οι πιτσιρικάδες δε ξέρω αν θα προλάβουν..

  14. πες τους αν θελεις πολυ θα σε παρακλεσω οταν βγεις στη τηλεοραση μια βρισια δεεν μπορω να σκεφτω καλυτερη γιατι δεν τους αξιζει..οτι ειναι φτωχομπινεδες τιποτα αλλο

  15. Αγαπημένε Λευτέρη. Ακούω από πιτσιρικάς τα τραγούδια -ποιήματά σου και λάτρευα να διαβάζω κάθε μέρα στα ΝΕΑ, που έφερνε στο σπίτι ο πατέρας μου, τη δική σου στήλη. Ήμουν τόσο πολύ συνεπαρμένος με το γράψιμό σου, που κάποιες φορές στο σχολείο προσπαθούσα να γράψω τις εκθέσεις μου με το δικό σου γλαφυρό τρόπο. Σήμερα απογοητεύτηκα με το περιεχόμενο όσων έγραψες για τη φτώχια, γιατί όλα μας είναι γνωστά. Τα ζούμε, τα νιώθουμε στο πετσί μας. Ήσουν ακόμα μια φωνή ανάμεσα στις άλλες που τώρα θυμήθηκαν να διαμαρτυρηθούν για τη φτώχια. Δυστυχώς αυτό που λείπει σήμερα και είναι εκείνο που θα δώσει ελπίδες για το μέλλον, είναι η αυτοκριτική της δικής σου και της δικής μου γενιάς, γιατί εμείς φέραμε τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση και όχι μόνο η ανίκανη κάστα των πολιτικών. Εμείς είμαστε προσδεδεμένοι φανατικά πίσω από αυτούς που κυβέρνησαν τη χώρα δεκαετίες τώρα, εμείς αποκαλούμαστε νεοδημοκράτες και πασόκοι, εμείς τους διαλέγαμε γιατί τους θεωρούσαμε «μοναδικούς» στην διοίκηση της χώρας. Κι εσύ αγαπητέ Λευτέρη, με το τεράστιο πνευματικό ανάστημα, που αναστάτωνες τις καρδιές μας όταν μαθαίναμε ότι ερχόσουν τα καλοκαίρια στο Μόλυβο και θέλαμε όλοι να σε δούμε από μακριά. αφιέρωσες μόλις δυο αράδες να πεις για κάποιες ευθύνες και πώς καταφέραμε να καταντήσουμε ΕΜΕΙΣ έτσι τη χώρα. Μια συγγνώμη στις νέες γενιές, στα παιδιά και τα εγγόνια μας λείπει και πονά, γιατί αυτά που τους αφήνουμε, εάν δεν αγωνιστούμε να φτιάξουμε ό,τι προλάβουμε πριν χαθούμε, θα είναι μόνο η καταστροφή. Αποδειχτήκαμε πολύ λίγοι.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here