Για να ζήσεις… πρέπει να στρίψεις το τιμόνι !!!

0
29

 

Tα πιο ωραία πράγματα στη ζωή συμβαίνουν ξαφνικά ή όταν παίρνουμε το τιμόνι της ζωής μας στα χέρια και παρόλο που δεν έχουμε και πολύ ορατότητα μπροστά μας, το ένστικτό μας λέει ότι μετά την ανηφόρα θα αρχίσουμε να κατεβαίνουμε το βουνό και κάποια στιγμή θα αντικρύσουμε θάλασσα.

Είτε ξαφνικά, είτε μετά από ώριμη σκέψη, πάντως τα πράγματα πρέπει να συμβαίνουν και δεν πρέπει να αφήνουμε τη ζωή να περνάει ως μια αυτιστική επανάληψη κινήσεων και καταστάσεων.

Στο κάτω- κάτω αν ήταν ωραία η επανάληψη το αριστούργημα του Κασάρες «η εφεύρεση του Μορέλ«θα είχε τελειοποιηθεί τώρα και θα το ζούσαμε το θαύμα.

Όμως η ζωή δεν βρίσκεται στην επανάληψη , η ζωή βρίσκεται στις δυνατές στιγμές, σε στιγμές που δεν έχουν ατέρμονες συζητήσεις , γραφειοκρατία, πελατειακές σχέσεις και ωφελιμιστικές σκέψεις.

Οι στιγμές που πρέπει να επιδιώκουμε όλοι να ζούμε πρέπει να είναι δυνατές στιγμές, που ομολογουμένως δεν αγοράζονται ούτε πωλούνται.

Θα μου πείτε με το άγχος της επιβίωσης για την σύγχρονη Ελλάδα, αυτά είναι ψιλά γράμματα…θα με αναγκάσετε όμως να σας παραπέμψω λίγα χρόνια πριν όπου «λεφτά υπήρχαν».

Το θέμα είναι ότι τα χρήματα δεν υπήρξαν για όλους τους έλληνες , για όλους τους πολίτες και τουλάχιστον γι αυτούς που τα είχαν μεγαλύτερη ανάγκη.

Επιστρέφω όμως σε εκείνες τις στροφές που κάνει ο άνθρωπος με οδηγό το ένστικτο, ακριβώς αυτό έκανα και εγώ στις 27 Απριλίου και συγκεκριμένα άφησα το τιμόνι σε έμπειρους καπετάνιους στον Τέλη και στον Δημήτρη.

Για 11 μέρες έστριψα το τιμόνι της ζωής μου στο μπλε της προσφοράς και της αγάπης, με αρχηγό τον Νίκο, και βοηθούς τον Γιάννη, τον Αναστάση , τον Δημήτρη, τον Σωτήρη, τον Αλέξη , όπου ήξεραν να παλεύουν με τα κύματα και τις δυσκολίες που συναντούσαν.

Για 11 μέρες πάτησα σε 11 νησάκια του Αιγαίου που δεν «πνίγονται» από τα σκάφη το καλοκαίρι, αντιθέτως μπορεί κάποια να μην έχουν καν προβλήτα για να υποδεχτούν πλοία και σκάφη. Αν και ο Αριστοτέλης μας δίδαξε την μεσότητα οι έλληνες ποτέ δεν έπαψαν να αγαπούν τα άκρα…με αποτέλεσμα στον ίδιο γεωγραφικό χάρτη να έχουμε νησιά 1ης 2ης και 3ης ταχύτητας…

Είχα πάρει την απόφαση να φύγω από το γραφείο, από την καθημερινότητα, από το άγχος από τα παιδιά του Ιεκ για λίγο ακόμη και από την ίδια μου την κόρη για να συνταχθώ στο πλήρωμα της Σύμπλευσης.

Ως δημοσιογράφος ήξερα πως είναι να προσφέρεις σε νησιά ότι μπορείς να προσφέρεις, φάρμακα , ιατρική βοήθεια , οτιδήποτε…άλλωστε με την ιδιότητά μου αυτή πολλές φορές γνωστοποιούσα στο κανάλι Αλτερ, τα μεγάλα ή μικρά αλλά περίεργα γεγονότα που συνέβαιναν.

Με τους Γλάρους Αιγαίου είχα την πρώτη επαφή σε μια μονοήμερη στην Κίμωλο, από την Κίμωλο άρχισε και το ταξίδι μου με την Σύμπλευση.

Ένα ταξίδι που θα το απολαύσετε στους δέκτες σας αλλά και στο Μέγαρο Μουσικής καθώς ο κινηματογραφιστής και φωτογράφος Γιάννης Σταθόπουλος μου ζήτησε να συνεργαστώ μαζί του για την συγγραφική απόδοση και την εκφώνηση όλων αυτών που θα έβλεπε η κάμερά του, αυτές τις 11 ημέρες.

Τι να πω για αυτό το ταξίδι… γέμισαν τα μάτια μου μπλε, γέμισε η καρδιά μου αγάπη, αισθάνθηκα να ξαναγεννιέμαι και να υπάρχω ως πλήρωμα που έδινε χαρά στους κατοίκους του κάθε νησιού. Αυτή τη χαρά βέβαια μέσα από την ενέργεια της προσφοράς την παίρνεις πάντοτε διπλή και αν δίπλα σου έχεις τους γιατρούς Αντώνη, Νίκο, Δημήτρη Αντρέα, Γιώργο και Άρη..ας με συγχωρέσουν οι υπόλοιποι..τότε απλά νοιώθεις να γελάς και να περνάς όμορφα σαν μικρό παιδί.

Οι γυναίκες της Σύμπλευσης ακούραστες έδιναν βέβαια τον δικό τους αγώνα, οι γιατροί Άννα και Μάρθα, η υπεύθυνη των διαλέξεων εναντίον του καπνίσματος Μαρίνα, τα υπόλοιπα κορίτσια όλα κάθε πρωί ήταν στο πόστο τους…
Εγώ στην ουσία δεν έκανα και τίποτα …ήμουν περισσότερο παρατηρητής αυτής της όμορφης κατάστασης και σημείωνα σε ένα μικρό μπλοκάκι αυτά που ένοιωθα σε συνδυασμό με αυτά που γίνονταν…

Στο τέλος μόνο ζούσα… γιατί απλά πολλά δεν περιγράφονται… φεύγουν στα δάκρυα της συγκίνησης και απλά γίνονται θετική ενέργεια για όλους μας.

11 σκάφη , 60 εθελοντές και 400 μίλια είναι η σύνθεση που ξεκίνησε για να εμπλουτιστεί με συγκινητικούς λόγους δημάρχων των ακριτικών νησιών, με τη χαρά των παιδιών όταν έπαιρναν τα δώρα στο σχολείο και έπαιζαν στο καινούργιο γήπεδο 5επί 5 στους Λειψούς , με την παραχώρηση της σειράς στους γηραιότερους τα πρωινά στα ιατρεία, με τον παππού που ήρθε στηριζόμενος στα δυο μπαστουνάκια του και την έγκυο στην Ψέριμο που τώρα που μιλάμε ήδη θα έχει φέρει την καινούργια ζωούλα στο νησί.

Το έργο μεγάλο, οι άνθρωποι λίγοι σε σχέση με ένα ολόκληρο κράτος αλλά στη Σύμπλευση έχουμε μεγάλο απόθεμα αγάπης και ανθρωπιάς.

Είμαι πια μέλος της Σύμπλευσης, καλή αντάμωση φίλοι μου στον Διάπλου το 2018.
Πάνο ακούει το 11!

*Εικόνες: John Stathopoulos

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here