Γιατί οι σχολικές εορτές σημειώνουν τις περισσότερες απουσίες μαθητών;;;

2
2

 

  Τα τελευταία χρόνια περνάω ξανά το κατώφλι των σχολείων, ιδίως στις εθνικές εορτές όπου θαυμάζω τα ανίψια και τα βαφτιστήρια μου!

28η Οκτωβρίου 2016! Ημέρα εθνικής επετείου, ημέρα του «ΟΧΙ».

Επισκέφθηκα το σχολείο στο Ακταίο Ρίου. Αν δεν ήξερα ότι ο αριθμός των παιδιών είναι μεγαλύτερος και έμενα στην εικόνα των λιγοστών μαθητών, θα νόμιζα ότι βρίσκομαι σε κάποιο ακριτικό μέρος της Ελλάδας ή ότι η υπογεννητικότητα είναι εμφανώς ανησυχητική….

Διαπίστωσα ότι οι περισσότεροι γονείς απαξίωσαν να παρευρεθούν στην σχολική εορτή και αδιαφόρησαν για την προετοιμασία των μαθητών (συμμαθητών των παιδιών τους) και του σχολικού συνόλου, οπότε δήλωσαν με την απουσία τους, ότι δεν υπήρχε και κάποιος σοβαρός λόγος να πάνε τα παιδιά τους στο σχολείο για να παρακολουθήσουν ή να συμμετάσχουν σε ότι ακολουθεί:

Πρώτα η διευθύντρια του σχολείου, ανήγγειλε τους άριστους μαθητές της 6ης δημοτικού και τους τίμησε παραδίδοντας τους την σημαία. Σημαιοφόροι!!! Περήφανα τα παιδιά στάθηκαν δίπλα στην σημαία.

Έπειτα τους μίλησε για την γιορτή της σημαίας! 27 Οκτωβρίου γιορτάζουμε την σημαία μας! Το ξέρατε;;;

Ξέρετε τι συμβολίζει η σημαία μας;

Θα επικαλεσθώ τον Ηρόδοτο ο οποίος έλεγε ότι το γαλάζιο και το λευκό είναι τα χρώματα των Ελλήνων, που συμβολίζουν το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον, το ομότροπον και το όμαιμό (κοινό γαλάζιο αίμα) μας.

Στην συνέχεια, οι δύο σημαιοφόροι με τους συμμαθητές οι οποίοι πλαισίωναν την σημαία (πριν ξεκινήσουν την εορτή) ανέλαβαν την έπαρση της σημαίας! Έτσι η γαλανόλευκη κυμάτιζε με το γλυκό αεράκι ψηλά!

Ένα μικρό κορίτσι της 3ς δημοτικού, η γλυκιά Μαρία (είμαι περήφανη νουνά), απήγγειλε ένα ποίημα για την γαλανόλευκη κρατώντας μια σημαία στα χέρια της!

Σειρά είχε η σχολική εορτή με ποιήματα και τραγούδια… Η οποία ήταν πλούσια με ιστορικές αναφορές, βίντεο και ηχητικά μηνύματα της εποχής εκείνης και ντοκουμέντα!

Ήταν μια υπέροχη σχολική εορτή! Όμως, η πικρία μου δεν με άφηνε να την χαρώ στο μέγιστο… Φεύγοντας επικοινώνησα με κάποιους γονείς… Μου περιέγραψαν την ίδια εικόνα… Τα σχολεία ήταν «άδεια», μόνο οι μαθητές οι οποίοι συμμετείχαν στην σχολική εορτή έδωσαν το παρόν… οι άλλοι;;;

Με την δύναμη του γραπτού λόγου όπου θα αναγνωσθεί από χιλιάδες επισκέπτες του juniorsclub.gr, δράττομαι της ευκαιρίας να εκφράσω τα όσα ακολουθούν:

Αγαπητοί γονείς, εσείς οι οποίοι επιλέξατε να μας τσουβαλιάσετε στον κάλαθο των αχρήστων και να σκεφθείτε ότι δεν θα επωφεληθούν τα παιδιά σας από την σχολική εορτή, σας διαβεβαιώνω ότι μόλις στερήσατε στα παιδιά σας, την γνώση, την σπουδαία βιωματική γνώση η οποία εντυπώνετε και διαφυλάσσετε για πάντα!

Μεγαλώνετε παιδιά με αγάπη, με ροπή στις τέχνες και στην τεχνολογία, τους προσφέρετε πολλές εκπαιδευτικές και αθλητικές επιλογές, αλλά πάψατε να τους μιλάτε γι αυτό το οποίο μας κράτησε ζωντανούς, την ιστορία μας!

Αντιλαμβάνομαι ότι η οικονομική κρίση μπορεί και καταστέλλει τις αντιδράσεις, υπολειτουργώντας όμως δεν οδηγούμεθα πουθενά. Οι μάχες δεν κερδίζονται από τις «μονάδες εντατικής θεραπείας». Συμμετέχοντας, ενεργοποιείτε αισθητήρες, διαβάζοντας ενεργοποιείτε τα πιο ισχυρά όπλα της γνώσης. Πρώτος σταθμός η οικογένεια, δεύτερος το σχολείο… θα ακολουθήσουν κι άλλοι, αλλά αν δεν θεμελιώσετε με γνώσεις, αξίες, ιδανικά τα παιδιά σας, τότε το φως θα λιγοστεύει και ο λαβύρινθος θα γίνει πολύ σκοτεινός…

Θα αφήνατε σε έναν σκοτεινό λαβύρινθο μόνα τους, τα παιδιά σας;;;

Προηγούμενο άρθροΆδωνις: Ο Τσίπρας μπορεί να προτείνει για το ΕΣΡ ακόμα και τον Μιχαλολιάκο (BINTEO)
Επόμενο άρθροNYT: Σαν ταινία τρόμου οι πλειστηριασμοί σπιτιών στην Ελλάδα
Ελένη Βασιλοπούλου
Αγαπώ τη θάλασσα, τη φύση, τον ουρανό, τον ήλιο, τους ανθρώπους, τη ζωή, τη δουλειά μου... Είδα το πρώτο φως στην πανέμορφη Πάτρα, εκεί όπου μεγάλωσα μέσα σε μια υπέροχη οικογένεια. Ζω όπου μπορώ να ανασάνω, να δημιουργήσω, να αγαπήσω και να εξελιχθώ. Μετά από μάχη δύο ετών (με αλλεπάλληλα αναπάντεχα χτυπήματα, όπως η απώλεια αγαπημένου προσώπου), κέρδισα έναν πόλεμο και τώρα μπορώ να διεκδικήσω με περισσότερη επιμονή, τα όνειρά μου. Ξεκίνησα πριν 11 χρόνια, έπειτα από σπουδές στη δημοσιογραφία κι’ έχοντας ιδιαίτερη κλίση ως στρατιωτική συντάκτης, άρχισα να κάνω μια εκπομπή για τις ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας. Παράλληλα συνέχισα ως παρουσιάστρια διαφόρων ενημερωτικών και ψυχαγωγικών τηλεοπτικών προγραμμάτων και δελτίων ειδήσεων. Η δημοσιογραφία με κέρδισε μέσα από τον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο με πολλά άρθρα και ρεπορτάζ. Ασχολήθηκα και ασχολούμαι ακόμα, με τα πιο εξτρίμ αθλήματα, με ιδιαίτερη αγάπη στις καταδύσεις και τις ελεύθερες πτώσεις. Μεγαλωμένη χωρίς την παρουσία του πατέρα, από μια μητέρα ηρωίδα, έμαθα πως το savoir vivre με βοηθάει όσον αφορά την ποιότητα ζωής μου, ωστόσο κάποιες φορές αφήνω την μικρή πριγκίπισσα πίσω για να περπατήσω ξυπόλητη στις αλάνες. Αγαπώ την Τέχνη και δηλώνω παιδί της. Ζωγραφίζω, γράφω, χορεύω και ρισκάρω να χαρακτηριστώ μερικές φορές ρομαντική. Είμαι, όμως, μέσα σ’ ένα επαγγελματικό περιβάλλον που μου θυμίζει συνεχώς τη ρεαλιστική μου διάσταση κι έτσι ισορροπώ. Είμαι περήφανη γιατί έχω καταφέρει να συγγράψω έξι προσωπικά παιδικά θεατρικά έργα τα οποία έχω ανεβάσει σε θεατρικές σκηνές στην Πάτρα. Επίσης η συμμετοχή μου στο ομαδικό μυθιστόρημα των 12, με τον Δημήτρη Κωνσταντάρα να επιμελείται το έργο, με όρισε και επίσημα συγγραφέα. Παρέχω εθελοντικές υπηρεσίες σε ιδρύματα και προσπαθώ να βοηθάω ανήμπορους συνανθρώπους μου.

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Διαβάζοντας το σχόλιο για τυπογραφικό λάθος κάτω από το άρθρο της κ.Βασιλοπούλου, διαπίστωσα για πολλοστή φορά ότι η οικονομική κρίση που βιώνουμε ωχριά μπροστά στην πολιτισμική. Πώς είναι δυνατόν οι έννοιες της παιδείας, της αξίας, των αρχών και των ιδανικών να περνούν τόσο απαρατήρητες; Μακάρι το γεμάτο στοχασμό, συνείδηση και ανθρωπιά άρθρο να αφυπνίσει έστω και λίγους !

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ