Γιώργος – Στρος Καν: Πικρές αλήθειες και μαύρα ψέματα‏

10
384

Η αποκάλυψη ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο γενικός διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου συζητούσαν το ενδεχόμενο προσφυγής της χώρας στο ΔΝΤ, δύο μήνες μετά τις εθνικές εκλογές, δεν είναι καινούργια. Ήταν γνωστό από το τέλος του 2009 ότι ο κ. Παπανδρέου άρχισε «να δοκιμάζει τα νερά», αν και ένας αξιωματούχος τον οποίο εμπιστευόμαστε  οι δημοσιογράφοι στην Ουάσιγκτον μας έχει πει σε ανύποπτο χρόνο ότι ο Ντομινίκ Στρος Καν συνομίλησε με τον Γιώργο Παπανδρέου για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και πριν και αμέσως μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009.

Η αποκάλυψη έχει, βέβαια, τεράστια σημασία διότι σύμφωνα με τα δημοσιεύματα αυτός που την κάνει είναι ο ίδιος ο γενικός διευθυντής του Ταμείου. Η ιστορία λίγο-πολύ έχει ως εξής: Ο κ. Στρος Καν επέτρεψε σε ένα συνεργείο γαλλικού καναλιού να τον συνοδεύει για μεγάλο χρονικό διάστημα και να μαγνητοσκοπεί όλες του τις δραστηριότητες. Στο πλαίσιο αυτού του ντοκιμαντέρ, ο ισχυρός άνδρας του ΔΝΤ, μιλά για τον εαυτό του και κάνει κρίσεις και κριτική για χώρες και πολιτικούς. Σε ένα σημείο της συζήτησης του με τους Γάλλους δημοσιογράφους αναφέρεται και στην Ελλάδα. Και είναι λογικό, διότι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, η κρίση στη χώρα μας και στην ευρωζώνη θα είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της καριέρας του, το οποίο -εάν θέσει υποψηφιότητα στη Γαλλία – ίσως του χαρίσει την προεδρία. Θα παρουσιαστεί ως ο σωτήρας της Ευρώπης, σε αντίθεση με τον Σαρκοζί, ο οποίος κατέληξε ουραγός της Μέρκελ.

Για λόγους δημοσιογραφικής δεοντολογίας σημειώνω ότι η συνέντευξη δεν έχει ακόμα δημοσιοποιηθεί, και ίσως να μην δημοσιοποιηθεί ποτέ, εάν το γαλλικό κανάλι θεωρήσει ότι υπάρχουν άλλα θέματα σοβαρότερα. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ ότι η συζήτηση αυτή καθ’ αυτή, μέρος της οποίας ήταν γνωστό σε μερικούς από εμάς, είναι σημαντικότατη διότι δείχνει πρώτα και πάνω απ’ όλα, το μέγεθος του προβλήματος, αλλά και της παραπλάνησης.

Η ελληνική κυβέρνηση, από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο αξιωματούχο που είχε σχέση με θέματα οικονομίας και ενημέρωσης, διέψευδαν μετά βδελυγμίας -όπως αρέσκονταν να γράφουν οι παλαιότεροι συνάδελφοι- ακόμα και τη σκέψη προσφυγής στο Ταμείο -πόσο μάλλον τις συζητήσεις. Τον Ιανουάριο του 2010, αρκετοί ξένοι συνάδελφοι ήταν «θύματα» διαψεύσεων, που ιδιωτικά συνήθως συνοδεύονταν και με κοσμητικά επίθετα από τους αρμοδίους -είναι κάτι που συνηθίζουν οι κυβερνώντες, ακόμα και ο «μειλίχιος» και «χαμηλότονος» πρωθυπουργός .

Προσωπικά, είχα επιχειρήσει να ρωτήσω κυβερνητικούς αξιωματούχους, οι οποίοι δεν μου είχαν δώσει καν περιθώριο να αναφέρω τις πληροφορίες για τις οποίες ζητούσα επιβεβαίωση. Ήταν πάντα κάθετα αρνητικοί όταν ανέφερα την πιθανότητα προσφυγής στο ΔΝΤ. Λόγω των διαψεύσεων αυτών, παραλίγο να παρασύρω και Αμερικανίδα συνάδελφο η οποία είχε την πληροφορία από τα ψηλά δώματα του Ταμείου.

Κατ’ εμέ, το μεγάλο ερώτημα είναι ένα: Τι αφορούσε η συζήτηση Παπανδρέου – Στρος Καν; Όντως ο πρωθυπουργός έθεσε θέμα προσφυγής της Ελλάδας στο Ταμείο; ‘Η απλά ήταν μία ενημερωτική συζήτηση μεταξύ δύο φίλων, ο ένας εκ των οποίων «βρισκόταν σε μεγάλη ανάγκη», όπως μου είπε μία εκ των πηγών μου την Τρίτη το βράδυ, στην Ουάσιγκτον;  Είναι όντως περίεργο, αλλά ο πρωθυπουργός έκανε ακριβώς αυτό: Εξήγησε στον γενικό διευθυντή του ΔΝΤ ότι είχε αποφασίσει να προσφύγει στο Ταμείο. Και είναι σ’ αυτό το σημείο που ο Ντομινίκ Στρος Καν φέρεται να του απάντησε ότι επειδή η Ελλάδα είναι μέρος της ευρωζώνης δεν μπορεί να προσφύγει χωρίς την έγκριση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι δυνατόν να μην γνώριζε ο κ. Παπανδρέου αυτή τη «λεπτομέρεια»;

Ένα άλλο ερώτημα είναι εάν η Ελλάδα είχε άλλη επιλογή εκτός της προσφυγής στον μηχανισμό ΔΝΤ-Ευρώπης, που αποτελεί σκέψη και δημιούργημα του Στρος Καν. Αρκετοί εκ των ειδικών πιστεύουν ότι είχε. Παραθέτουν δε και επιχειρήματα. Υποστηρίζουν πως εάν η κυβέρνηση δρούσε άμεσα μετά την ανάληψη της εξουσίας (στις 4 Οκτωβρίου 2009), εάν οι αρμόδιοι δεν είχαν αφήσει «τη γλώσσα τους να πάει περίπατο», εάν ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του δεν έχαναν πέντε ολόκληρους μήνες σκεπτόμενοι το πώς θα παρουσιάσουν με «πούδρα» και «μακιγιάζ» την προσφυγή στο Ταμείο, ώστε να μην έχουν πολιτικές ζημίες, η Ελλάδα ίσως απέφευγε τη μέγγενη του μηχανισμού και την απειλή της χρεοκοπίας. Τον Μάρτιο, πλέον, δεν είχε άλλη επιλογή και οδηγήθηκε ως αρνί στη σφαγή.

Ο «μήνας του μέλιτος» του ΔΝΤ και της ελληνικής κυβέρνησης έχει τελειώσει από την ημέρα της αναχώρησης του Στρος Καν από την Αθήνα. Γιατί; Διότι εκείνη την μέρα φέρεται να αντιλήφθηκε ότι η Ελλάδα είναι κλυδωνιζόμενο  καράβι, όχι μόνο λόγω του τεραστίου εξωτερικού χρέους αλλά και λόγω των μεγάλων αντιδράσεων στο εσωτερικό. Ένα στέλεχος του Ταμείου, που δεν ανήκει στην ομάδα του κ. Τόμσεν αλλά ενημερώνεται για τις εκθέσεις του, μου είπε ότι η αδυναμία της κυβέρνησης να οδηγήσει έστω και έναν πολιτικό ή έναν φοροφυγά στη φυλακή, ήταν η βασική αιτία για να απωλέσει και το πλεονέκτημα της κοινωνικής ανοχής…

10 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ο Παπανδρέου συζητούσε με όλους για να βρει τρόπους σωτηρίας της χώρας. Έτσι συνομίλησε και με τον Στρος Καν. Δε μας λέει όμως ο Κ. Ιγνατίου πόσο καιρό έκανε η Γερμανία της κ. Μέρκελ για να δεχθεί τη δημιουργία του μηχανισμού στήριξης. Ξέχασε τις κατηγορίες οικονομολόγων εναντίον της πως άργησε να το πράξει και εξέθεσε την Ελλάδα στα κοράκια της αγοράς;Σήμερα όμως που ο Παπανδρέου πέτυχε τον δανεισμό της χώρας με 110 δις ευρώ από όλους αυτούς, έρχεται ο κ. Ιγνατίου να μας πει άλλα από αυτά που έγραφε πριν από λίγο καιρό στα άρθρα του, όταν υμνολογούσε τις προσπάθειες του πρωθυπουργού και τώρα καταφέρεται εναντίον του γιατί λέει ότι δεν έβαλε κάποιους φοροφυγάδες στη φυλακή. Λες και ο Παπανδρέου πρέπει να παρακάμψει τη δικαιοσύνη και να βάζει φυλακή όσους δεν είναι αρεστοί στον κ. Ιγνατίου και στον κ. Στρος Καν.

  2. Δεν είμαστε αυτή τη στιγμή στο ΔΝΤ. Είμαστε σε ένα μηχανισμό ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ με τη συμμετοχή του ΔΝΤ, ύστερα από απαίτηση των Γερμανών. Τα πολλά λεφτά τα βάζουν οι Ευρωπαίοι. Τα υψηλά επιτόκια τα βάζουν οι Ευρωπαίοι. Τις τρελές απαιτήσεις τις έχουν οι Ευρωπαίοι.
    Για να γίνει ο μηχανισμός αυτός, έπρεπε να ταξιδέψει ο Παπανδρέου 3 φορές στο εξωτερικό.
    Γιατί όμως, χρειαζόταν ο μηχανισμός; Γιατί η Ελλάδα, εκτός από το χρέος και το έλλειμμα, είχε πέσει στο μάτι των κερδοσκόπων. Λόγω των κερδοσκόπων, ανέβηκαν τα επιτόκια στα ύψη και από τον Απρίλιο του 2010 η Ελλάδα δε θα μπορούσε να δανειστεί ώστε να εφαρμόσει το όποιο πρόγραμμά της. Ποια ήταν η αφορμή για την έκρηξη των επιτοκίων; Σύμφωνα με κάποιους, ήταν μια ΑΝΕΠΙΣΗΜΗ δήλωση του Παπακωνσταντίνου πάνω σε μια κουβέντα με ξένο δημοσιογράφο, ότι η ελληνική οικονομία μοιάζει με τον Τιτανικό. Εγώ είμαι της άποψης ότι περισσότερο μέτρησαν οι ΕΠΙΣΗΜΕΣ δηλώσεις του Αλμούνια ότι «το πάρτυ τέλειωσε» και του Τρισέ ότι «τα ελληνικά ομόλογα είναι για τα σκουπίδια». Και οι 2 δηλώσεις έγιναν στην αρχή της θητείας της κυβέρνησης. Μετά και οι 2 τους έτρεχαν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Κάποιες φορές τα επιτόκια έπεφταν. Πότε; Μετά από τις πρωτοβουλίες Παπανδρέου. Αμέσως μετά όμως, ξανανέβαιναν. Πότε; Μετά από τις δηλώσεις Μέρκελ που ακολουθούσαν! Τα έχετε ξεχάσει όλα αυτά;
    Λέτε ότι ο Παπανδρέου μίλησε πριν τις εκλογές με τον Στρος Καν. Και ρωτώ: Μόνο ο Παπανδρέου μίλαγε με τον Στρος Καν; Ο Σημίτης είπε τον… ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ του 2008 (!) στη Βουλή ότι η Ευρώπη μας έχει για χρεωκοπία και ότι πάμε για ΔΝΤ! (Οι δημοσιογράφοι το είχατε θάψει τότε και το θυμηθήκατε στις αρχές του 2010 όταν φάνηκε η σοβαρότητα της κατάστασης, οπότε το μάθαμε κι εμείς). Όλη η Ευρώπη το συζητούσε και σας πείραξε το ότι ο Παπανδρέου διερευνούσε την κατάσταση;
    Λέτε ότι συζητάνε πως υπήρχε και άλλη λύση. Τότε σας ρωτώ: Γιατί ο Καραμανλής την κοπάνησε και μάλιστα 1,5 χρόνο πριν τις εκλογές; Γιατί δεν εφάρμοζε αυτή τη λύση, που (φυσικά) θα ήταν και ανώδυνη; Θα γινόταν και ήρωας. Του 5 μήνες που γράφετε πως οι κυβερνώντες φορούσαν πούδρα, όχι μόνο μηχανισμός στήριξης ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ, αλλά ΚΑΜΜΙΑ ΣΤΗΡΙΞΗ από την Ευρώπη δεν υπήρχε! Σε κάθε προσπάθεια του Παπανδρέου, οι Γερμανοί έβαζαν τρικλοποδιά. Και μας λέτε ότι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι μας λένε τώρα ότι τότε υπήρχε κι άλλη λύση;
    Όλο για εύκολες λύσεις που απορρίφθηκαν διαβάζω. Για Ρώσους που μας δάνειζαν με 1%, για Κινέζους που μας χάριζαν, για Άραβες που επίσης χάριζαν λεφτά… Μήπως είστε και σεις της λογικής Σαμαρά, να δενειζόταν δηλαδή η Ελλάδα τον Οκτώβριο καμμιά… εκατοστή δισεκατομμύρια επειδή, τότε, ήταν χαμηλό το επιτόκιο;
    Η Ελλάδα είχε προαποφασιστεί από ξένα κέντρα να χρεωκοπήσει και να λειτουργήσει ως παράδειμα τιμωρίας άλλων χωρών. Ο Παπανδρέου πρόλαβε και έκανε το ελληνικό πρόβλημα πανευρωπαικό. Έτσι γλυτώσαμε προς το παρόν τη χρεωκοπία, και οι μισθοί και οι συντάξεις συνεχίζουν να καταβάλλονται, έστω και μειωμένοι σε ένα βαθμό.

  3. Στην πρόταση
    «Εγώ είμαι της άποψης ότι περισσότερο μέτρησαν οι ΕΠΙΣΗΜΕΣ δηλώσεις του Αλμούνια ότι «το πάρτυ τέλειωσε» και του Τρισέ ότι «τα ελληνικά ομόλογα είναι για τα σκουπίδια»»,
    ξέχασα να γράψω ότι βοήθησαν τους κερδοσκόπους και κάποιες άλλες «λεπτομέρειες», όπως πχ ότι τότε ανακοινώθηκε και πως το έλλειμμα δεν ήταν 10% όπως υπολογιζόταν από όλους, αλλά 14%. Όταν αργότερα ανακοινώθηκε πως τελικά το έλλειμμα (του 2009 επί Καραμανλή, για να μη λέει κάποιος ότι επίτηδες το άφησε ο Παπανδρέου να εκτροχιαστεί) είναι 16%, τότε εκτινάχθηκαν τα spread και κατέστη απαγορευτικός ο δανεισμός.
    Όλα αυτά τα αναφέρω προσπαθώντας να καταλάβω το σκεπτικό του άρθρογράφου. Δηλαδή, σύμφωνα με τον κύριο Ιγνατίου, ο Παπανδρέου συνομωτούσε από το 2008 με τον Στρος Καν για να φέρει το ΔΝΤ στην Ευρώπη και μάλιστα χωρίς λόγο; Θα ήθελα να προχωρήσει το σκεπτικό του και να μας εξηγήσει το ΓΙΑΤΙ.

  4. Τα σενάρια εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους προβλέπουν ότι στο τέλος του Μνημονίου η Ελλάδα πρέπει να έχει πρωτογενές πλεόνασμα πάνω απο 5% και ανάπτυξη τουλάχιστον 3,5%.Αλλοιώς δεν θα τα καταφέρουμε μόνοι μας.
    Στόχοι ιδιαίτερα φιλόδοξοι και πολύ δύσκολα επιτευξιμοι,μάλλον αδύνατοι.

    Ο κύριος Ιγνατίου θέτει το ερώτημα « αν η Ελλάδα είχε άλλη επιλογή εκτός από την προσγυγή στον μηχανισμό Δ.Ν.Τ.-Ευρώπης, που αποτελλεί σκέψη και δημιουργημα του Στρος Καν». Αναφέρει μάλιστα ότι « Αρκετοί εκ των ειδικών πιστεύουν πως είχε». Προφανώς είναι αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι η επιλογή Παπανδρέου για προσφυγή στον μηχανισμό στηριξης Ευρώπης-Δ.Ν.Τ ήταν μονόδρομος.
    Ας θυμηθούμε όμως τί είχαμε αμέσως μετά τις εκλογές του Οκτώβρη του 2009.

    Το έλλειμα απο 6% αναθεωρήθηκε αμέσως σε περίπου 10% , το οποίο με νεώτερη αναθεώρηση έγινε 12,5%, για να κλείσει τελικά στο 15,4% τον Δεκέμβριο. Το εξωτερικό χρεος άγγιζε το 140% του Α.Ε.Π ενώ υπήρχε υφεση περίπου 1%.Τα στοιχεία αυτά οδήγησαν στις γνωστές δηλώσεις Αλμούνια πως « το πάρτυ τελείωσε» και του Τρισσέ για τα ελληνικά ομόλογα. Η Ελλάδα έτσι κι αλλοιώς ήταν ήδη σε κρίση χρέους.
    Για να αντιμετωπίσει επομένως την κρίση χρέους, αλλά και για να ειναι συνεπής με τις συμβατικές της υποχρεώσεις απέναντι στην Ε.Ε. για έλλειμα κάτω από το 3% και εξωτερικό χρεος κάτω απο το 100% του Α.Ε.Π. έπρεπε να πάρει άμεσα μέτρα.Μέτρα όμως τα οποία θα έπρεπε να στοχεύουν σε ανάπτυξη 3,5% και πρωτογενές πλεόνασμα 5% για να αντιμετωπίσει και την κρίση του χρέους της και όχι απλά για να είνα συνεπής με τισ υποχρεώσεις της απέναντι στην Ε.Ε.
    Ποια όμως θα μπορούσε να είναι τα μέτρα αύτά.
    1.Περιορισμός των δαπανών
    2.Αύξηση των δημόσιων εσόδων
    3.Εξορθολογισμός δαπανών σε δημόσιους τομείς όπως ΔΕΚΟ, υγεία, ασφαλιστικά ταμεία κ.λ.π.
    4.Καταπολέμηση της φοροδιαφυγής
    5.Μείωση του υπερτροφικού Δημόσιου Τομέα και αύξηση της παραγωγικότητάς του
    6.μέτρα για αύξηση της ανταγωνιστικότητας
    7.Απελευθερωση των κλειστών επαγγελμάτων που ειναι και συμβατική μας υποχρέωση προς την Ε.Ε.
    8.Μείωση των υπερτιμημένων εισοδημάτων (η λεγόμενη εσωτερική υποτίμηση) και λοιπά παρόμοια μέτρα.
    Δηλαδή ότι γίνεται και σήμερα. Πιθανά κάποια να μπορούσαμε να τα αποφύγουμε όπως για παράδειγμα την άδικη μείωση των χαμηλών μισθών και συνταξεων, ίσως και ορισμένα άλλα άδικα μέτρα.
    Είναι αφελής νομίζω η σκέψη οτι με όλλα αυτά θα αντιδρούσαν διαφορετικά οι αγορές από ότι σήμερα (δες επιτόκια δανεισμού Πορτογαλίας και Ισπανίας, οι οποίες να σημειωθεί δεν έχουν πρόβλημα του δικού μας μεγέθους) και θα εξακολουθούσαν να μας δανείζουν με επιτόκια 3,5 και 4%. Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να αποφύγει με τίποτε την κριση δανεισμού.
    Μια τέτοια πολιτική θα οδηγούσε πάλι σε ύφεση,έλλειψη ρευστότητας, μείωση μισθών και συντάξεων
    και γενικά σε ότι βιώνει σήμερα ο ελληνικός λαός.
    Εκτός από το Μνημόνιο υπήρχε βέβαια και η δυνατότητα αναδιάρθρωσης του χρέους ή και η πτώχευσης. Κάνείς όμως δεν αναφέρεται στις συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής, οι ποιό άμεσες από τις οποίες θα ήταν έξοδος από τις αγορές χωρίς καμία βοήθεια από πουθενά ,στάση πληρωμών τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, κατάρευση της αγοράς,αδυναμία λειτουργίας υπηρεσιών κοινής οφέλειας όπως νοσοκομεία, ανεργεία, κ.λ.π.
    ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ
    Η Ελλάδα εξαιτίας και του ύψους του χρέους της θα περνούσε μια μακροχρόνια περίοδο φτώχειας μέχρι να δημιουργήση ξανά συνθήκες ανάπτυξης και να κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη των αγορών.
    Το ερώτημα επομένως που τίθεται δεν είναι αν υπήρχε άλλη επιλογή εκτός από την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης Ευρώπης-Δ.Ν.Τ. διότι προφανώς και υπήρχε όχι μία αλλά πιθανά περισσότερες επιλογές. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν υπήρχε επιλογή με μικρότερο κόστος και λιγότερες συνέπειες για τον λαό και την Ελλάδα.
    Ένα δεύτερο ερώτημα επίσης είναι αν θα αποφύγουμε τελικά την αναδιάρθρωση του χρέους ή όχι.Είναι δύσκολο έως αδύνατο να τα καταφέρουμε μόνοι μας. Ρυθμοί ανάπτυξησ 3,5% και ταυτόχτονα πρωτογενές πλεόνασμα 5% είναιίσως ουτοπικοί.Είναι όμως διαφορετικό να το επιδιώκεις αυτό μέσα από συντεταγμένους μηχανισμούς της Ε.Ε. από ότι μόνος σου.
    Ένα τρίτο ερώτημα είναι αν υπήρχε ποτέ το εγκαιρο και το εύκαιρο ( κατάλληλος χρόνος, καλός χρόνος) για να αποφύγουμε αυτό που ζούμε σήμερα.Θα πάμε λίγο πίσω στις εκλογές του 2007 και να θυμηθούμε τον λόγο που επικαλέστηκε ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής για την προωρη προσφυγη στις κάλπες. Ήταν η αδυναμία σύνταξης του προυπολογισμού.Επομένως απο τότε γνώριζαν τα προβλήματα της οικονομίας.Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν ευνοικό για τον κύριο Καραμανλή αλλά με οριακή πλειοψηφία.Τότε ήταν ο κατάλληλος χρόνος να ληφθούν τα μέτρα γαι να μην φθάσουμε στην τωρινή κατάσταση.Δυστυχώς όμως τότε όπως και τώρα η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα . Την ανωριμότητα όλων των πολιτικών κομμάτων,των κυβερνήσεων με ελάχιστες εξαιρέσεις υπουργων, της βουλής αλλά και των συντεταγμένων θεσμών και οργάνων της ελληνικής κοινωνίας.Αν δεν ωριμάσουν τα πολιτικά κόμματα, αν δεν ωριμάσει η βουλή και οι κυβερνώντες, αν δεν ωριμάσουν οι θεσμικοί φορείς και τα όργανά τους, αν δεν ωριμάσει εν τέλει η ελληνική κοινωνία, η Ελλάδα δύσκολα θα βγεί από την κρίση.
    Επι τέλους πρέπει να αποφασίσουμε αν είμαστε Ευρωπαίοι,οπότε πρέπει να αποκτήσουμε την ανάλογη νοοτροπία ή είμαστε Ανατολίτες και θα συμπεριφερόμαστε ανάλογα.-

  5. OTAN TO PLIO BOULIAZE O KARAMALIS K H PAREA TOU TA PIRAN K EFIGAN TREXONTAS. KAPIOS «XAZOS» EPREPE
    NA POLITEUTI TA DANIKA ME «OLOUS» TOUS KLEFTES K NA PLIROSI, ALIOS STELNOUN TOUS MAFIOZOUS ME TO ETSI 8ELO K OSO GIA TOUS PSOROMAGGES TOUS IDAME STA IMIA,FEROM,ALBANIA,KYPRO,AIGEO. INE LIPIRO GIATI PONAH ASTE TA POLA LOGIA KATSE TE KATO OLOI MAZOI NA BROUME MIA LISI DIKEH GIA OLOUS MAS ME ENA ARXIGO POU EMPISTEUONTE H OPOS DIXNOUN.
    O,TI K NA BGI O LAOS 8A TIN PLIROSI PALI, AUTI TI FORA TO PA8IMA NA GINI MA8IMA K OI KLEFTES KREMALA MOLIS TELIOSI O POLEMOS.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here