Greek dream

5
49

Είμαι σε λάθος αποβάθρα

Είμαι σε άγονη γραμμή

Θ.Φροντιστής, «Άγονη γραμμή»

Είχαμε και στην Ελλάδα ένα όνειρο.

ΣΤΗ χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία ονειρευόμασταν μια πολιτική ζωή χωρίς φαυλότητα, εμπάθεια, στείρες αντιπαραθέσεις, ανόητες καταγγελίες και λασπολογικές εκστρατείες.

ΣΤΗ χώρα όπου τα δικαιώματα του πολίτη συνδέονταν με τη συμμετοχή του στα κοινά, ονειρευόμασταν τη δικαίωση των νέων που αξίζουν και όχι αυτών που «κληρονομούν».

Στη χώρα που η φιλοσοφία έγινε τρόπος ζωής ονειρευόμασταν έναν κόσμο του πνεύματος και όχι ένα παραμάζωμα από ανταγωνιστές του εθνικού σπορ που ονομάζεται «οικονομική συναλλαγή» – σε βαθμό, μάλιστα, που «ύποπτος» σήμερα θεωρείται όποιος απέχει από τέτοιες δραστηριότητες.

ΣΤΗ χώρα της οποίας ο ήλιος δεν αφήνει γωνία που να μη φωτίζει, ονειρευόμασταν την οριστική καταδίκη των ατόμων που βγαίνουν από το σκοτάδι των υπο-κλοπών, των υπο-κόσμων, των υπο-νόμων.

ΣΤΗ χώρα όπου η συκοφαντία ετιμωρείτο με θάνατο ή εξοστρακισμό, ονειρευόμασταν πολίτες υπεύθυνους, που δεν θα σπίλωναν την τιμή των συνανθρώπων τους χωρίς λόγο και μάλιστα ατιμωριτί, που δεν θα περίμεναν ανακατατάξεις φατριών και προδιαγραφές πολιτικών εχθρών για να δώσουν δημοσιότητα σε ορισμένες παρανομίες – κερδίζοντας μάλιστα διπλά, αφού και οι ίδιοι θεωρούνται υπεράνω υποψίας και οι περί αυτούς «καλύπτονται» αναδρομικά.

Από την άλλη πλευρά παραμένει ανοικτό το μέγα εθνικό ερώτημα: Πόσο αισθάνομαι υπερήφανοι που είμαστε Έλληνες; Πόσο, δηλαδή, δεν αποκρούομεν  απλώς τις επι-θέσεις των άλλων εμμένοντας, για λόγους τακτικής, στις δικές μας θέσεις, αλλά νιώθουμε στις φλέβες μας να κυλάει η ελληνική ιστορία;

Έχουμε, άραγε, συνειδητοποιήσει τι σημαίνει να είσαι Έλληνας; Είμαστε υπερήφανοι για την πίστη του Σωκράτη στους νόμους και του Αριστείδη στην πολιτική εντιμότητα; Mας διακατέχουν οι ιδέες του Περικλή, η μεγαλοσύνη κι η ανδρεία του Μεγαλέξανδρου, η ταπεινότητα του Κοσμά του Αιτωλού, ανταριάζουν μέσα μας η μπαρουτιασμένη ψυχή του Μακρυγιάννη, οι αγώνες και οι αγωνίες των πολεμιστών του ’40, της αντίστασης, του εμφυλίου; Πού βρίσκουν αντιστοιχία όλα αυτά στη σύγχρονη πολιτική και κοινωνική ζωή;

Είμαστε υπερήφανοι που μας φωνάζουν ευρω-έλληνες ή νιώθουμε υπερήφανοι επειδή αγαπάμε μιαν Ελλάδα που θα μας πληγώνει και θα την πληγώνουμε, θα μας αγκαλιάζει και θα την αγκαλιάζουμε, θα μας ξεχνάει κι εμείς ποτέ δεν θα την ξεχνάμε; Ας πάψουμε, λοιπόν, να χτυπάμε τον τοίχο πιστεύοντας ότι χτυπάμε το καρφί.

*Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

http://www.giannispanousis.gr/

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροO «στρατοπεδικός κομμουνισμός» δεν απαντά στην αγωνία των εργαζομένων
Επόμενο άρθροΚαλοκαιρινή Περιοδεία «Μπαχάρι, κανέλα και γιορτή» | Πρωτοψάλτη – Ρεμπούτσικα
Ο Γιάννης Πανούσης έλκει την καταγωγή του από την Αρκαδία και την Κορινθία, αλλά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Σπούδασε στη Νομική, αλλά αγαπούσε τη Φιλολογία. Συνέχισε τις σπουδές του στις Πολιτικές Επιστήμες και συνέχισε στη Γαλλία με εγκληματολογία, που αποτελεί συνδυασμό πολιτικής σκέψης, φιλολογίας, νομικής και πολιτικής επιστήμης. Διετέλεσε καθηγητής στη Νομική Θράκης επί 19 χρόνια (και πρύτανης απο το 1994 έως το 1997) και όταν έφυγε από εκεί για τη Νομική Αθηνών ένιωσε ότι "ξενιτεύεται" -παρότι όταν είχε πρωτοπάει στην Κομοτηνή είχε τρομάξει! http://www.giannispanousis.gr/page.php?p=biography

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΤΑΦΎΓΙΌ ΜΑΣ- (Γιανναράς)- http://gkdata.gr/?p=13299

    «Όταν οι μέρες, πια, ξημερώνουν σαν απειλή, η ανακάλυψη της ελληνικότητας είναι ο δρομοδείχτης»

    «A ν τ ί σ τ α σ η στην ψ υ χ ι κ ή κ α τ α σ τ ρ ο φ ή» (: Από τα συγκινιτικότερες επιφυλλίδες του Γιανναρά που έχω τόσα χρόνια διαβάσει…)

    H στέρηση, η φτώχεια, το φάσμα της πείνας δύσκολα συμβιβάζονται με τη νηφαλιότητα, την ορθοβουλία, τις ψύχραιμες αξιολογήσεις. Oταν δεν υπάρχει πια μισθός ή ο μισθός εξαντλείται σε ελάχιστες μέρες και οι υπόλοιπες του μήνα ξημερώνουν σαν απειλή, δεν υπάρχει μυαλό για διαφορετικά ενδιαφέροντα, για ποιοτικές ενασχολήσεις. Tο μαρτύριο του άνεργου, του χαμηλόμισθου, του βάναυσα τσακισμένου συνταξιούχου είναι η τέλεια ανημπόρια του να ασχοληθεί με ό, τι ομορφαίνει τη ζωή – να διαβάσει, να ακούσει μουσική, να χαρεί τον περίπατο, να κουβεντιάσει ξέγνοιαστος για ό, τι αγαπάει. Aνημπόρια ψυχική, λογικά μη ελεγχόμενη, παραλυτική.

    Read more… http://gkdata.gr/?p=13299

  2. Ονειρευόμαστε την δικαίωση των νέων που αξίζουν και όχι αυτών που κληρονομούν – αλλά θέλουμε την δικαίωση των λαών που κληρονομούν, και όχι αυτών που αξίζουν.
    *το: αξίζουν, δεν είναι παντοτινό, κάποιος που αξίζει σήμερα αύριο μπορεί να μην αξίζει, και κάποιος που δεν αξίζει σήμερα αύριο μπορεί να αξίζει – απ’ αυτόν εξαρτάται. Το DNA είναι τρίχες κατσαρές.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here