Η Μάρνη Παπαματθαίου γράφει για τον… θάνατο του ΒΗΜΑτος: Στα χέρια μας ξεψύχησε ένας εκδοτικός Οργανισμός με ιστορία μεγατόνων

 

Με ένα συγκινητικό κείμενο η γνωστή αρθργράφος του ΒΗΜΑτος Μάρνη Παπαματθαίου αποχαιρετά την εφημερίδα όπου εργαζόταν τα τελευταία 18 χρόνια το ΒΗΜΑ, όπως και τον παραδοσιασκό δημοσιογραφικό Οργανισμό που, όπως γράφει «ξεψύχησε στα χέρια μας«.

Αναφέρεται στις τελευταίες στιγμές που διαδραματίστηκανσ τον ΔΟΛ και αποχαιρετά τους συναδέλφους της με τους οποίους μοιράστηκε όχι μόνο το ίδιο γραφείο αλλά στιγμές καθημερινότητας, στιγμές ζωής.

Αναλυτικά το κείμενο της Μάρνης Παπαματθαίου:

Αυτό που χάσαμε σήμερα οι εργαζόμενοι στον ΔΟΛ δεν υποκαθίσταται με κανέναν τρόπο. Την επαγγελματική μας οικογένεια; Τους φίλους μας; Το καταφύγιο των ιδεών και της σκληρής δουλειάς μας;

Πιο στενάχωρο απ όλα είναι ότι στα χέρια μας ξεψύχησε ένας εκδοτικός Οργανισμός με ιστορία μεγατόνων. Στα χέρια μας που ωστόσο τον κρατούσαν γερά, με βεβαιότητα ότι τελικά θα σωθεί και θα συνεχίσει.

Και αφού είναι η ώρα για να ειπωθούν κάποια πράγματα, ας ειπωθούν. Πριν από ενάμιση περίπου χρόνο ένας συνάδελφος μου, που μετακόμισε σε άλλη επαγγελματική συνοικία, μου είπε με μια ελαφριά δόση υπεροψίας: «Θα σας κλείσουν. Αυτές οι επιχειρήσεις που ξέρεις είναι νεκρές. Και το Βήμα και ο ΔΟΛ συνολικά και το Mega».

Και εγώ απάντησα χαριτολογώντας: «Αποκλείεται. Το Βήμα δεν κλείνει. Ποιος μπορεί να κλείσει μια εφημερίδα με τέτοια ιστορία; Πόσο απαίδευτος πρέπει να είναι;» Οι βεβαιότητες όμως υπάρχουν για να ανατρέπονται. Και σχεδόν πάντα ανατρέπονται.
Στην δημοσιογραφική μου καριέρα, η εφημερίδα μου με μόρφωσε, με στήριξε, με βοήθησε, με έκανε περήφανη από κάθε άποψη. Δεν υπάρχει τίποτα που να έκανα σ αυτή την εφημερίδα στα 18 χρόνια που δουλεύω εκεί για το οποίο να μετάνιωσα.

Μέσα από το ρεπορτάζ μου έμαθα να αγαπώ την παιδεία, και θα την υπηρετήσω μέχρι τέλους, χωρίς να αλλάξω κατεύθυνση. Εξάλλου αν δεν κάνουμε κάτι για την παιδεία στη χώρα μας, τα πνευματικά μας νεκροταφεία στο μέλλον θα είναι πολύ περισσότερα.

Είναι βέβαιο ότι με τον θάνατο ενός τέτοιου μαγαζιού, ενός Οργανισμού που κρατούσε ψηλά τις εργασιακές σχέσεις, την δεοντολογία και την αίσθηση των κανόνων, το επάγγελμα μας μπαίνει σε μια νέα θολή περίοδο.

Πιο πολύ απ όλα, με στενοχωρεί που δεν θα ξαναπάω στο γραφείο μου, το οποίο είχε υπέροχη θέα στον Λυκαβηττό και από εκεί μπορούσα να φωτογραφίζω κάθε μέρα τα σύννεφα. Αλλά και που δεν θα βλέπω πια καθημερινά τη Μάχη και τον Κοσμά απέναντι, την Παναγιώτα και την Τάνια, τη μαμά του γραφείου μας, την Ελένη.

Ξέρω ότι δεν θα χάσω ποτέ πια τις κολλητές μου στα διπλανά γραφεία την Δήμητρα και την Ίσμα (που έχουν ζήσει όλες τις περιόδους της ζωής μου τα τελευταία 18 χρόνια) γιατί τώρα τις αγαπάω πιο πολύ από ποτέ. Και τον Νίκο που κανείς δεν θα μπορεί να αντιγράφει τον «βηματοδότη» του πια…

Όσο για τον διευθυντή μας, Αντώνη Καρακούση, είναι πραγματικά ένας άνθρωπος από «άλλη πάστα». Η στάση του όλο τον τελευταίο χρόνο ήταν κάτι παραπάνω από ηρωική. Νομίζω ότι πολλούς, αυτός μας ενέπνευσε με το στυλ του στις δυσκολίες, στο να τραβήξουμε το κουπί τόσο μακριά πήγαινε.

Φεύγοντας σήμερα από το γραφείο πήρα μαζί μου μόνο το «Λεξικό των παραγώγων και των συνθέτων της νέας ελληνικής» του καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη, γιατί είχε μια υπέροχη αφιέρωση που δεν ήθελα να αφήσω. Φίλοι μου του 5γραφείου, χάρηκα πραγματικά που σας γνώρισα.

Μάρνη Παπαματθαίου

Σχετικά Άρθρα


Αφήστε το σχόλιο σας

*

code