Η χριστουγεννιάτικη μπάλα έγινε χίλια κομμάτια…

 

 

Το «γέρικο» Χριστουγεννιάτικο δεντράκι, το «τοτέμ» από μιά εποχή που έφυγε ανεπιστρεπτί στολισμένο μόνιμα με τις μπάλες, τα στολίδια και τα «άτιμα» τα λαμπάκια που – άγνωστο πώς – αντέχουν ακόμη εδώ και είκοσι χρόνια (το ξέρω φαντάζει απίστευτο) κατέβηκε για άλλη μιά χρονιά από το πατάρι. Η «ρουλέτα» του χρόνου στο μυαλό μου γύρισε σαν «τρελή» και η μπίλια κάθισε στο 1986, αναπολώντας εκείνα τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά.

Οι μνήμες ξεπήδησαν αλλά δεν «έσπασαν» σε αντίθεση με την κόκκινη μπαλίτσα που θέλησε να «δραπετεύσει» μιά για πάντα από αυτή τη θλιβερή εποχή που ζούμε. Τότε, οι παλιότεροι θα θυμάστε, οι μπάλες αν έπεφταν στο πάτωμα γινόταν χίλια κομμάτια. Όχι σαν τις κινέζικες σήμερα που αναπηδούν και είναι «αθάνατες». Μάλλον αν η μπαλίτσα είχε φωνή θα  μου έλεγε «κουράστηκα, δεν θέλω να ζω σε αυτή την ευτέλεια και την παρακμή. Σε αυτή την αγωνία γιά το αύριο και την απελπισία». Και θα είχε δίκιο.

Πόσοι άνθρωποι – δυστυχώς – σκέφτονται σαν τη μπαλίτσα. Πόσοι κουράστηκαν ψυχικά και νιώθουν «χίλια κομμάτια». Όμως, την ίδια στιγμή συνειδητοποίησα ότι οι άλλες μπαλίτσες δεμένες στα κλαράκια από τις λεπτές κλωστούλες αντέχουν και δεν πέφτουν. Δεν θέλουν, δεν το διανοούνται να «δραπετεύσουν». Δεν θέλουν να σπάσουν. Έτσι κι εγώ μαζί με άλλους πολλούς συνανθρώπους δεν θέλω να σπάσω. Δεν θα επιτρέψω να σπάσω. Γνωρίζοντας πού ζω, σε ποιά χώρα ζω, ναι μεν εξαντλημένος αλλά αποφασισμένος να ζήσω όχι απλώς να αναπνέω, παίρνω λίγη δύναμη από τις αναμνήσεις του χθες. Αυτή τη γλυκιά νοσταλγία που σου αφήνει μιά γλυκόπικρη γεύση στην ψυχή. Και «γυρίζω» στα χρόνια της νιότης που ναι μεν έφυγε ανεπιστρεπτί, αλλά χάραξε ανεξίτηλα το βινύλιο της ψυχής μου με συναισθήματα, χρώματα, ήχους, πρόσωπα, εμπειρίες.

Και μιά και είπα γιά βινύλιο να τώρα στις αθηναικές ντίσκο του 1986, κυριαρχούν οι Modern Talking με το sheri lady, οι Wham με το last Crhistmas, η Bonnie Tayler με το total eclipse και οι A Ha με το take on me. Στις νυκτερινές πίστες τα γαρύφαλλα σκεπάζουν τον Στράτο Διονυσίου, την Άννα Βίσση και τον Λευτέρη Πανταζή.

Παρενθετικά η Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ και του «τέρατος» του δημοσίου έχει πέσει ήδη στην «κινούμενη άμμο» κι επειδή το κεφάλι της είναι πάνω από τη βορβορώδη λάσπη νομίζει ότι όλα είναι εντάξει. Η ανεμελιά της νιότης όμως για εμάς, το «βόλεμα» για τους μεγαλύτερους ή η προοπτική της «ανάπτυξης» για κάποιους άλλους λειτουργούσαν σαν κοινωνικές «παρωπίδες» -για αυτό που ερχόταν με μαθηματική ακρίβεια στο μέλλον και ήδη υφήρπε.

Τώρα ζούμε την πραγματικότητα. Τα «μνημόνια» είχαμε αρχίσει να τα υπογράφουμε από τότε. Απλώς το μελάνι είχε αυτό το τρικ με το λεμόνι που δεν φαινόταν. Αλλά όταν στέγνωσε και το είδε ο ήλιος, αποκαλύφθηκε η αλήθεια.

Ας είναι. Το μηχάνημα με το πακ μαν του 1986 υπάρχει μόνο σε φωτογραφίες αφού πλέον τα «παιχνίδια»  βρίσκονται στα ενσωματωμένα με το χέρι και το μυαλό μας smart phone. Ο περιπτεράς που σου έδειχνε πού είναι ο δρόμος που ψάχνεις, κατέστη «άχρηστος» λόγω του Gps, οι φωτογραφικές μηχανές με φιλμ μπήκαν στο μουσείο όπως και οι φωτογράφοι, τα στιλό είναι δυσεύρετα σε έναν χώρο καθώς σχεδόν όλοι γράφουν ηλεκτρονικά, ενώ ακόμη και το πολυήμερο πολιορκητικό φλερτ στις κοπέλες εξαφανίστηκε.

Μάλλον αρχίζω και γερνάω. Ζω εδώ και δύο χρόνια στον δεύτερο μισό αιώνα της ζωής μου και ο πρώτος ήδη μοιάζει αιώνες πίσω. Αυτό νιώθω. Ας πιω και δυό γουλιές μαρτίνι. Ένα ξεχασμένο ποτό της νιότης μας που ήταν ο «βασιλιάς» των μπαρ το 1986. Δεν έχω πικ απ και τα βινύλια «στοιχειώνουν» στις θήκες τους. Δεν έχω μαγνητόφωνο και οι κασέτες στα συρτάρια μοιάζουν με ανέργους που ζητάνε μιά δουλειά για να ζήσουν. Να αποδείξουν ότι υπάρχουν ακόμη. Αλλά όπως δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας, δεν υπάρχουν πιά και μαγνητόφωνα. Δεν έχω αυταπάτες. Αλλά έχω κουράγιο και πίστη.

Και όταν σβήσουν τα φωτάκια του δέντρου, η άχνη από τους κουραμπιέδες χαθεί και τα ευχετήρια μηνύματα σταματήσουν, στην οθόνη του κινητού θα έχει μπει το 2016. Άλλη μιά ανηφόρα με τυφλές στροφές. Που πρέπει να ανέβουμε όλοι. Να μαζέψουμε και να κολλήσουμε ξανά τα σπασμένα κομμάτια της ψυχής μας. Και να κρατηθούμε σαν τις χριστουγεννιάτικες μπάλες από τα κλαράκια του δέντρου με αυτές τις εύθραυστες κλωστούλες. Μία απ΄ αυτή γιά εμένα είναι οι αναμνήσεις μου που δεν μπορεί να κλέψει ή να φορολογήσει κανένας ψεύτης και ξεδιάντροπος πολιτικός.

Ή μήπως έτσι είναι αν έτσι νομίζετε, όπως εμπνεύστηκε ο Πιραντέλλο;
Σχετικά Άρθρα


Αφήστε το σχόλιο σας

*

code