Η σκέψη μου είναι στον Νίκο Κακαουνάκη

0
1

Απόβραδο, 30 Δεκεμβρίου 2009. Χτύπησε το κινητό την ώρα που οδηγούσα προς το σπίτι. Έκανα δεξιά τη μηχανή, απάντησα και η «σπασμένη» φωνή του συναδέλφου Ηλία που μετέφερε το κακό μαντάτο. «Πέθανε ο Νίκος». Λίγο νωρίτερα ο Νίκος Κακαουνάκης, μάλλον με συντροφιά τις κρητικές μαντινάδες της ψυχής του, έφευγε από τον κόσμο των ζωντανών και της ματαιότητας. Γιατί ήταν φτιαγμένος από αυτή την «πάστα» της λεβεντιάς και του γεροπλάτανου που δεν λυγίζει εύκολα στις τσεκουριές. Και, όμως, ακόμη κι αυτός έπεσε.

Δεν θέλω να γράψω πολλά. Όσα διαβάσατε ήδη ήταν τα σημαντικά γιά εμένα. Το ότι τον γνώρισα στη ζωή μου ήταν τύχη. Ήταν χαρά. Ήταν δημιουργία. Έφαγα ψωμί από τον Νίκο. Γιά πολλά χρόνια στο «Καρφί». Με εμπιστεύτηκε. Δεν μου άλλαξε ποτέ ούτε λέξη. Δεν με ρώτησε ποτέ γιατί αυτόν συνέντευξη ή ποιόν θα έχεις το άλλο Σάββατο. Και δεν το μετάνιωσε. Τον «χάζευα» χρόνια στο ραδιόφωνο στο «σχολείο» του Flash. Πάντα στις 10 το πρωί. Πάντα του έκανα «πάσα» μετά το δελτίο ειδήσεων. Έμπαινε εκείνη την ώρα στο στούντιο και το «κατάπινε». Με το πολιτικό ρεπορτάζ του. Τις έγκυρες πληροφορίες του. Το ανεπανάληπτο στιλ του. Τις συζητήσεις με υπουργούς στον ενικό. Ήταν ο πρώτος διδάξας. Δεν ήταν αγενής. Κάθε άλλο. Ήταν κύριος, αλλά αυθόρμητος, ντόμπρος, αληθινός, δίκαιος. Γι αυτό και έβηχε στο μικρόφωνο, φταρνιζόταν, έκανε σαρδάμ, βογκούσε – ναι βογκούσε τον άκουγα, τον ακούγατε- όταν ένιωθε την αδικία στον κοσμάκη, στους πολίτες, στο λαό. Στις δημοσιογραφικές «φλέβες» του Νίκου κυλούσε η δημοκρατία και το πάθος «να τα χώνει» στους ισχυρούς.

Ο Νίκος πάνω απ΄ όλα ήταν άνθρωπος. Δεν θα ξεχάσω το καλοκαίρι του 2000 που μπήκα στο γραφείο του να του πω ότι πρέπει να σταματήσω από το καθημερινό «Καρφί», γιατί είχαν αρχίσει να «σκουραίνουν» τα σημάδια της νόσου Αλτσχάιμερ στη μητέρα μου. «Πάνω απ όλα η μητέρα», μου είχε πει με χαμηλή φωνή. Τότε ακόμη δεν ήξερα τη λατρεία στη δική του μητέρα. Στον αντίποδα τα τραπέζια και οι μεζέδες που έκανε πάντα στη γιορτή του. Το γέλιο του, τα μάτια του που λαμποκοπούσαν όταν γλεντούσε με την οικογένεια, τους φίλους και τους συνεργάτες του.

Μετά τον Νίκο «έσπασε το καλούπι». Ας τον θυμάμαι, ας τον θυμόμαστε όσοι τον ζήσαμε από κοντά στο ιστορικό «Καρφί» με γλυκύτητα και χιούμορ. Εκείνα τα μεσημέρια που τον έπαιρνε λίγο ο ύπνος στον καναπέ στο γραφείο του, βγάζοντας τα παπούτσια του και μας έπιανε νευρικό γέλιο, που βλέπαμε αυτόν τον «γίγαντα» με τις κάλτσες του…

Προηγούμενο άρθροΦωτιά σε οικίσκο στον καταυλισμό του Καρά Τεπέ
Επόμενο άρθροΠέθανε η ηθοποιός και υποψήφια βουλευτής Ευτυχία Τσαμποδήμου
Αργύρης Κωστάκης
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ