Συνέντευξη με τον συγγραφέα του μυθιστορήματος «Ο πιο γλυκός ύπνος», Γιάννη Πέτρου

Ο Γιάννης Πέτρου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Μεγάλωσε στο Λουτράκι Κορινθίας με τις ιστορίες του «παραμυθά» παππού του να εξιτάρουν την παιδική του φαντασία και να αποτελούν το ερέθισμα για τη συγγραφή των πρώτων του διηγημάτων κατά τη διάρκεια της εφηβείας του. Σπούδασε Οικονομικά και Διοίκηση στην Αθήνα και από το 2006 εργάζεται στον τραπεζικό τομέα. Το 2011 τιμήθηκε με το βραβείο Καινοτόμας ιδέας από την Τράπεζα Πειραιώς. Παράλληλα με τις σπουδές και την εργασία του, θα εντρυφήσει στις ξένες γλώσσες (μιλάει Αγγλικά, Γαλλικά και Ισπανικά), δημιουργώντας τα εφόδια για να υποστηρίξει το μεγάλο του πάθος, τα ταξίδια. Οι εικόνες, τα συναισθήματα, οι άνθρωποι και οι ιστορίες τους, που γνώρισε σε αυτά, θα τον επηρεάσουν και θα τον οδηγήσουν να περάσει μεγάλα χρονικά διαστήματα στο εξωτερικό, αναζητώντας νέες εμπειρίες και βιώματα.

Το βιβλίο «Ο Πιο Γλυκός Ύπνος» (Εκδόσεις iWrite, 2016) είναι η πρώτη συγγραφική του απόπειρα.

[*συνέντευξη στον Γιάννη Κολλιάκο]

1. Μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο σου βιβλίο «Ο πιο γλυκός ύπνος» (εκδ. iWrite). Με δυο λόγια πώς θα το σύστηνες σε κάποιον που δεν έχει διαβάσει κάτι γι’ αυτό.

Καταρχήν θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για την συνέντευξη και για την ευκαιρία που μου δίνεται μέσω αυτής να πω δυο λόγια για το βιβλίο μου που όπως προανέφερες ονομάζεται “Ο πιο γλυκός ύπνος”.Το βιβλίο πραγματεύεται τη ζωή ενός ανθρώπου που άδικα καταδικάζεται για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε αλλά καταδικάστηκε βάσει των προκαταλήψεων του κόσμου, που πολύ εύκολα κρίνει και κατακρίνει πρόσωπα και καταστάσεις. Δείχνει όλα τα στάδια που περνάει, από την απογοήτευση στην θλίψη, από τη θλίψη στην χαρά, από την χαρά στον πόνο και τελικά από τον πόνο ….. στην απόδοση δικαιοσύνης.Μέσα από όλα αυτά που θα βιώσει θα ανακαλύψει τον εαυτό του αλλά και τον κόσμο που μέχρι τότε λησμονούσε. Το βιβλίο αυτό στην ουσία είναι ένα ψυχογράφημα.όχι μόνο ενός ανθρώπου άλλα και τις ίδιας της κοινωνίας διαχρονικά,ανεξάρτητα από το αν η ιστορία διαδραματίζεται μέσα σε μια ρώσικη φυλακή στα τέλη του 19ου αιώνα.

2. Το θέμα του βιβλίου εκτυλίσσεται στη Ρωσία του 1865. Γιατί επέλεξες αυτή τη χρονική περίοδο για να αφηγηθείς την ιστορία σου;

Η ιδέα του βιβλίου γεννήθηκε όταν διάβαζα το “Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων” του Φίοντορ Ντοστογιέβσκι το οποίο διαδραματίζεται και αυτό στις ρώσικες φυλακές στα τέλη του 19ου αιώνα.Οπότε χρονικά και χωροταξικά έμεινα στο πνεύμα του βιβλίου αυτού.

3. Έκανες έρευνα για την εν λόγω εποχή, τους ανθρώπους και τις συνήθειές τους;

Άρχισα δειλά στην αρχή να ψάχνω κάποια πράγματα,είχα σκεφτεί να έκανα και κάποιο σχεδιάγραμμα για την φυλακή κτλ άλλα στην πορεία επειδή επικεντρώθηκα στους χαρακτήρες η ερευνά στην απόδοση του <περιφερειακού σκηνικού> σταμάτησε από μόνη της. Η έρευνα μου έγινε μέσα από τα βιβλία που διάβαζα καθ’όλη την διάρκεια της συγγραφής και σαφώς, από το βιβλίο που εμπνεύστηκα, με σκοπό να μην παρεκκλίνω από την εποχή και να αποδώσω όσο καλύτερα μπορούσα το κλίμα που επικρατούσε τότε.

4. Υποθέτω ότι αγαπάς την κλασική λογοτεχνία του 19ου αιώνα. Θέλεις να μας πεις ποιοι συγγραφείς και ποια βιβλία σε έχουν διαμορφώσει ως προς το αναγνωστικό σου γούστο και ως προς το γράψιμό σου;

Όντως τα αναγνώσματα μου και οι συγγραφείς που αγαπώ είναι πιο <κλασσικοί> αλλά δεν έχω στεγανά ως προς αυτό.Διαβάζω όσο και ότι μπορώ.Με έχουν επηρεάσει σίγουρα Ντοστογιέβσκι,Τολστόι,Ουγκώ αλλά όχι λιγότερο απο Μπουκόβσκι,Γκουτιέρεζ ή Μίλερ.Όλοι αφήνουν κάτι λιγότερο ή περισσότερο όποτε όλοι έχουν συμβάλλει με τον τρόπο τους στην αντίληψή μου και κατά προέκταση στο γράψιμό μου.

5. Διαβάζω στο βιογραφικό σου ότι εργάζεσαι στον τραπεζικό τομέα. Πώς κατάφερες συνδυάσεις στην καθημερινότητά σου τα οικονομικά με τις ιστορίες και την περιπέτεια της γραφής;

Θα παραθέσω κάτι που διάβασα πρόσφατα στο τελευταίο βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη “Την κυριακή έχουμε γάμο” – που γράφει-“ Ούτε κι αυτός μπορούσε να εξηγήσει πώς μπήκε σε ένα επίπεδο σκέψεων κάθε άλλο παρά συνηθισμένο για έναν τυπικό τραπεζικό υπάλληλο” σελ 29. Γενικά υπάρχει μια αντίληψη ότι οι τραπεζικοί είναι λίγο αποστειρωμένοι από τέτοιους είδους ασχολίες άλλα νομίζω ότι κάνουν λάθος καθώς έχω γνωρίσει πολλούς συναδέλφους που ασχολούνται με διάφορα πράγματα καλλιτεχνικά και μη. Προσωπικά με έχει βοηθήσει πάρα πολύ ότι υπάρχει ένα πρόγραμμα στην ζωή μου,πράγμα που λόγω φύσης χαρακτήρα δεν το είχα ποτέ πριν. Γενικά σαν χαρακτήρας είμαι λίγο <χύμα> και όπου με πάει ο άνεμος ,οπότε με το να μου μπαίνουν λίγο χαλινάρια μου κάνει κάλο και με βοηθάει να συγκεντρώνομαι.Ο συνδυασμός είναι δύσκολος λόγο χρόνου άλλα προσπαθώ να τα χωράω όλα και να τα κάνω όσο πιο καλά μπορώ.

16652656_10208435735952703_694171212_n

Μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Γιάννη Πέτρου

»Ο πιο γλυκός ύπνος» εκδ. iwrite.gr

‘…Παρατήρησε τους φύλακες που τριγύριζαν διάσπαρτοι ανάμεσα στους κρατούμενους και, καθώς προχωρούσε, έσκυψε,πήρελίγο χώμα στα χέρια του, το έφερε μπροστά στη μύτη, το μύρισε, έτριψε τα χέρια του και το πέταξε ψηλά. Δεν κατάλαβε γιατί το έκανε αυτό, του βγήκε αυθόρμητα,ίσως απλά ένιωθε να χάνει αυτό που τόσο αγαπούσε, τη φύση, έτσι απλή και όμορφη όπως είναι, δίχως ματαιοδοξίες, δίχως εγωισμούς, δίχως πρότυπα…» »…Αν δεν απασχολείς το σώμα και το μυαλό με κάτι ο χρόνος μοιάζει ατέλειωτος, αναμοχλεύεις συνεχώς τις ίδιες σκέψεις, οι οποίες, λόγω του χώρου αλλά και της κατάστασης που βρίσκεσαι, συνήθως έχουν μια δυσάρεστη απόχρωση που κάνει ακόμα πιο δύσκολη την καθημερινότητα, αλλά και πιο αργή την πάροδο του εναπομείναντος χρόνου.» »Άκου…άκου τον πως τραγουδάει, λέει τα βάσανά του. Δεν είναι ευλογία με την αναπνοή σου να μπορείς να ξορκίσεις τους δαίμονές σου;! Το τραγούδι είναι παιδί της απελπισίας, μας το έστειλαν οι μούσες για να ξεχάσουμε τη θλίψη της ζωής.»

*Ο Γιάννης Πέτρου καλλιτεχνικά ανήσυχος, -εκτός των άλλων- από την ηλικία των δώδεκα ασχολείται με τη μουσική, λαμβάνοντας μέρος σε παραστάσεις και Διαγωνισμούς τραγουδιού, είτε ως ανεξάρτητος μουσικός, είτε ως μέλος της Φιλαρμονικής ορχήστρας Λουτρακίου._

Σχετικά Άρθρα


Αφήστε το σχόλιο σας

*

code