Αλλαγή των εκλογικών συσχετισμών καταγράφει νέα δημοσκόπηση, επιβεβαιώνοντας αυτό που κυριαρχούσε ως αίσθηση τα τελευταία 24ωρα: Έχει στοιχίσει στον... Καντάφι. Ασέβεια στο νεκρό και ηθικός ξεπεσμός
Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2011«Ο φανατισμός είναι η μόνη μορφή θέλησης που μπορεί να διαπνέει τους αδύναμους«, είχε πει ο Νίτσε προφητικά πριν από πολλά χρόνια, και το θυμήθηκα βλέποντας τις φρικαλεότητες του λιντσαρίσματος του μισοπεθαμένου Καντάφι.
Ξεκαθαρίζω από την αρχή ότι θεωρώ τον εν λόγω, έναν αιμοσταγή δικτάτορα, ο οποίος, όπου χρειάστηκε, κυβέρνησε με πρωτοφανή αγριότητα προκειμένου να επιβιώσει πολιτικά έναντι φατριών και φυλών. Δημιούργησε μια κοινωνία φόβου, με την εξουσία και συνακόλουθα τον εθνικό πλούτο να τον νέμεται ο στενός του κύκλος, με αυτούς που έχαναν την εμπιστοσύνη του να το πληρώνουν πολλές φορές με τη ζωή τους και τις γυναίκες σωματοφύλακες να «απολαμβάνουν» (βιαζόμενες) τις επιδόσεις του ιδίου αλλά και μελών της οικογένειας του.
Όπως αντιλαμβάνεστε, η μόνη σχέση του επί 42 χρόνια καθεστώτος με τη Δημοκρατία ήταν -στην καλύτερη περίπτωση- η ονομασία κάποιου δρόμου, αν και, πολύ αμφιβάλλω, έστω και για αυτό.
Βέβαια, το πλούσιο υπέδαφος της χώρας την έφερνε από το περιθώριο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής και τούμπαλιν. Οι διαφωνούντες με τις μεθόδους του δεν μπορούσαν να αγνοήσουν τα ενεργειακά αποθέματα της Λιβύης, ούτε βέβαια τα τεράστια κεφάλαια που αυτά παρήγαγαν και τα οποία εκμεταλλεόταν ο Καντάφι. Αυτό τον καθιστούσε άκρως σημαντικό παίκτη.
Αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Στο παρόν άρθρο θέλω να μοιραστώ τις σκέψεις μου για την αντιμετώπιση που έτυχε ο μελλοθάνατος και κατόπιν η σορός του από τους αντικαθεστωτικούς, καθώς και για την απροθυμία των περισσοτέρων ξένων ηγετών να εστιάσουν (ή έστω να ψελίσουν μια κουβέντα) για τη βαναυσότητα αντιμετώπισης ενός ανήμπορου μελλοθάνατου.
Καταλαβαίνω βέβαια την ανάγκη να μη θίγεί η νέα ηγεσία και να προασπιστούν τα συμφέροντα τους ενόψει της επόμενης μέρας, εντούτοις αναρωτιέμαι αν οι αρχές και οι αξίες ενός Πολιτισμού είναι διαχρονικές ή α λα καρτ.
Είναι αποδεκτός από την κουλτούρα μας ο τρόπος περιφοράς και δη ως λάφυρου ενός νεκρού;
Επιτρέπεται να επικροτούμε με επιφωνήματα ανακούφισης, όπως φέρεται να έπραξαν αρκετοί ηγέτες του πολιτισμένου κόσμου, το τέλος εποχής ενός απολυταρχικού και βίαιου ηγέτη;
Πιστεύω ακράδαντα ότι η πολιτική πρέπει να συντελεί στη διαπαιδαγώγηση της κοινωνίας, συνεπώς δυσκολεύομαι να αντιληφθώ τα μηνύματα και τα πρότυπα που καλλιεργούνται στους πολίτες όταν επιφυλάσσεται από τιμητές και ηθικολόγους τέτοια θερμή υποδοχή σε ένα απεχθές και απόλυτα κατακριτέο θέαμα.
Βία στη βία και τα πάντα αποδεκτά στο βωμό της σκοπιμότητας είναι η απάντηση της ανεπτυγμένης Δύσης;
Και μπορώ να κατανοήσω πως στην περίπτωση των εξεγερμένων πρόκειται σε κάποιο βαθμό για ταλαιπωρημένες ψυχές, που ενδεχομένως να έχασαν κοντινούς τους κατά την κυριαρχία Καντάφι, όμως, αν η διαπόμπευση ενός πτώματος δίνει διαπιστευτήρια για την επόμενη μέρα, τότε επιτρέψτε μου να παρατηρήσω πως δεν προοιωνίζεται περισσότερη Δημοκρατία ή καλύτερη μεταχείριση των επόμενων αντιφρονούντων.
Ο ένοχος ενός εγκλήματος, σύμφωνα με μια θεωρία της εγκληματολογίας, πρέπει να πληροί τρεις προϋποθέσεις: Να έχει κίνητρο, να έχει τα μέσα και τέλος να έχει την ευκαιρία. Έχω την αίσθηση ότι για τους τρεις αυτούς όρους φρόντισαν- έστω και καθυστερημένα- κάποιοι εκτός Λιβύης, καθώς και ένα μεγάλο μέρος των φατριών που έχασαν την επαφή με την κεντρική εξουσία -μα περισσότερο από όλους ο ίδιος ο Καντάφι με «τα έργα και τις ημέρες του«. Επιμένω, ωστόσο, πως αυτό που είδαμε δεν μπορει να κριθει ως απότοκο οποιασδήποτε αιτίας. Τα πρωτόγονα ένστικτα που υποκίνησαν σαν μαριονέτα το συναίσθημα του εξεγερμένου πλήθους απεδείχθησαν ανώτερα απο το πάθος και την οργή, που κρύβεται συνήθως μέσα στη ψυχή κάθε αγανακτισμένου.
Λένε ότι ο καλύτερος τρόπος για να εκδικηθείς τον εχθρό σου ειναι να μην του μοιάσεις. Όταν στα πρώτα δείγματα γραφής της νέας λιβυκής ηγεσίας εξέχουσα θέση κατέχει η το δυνατόν αποδοτικότερη αντεκδίκηση, το καλύτερο που μπορώ να της ευχηθώ είναι τουλάχιστον να μην ξεπεράσουν τον Καντάφι…
*Ο Κωνσταντίνος Φίλης είναι πολιτικός επιστήμονας και επικεφαλής του Κέντρου Ρωσίας, Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
21 σχόλια στο “ Καντάφι. Ασέβεια στο νεκρό και ηθικός ξεπεσμός”
Αφήστε το σχόλιο σας
Σύμφωνα με την αμερικανική ιστοσελίδα ΤMZ και όπως μεταδίδουν γαλλικά ΜΜΕ η βασίλισσα της Disco Donna Summer έφυγε από τη ζωή σήμερα το πρωί σε ηλικία... 
Οκτωβρίου 23, 2011 στις 1:02 μμ
κε Φιλη ωραια τα λετε….και εγω σοκαριστικα και ομολογω δεν τα ειδα ολα! ωραια τα λεμε και ετσι ειναι ……φρικαλεοτητες….ΑΛΛΑ….εχω μια κορη και εναν γιο….αν ο καθε Κανταφι μου βιαζε την κορη μου παρεα με τους γιους του και μου βασανιζε τον γιο μεχρι θανατου σας ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ αν τον επιανα στα χερια μου χειροτερα απο την εικονα που βλεπω πιο πανω θα τον επαιρναν…..λυπαμαι που το λεω αλλα οταν φτανει ο ανθρωπος σε τετοια σημεια παυει να ειναι ανθρωπος ……ναι καθισμενοι στους καναπεδες μας σιγουρα ολοι οι σωφρονες καταδικαζουμε τετοια γεγονοτα…..θα ηθελα ομως να ρωτησω και τους γονεις…..για σκεφτητε λιγο!
Οκτωβρίου 23, 2011 στις 2:36 μμ
«Και μπορώ να κατανοήσω πως στην περίπτωση των εξεγερμένων πρόκειται σε κάποιο βαθμό για ταλαιπωρημένες ψυχές, που ενδεχομένως να έχασαν κοντινούς τους κατά την κυριαρχία Καντάφι, όμως, αν η διαπόμπευση ενός πτώματος δίνει διαπιστευτήρια για την επόμενη μέρα, τότε επιτρέψτε μου να παρατηρήσω πως δεν προοιωνίζεται περισσότερη Δημοκρατία ή καλύτερη μεταχείριση των επόμενων αντιφρονούντων.»
Μήπως θα πρέπει να αναλογιστούμε ΠΟΤΕ και ΠΟΥ υπήρξε μια εναλλαγή εξουσιών χωρίς αίμα. Κανένας Δικτάτορας, και ας μην πάμε μακριά, εδώ στο σπίτι μας σήμερα, δεν «έφυγε» γιατί κατανόησε το πρόβλημα ή απλά βαρέθηκε να καταπιέζει. Όλοι μα ΟΛΟΙ πάντα επικαλούνται το «ΑΛΛΑΘΗΤΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΤΟΥΣ» και στο όνομα αυτού, ενεργούν και πράττουν. Το σύστημα του Καπιταλισμού δεν έχει ούτε συναισθήματα ούτε ηθικές. Ο κάθε «τρελός» τους κάνει, αν και εφόσον υπηρετεί τα συμφέροντα του. Δεν μπορεί λοιπόν σήμερα κανείς να επικαλείται, ανθρωπιά για έναν «άνθρωπο» που αιματοκυλούσε έναν λαό μέχρι την ύστατη στιγμή με μόνο λόγο την τρέλα του, την αλαζονεία του. Έστω μπορεί και αυτή η βαρβαρότητα ίσως… λέω ΙΣΩΣ, για κάποιους να είναι ένα κίνητρο προκειμένου να «ξεγαντζώνονται» λίγο πιο γρήγορα από τη καρεκλίτσα τους. Δεν πρέπει να υπάρχει η κακώς εννοούμενη ανθρωπιά για όλους. Η χιλιάδες χαμένες ζωές δεν μπορεί να αντισταθμίζονται με μια «δίκη» που το μόνο που εξυπηρετεί είναι να κάνει τους κ.κ. των διαφόρων «δήθεν» Δημοκρατικών Κοινωνιών, να φαίνονται Ανθρωπιστές. Δεν μπορεί να σφαγιάζονται ζωές, με όλους τους γνωστούς τρόπους, σφαίρες, οικονομική εξαθλίωση, εγκληματικότητα, παιδεία, υγεία και εμείς, να προσδοκάμε αμνηστία και ανθρώπινη αντιμετώπιση στους ΚΑΘΕ λογής τυράννους. Θα πρέπει να μπουν όρια και μάλιστα πολύ ισχυρά, προκειμένου να σταματήσει αυτή η ασύδοτη εκμετάλλευση της ανθρώπινης ύπαρξης. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η ανθρώπινη ΖΩΗ είναι ΜΙΑ για όλους. Τα λάθη των αλαζόνων πληρώνονται ακριβά από το λαό και οι χαμένες μέρες, τα χαμένα όνειρα, η ποδοπάτηση του μέλλοντος των ΝΕΩΝ, το ξεφτίλισμα της ανθρώπινης ύπαρξης , δεν αναπληρώνεται ούτε ξεπληρώνεται με τίποτα, την επόμενη μέρα. Αλλά μέχρι τότε ας υπάρχουν και αυτές οι εκδηλώσεις ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΙΑΣ από τους ποδοπατημένους, μπας και οριοθετήσουν έστω και λίγο την ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΝΤΩΝ!!!
Οκτωβρίου 23, 2011 στις 3:17 μμ
Κε Φίλη, συγχαρητήρια για το άρθρο σας. Με βρίσκει – όπως και κάθε υγιώς σκεπτόμενο άνθρωπο – αντίθετο τόσο η διαπόμπευση, θανάτωση και ο συνεχιζόμενος μέχρι σήμερα κανιβαλισμός της σωρού αυτού που μέχρι πρότεινος αποθέωναν, λάτρευαν και είχαν την εικόνα του στα σπίτια τους και στα πορτοφόλια τους. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν διδάξει το σεβασμό και την απότειση τιμών στον νεκρό. Όσοι δε συμπεριφέρονταν απρεπώς στους νεκρούς (όπως ο Αχιλλεύς στη Τροία στο νεκρό Έκτορα) θεωρούνταν ασεβείς και γινόταν δέκτες της οργής των θεών. Στους νεκρούς γινόταν τιμές, χοές, θρήνοι κλπ. Ο νεκρός δεδικαίωται και τιμάται. Δεν ευτελίζεται, δεν γίνεται θέαμα, δεν διαπομπεύεται, αλλά απερίσπαστα και απρόσκοπτα οδηγείται στο τελευταίο ταξίδι του. Θεωρώ όπως και σείς δικτάτορα τον νεκρό και δεν ανήκω στους ευμενώς διακείμενους σε αυτόν. Γνωρίζω όμως ότι έχουν γίνει σημαντικά έργα στη Λιβύη επί Καντάφι (πολλές Ελληνικές εταιρίες έχουν δραστηριοποιηθεί στη Λιβύη επί μακρόν κατασκευάζοντας δημόσια κτίρια, δρόμους, νοσοκομεία) και υπήρξαν σημαντικές βελτιώσεις στους τομείς της δημόσιας υγείας και της δημόσιας διοίκησης. Πιστεύω όμως ότι έγιναν λιγότερα από όσα μπορούσαν να γίνουν, μιάς και ο «μαύρος χρυσός» έρρεε άφθονος. Γνωρίζω ακόμη σημαντικές ιδέες του Καντάφι πρός υλοποίηση, όπως κοινό Αφρικανικό νόμισμα κλπ.. Γνωρίζω επίσης αφανισμούς αντικαθεστωτικών, απολυταρχία, φόβο κλπ. Το σημαντικότερο όμως λάθος του Καντάφι ήταν (επειδή γνώριζε ότι η Λιβύη δεν είχε κουλτούρα και πνευματικούς ιδεαλισμούς, αντιθέτως είναι θεοκρατική – ισλαμική η πολιτεία τους) ότι δεν έδωσε τη βαρύτητα που έπρεπε στη γνώση, στη παιδεία, στις επιστήμες, στη μόρφωση, στη διαμόρφωση παιδείας και στην άνοδο του πνευματικού επιπέδου των υπηκόων του. Πιθανότατα η αμάθεια και ο σκοταδισμός να βόλευε την μακροημέρευσή του και τον προσωπικό του πλουτισμό, όμως δεν του εξασφάλισε εσαεί την ασυλία και τη λατρεία που επεδίωκε. Οι ΗΠΑ, που έχουν αποδοθεί σε μακρύ αγώνα ελέγχου των πετρελαίων στον αραβικό κόσμο, αποφάσισαν την εξόντωσή του και την εγκαθίδρυση πειθήνιων ανδρίκελων στην εξουσία. Κι ο αμόρφωτος και απαίδευτος λαός πανηγυρίζει.
Πάντως τον μεγαλύτερο κανιβαλισμό, που με τρόμαξε, τον είδα στην αντίδραση της Χίλαρυ Κλίντον. Δεν υπάρχουν λόγια.
Οκτωβρίου 23, 2011 στις 4:19 μμ
Εξαιρετικό άρθρο.
Δυστυχώς η κοινωνία της παγκοσμιοποίησης και της μαζοποίησης, δείχνει σημάδια σήψης και ηθικής παρακμής σε κάθε ευκαιρία. Λείπουν οι καθαρές φωνές και οι ξεκάθαρες απόψεις από τους ηγήτορες. Αυτό που εισπράττουμε συνέχεια είναι μια λογική βολέματος ανάλογα με το τι συμφέρει σε κάθε περίσταση σε κάθε τι μεγάλο που συμβαίνει στον κόσμο.
Είναι απαράδεκτο να γίνεται διαπόμπευση πτώματος. Είναι ακόμη πιο απαράδεκτη όμως η «ένοχη» σιωπή που βγαίνει από όλες τις ηγεσίες κρατών, οργανισμών και οργανώσεων. Βλέπουμε μια διαστρέβλωση των εννοιών (δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία κλπ) και έχει χαθεί κάθε αντίδραση ενάντια σε αυτό. Υπάρχουν φυσικά παγκοσμίως φωνές, αλλά δεν ακούγονται και πολύ παρά έξω.
Απαράδεκτη φυσικά και η εκτέλεση του Καντάφι που (ώ του θαύματος) βόλευε υπερβολικά άπαντες από τις «μεγάλες δυνάμεις», καθώς δεν θα ήθελαν να ανοίξει το στόμα του ο δικτάτορας, σε μια πιθανή δίκη, για τις συναλλαγές του με κόμματα, οργανώσεις, οργανισμούς, εταιρίες, κεφάλαια κλπ.
Ζητείται λογική. Ζητείται φως. Ζητείται ελπίδα.
Μετά τιμής,
Κοντζιάμπασης Δημήτριος
Υπ. Διδάκτωρ Παν/μίου Ιωαννίνων
Μηχανικός Επιστήμης Υλικών
Οκτωβρίου 23, 2011 στις 6:35 μμ
Κε Φιλη ,αριστη η προσεγγιση, με ματια συγχρονου ανθρωπιστη,περα απο φανατικες ιδεοληψιες.Μακαρι η παγκοσμια κοινοτητα,καποτε,να ξυπνησει απο τον ληθαργο των υλικων συμφεροντων που βρισκεται αν και μου φαινεται οραμα μακρινης εποχης.
Οκτωβρίου 23, 2011 στις 7:09 μμ
«Είναι αποδεκτός από την κουλτούρα μας ο τρόπος περιφοράς και δη ως λάφυρου ενός νεκρού;»
Ώρα 12 και κάτι τα μεσάνυχτα..μέρα Σάββατο 22 Οκτωβρίου..τόπος… το σπίτι ενός φιλικού ζευγαριού.
Το τσιμπούσι έχει τελειώσει..9 νοματαίοι έχουμε φάει κι’έχουμε πιει το σκασμό…ανοίγουμε το τελευταίο μπουκάλι Κυρ Γιάννη και η τηλεόραση στο βάθος του σαλονιού (πάντα ανοιχτή…στο βουβό) ξαναδείχνει, για πολλοστή φορά τις τελευταίες μέρες, τις σκηνές από το φόνο το δικτάτορα…
Η οικοδέσποινα (καθηγήτρια φιλολογίας,ετών 42) πιάνει πρώτη τη φάση και μας δίνει το ερέθισμα…
«αμάν πια μ’αυτόν τον πούσ.., μας πρήξαν..τι τα δείχνουνε συνέχεια…τα βλέπουν και παιδιά…»
Ο νεότερος της παρέας, (και αδελφός μου, γεωπόνος,ετών 32) ξέσπασε:
«έτσι πρέπει..να βλέπουν να παραδειγματίζονται..»
Τα επόμενα λεπτά κύλησαν γρήγορα τόσο που δεν καταλάβαμε πότε να φτάσαμε να μαλώνουμε οι μισοί με τους άλλους μισούς για το αν τέτοιες σκηνές πρέπει να δημοσιοποιούνται..
Όσο για την ασέβεια στο νεκρό…ούτε λόγος..!!
Τα συμπεράσματα δικά σας…
Οκτωβρίου 23, 2011 στις 8:23 μμ
Κε Γεωργιου,κε Φιλη αυτο που καταλαβαινω εγω σαν 20 χρονος νεος οτι ειστε πολυ δημοκρατικοι για καποιον ανθρωπο που σφαγιασε ενα ολοκληρο λαο.Κ οχι απλα δημοκρατικος δν ηταν με τους »αντιπαλους» του αλλα τους βασανιζε κ τους σκοτωνε οχι ενα και δυο αλλα 42 χρονια.Ολα αυτα στο ονομα του χρηματος κ της εξουσιας.Πιστευετε οτι η καταδικη στον κανταφι θα ηταν κατι που θα εκανε ολους αυτους που υπεφεραν απ’αυτον να αισθανθουν ανακουφιση κ ηρεμια;Πιστευεται οτι η εισοδο του σε ενα σοφρονηστικο ιδρυμα θα τον απαξιωνε;Αντιθετως πιστευω οτι θα τον εξυπηρετουσε οσο καμια αλλη λυση.Εκτος κ αν εσεις ξερετε πολλους πλουσιους που φυλακιστηκαν κ στην θητεια τους αυτη υπεφεραν εκει μεσα
Οκτωβρίου 24, 2011 στις 9:50 πμ
Αγαπητέ Στέφανε, με την ορμή και την ευαισθησία που έχουν τα νιάτα σου, παρασύρεσαι και ασπάζεσαι την αυτοδικία και την ασέβεια. Σε καταλαβαίνω απόλυτα γιατί έχω γιό 21 ετών. Οι πρόγονοί μας, οι οποίοι αποτελούν φωτεινό παράδειγμα πολιτισμού και για τους οποίους πιστεύω ότι και συ είσαι περήφανος, άλλα μας δίδαξαν. Προσεκτική ανάγνωση του σχολίου μου θα σε κάνει να καταλάβεις ότι δεν υπερασπίζομαι το βίο και την πολιτεία του Καντάφι. Το αντίθετο κάνω. Απλώς συμβαίνει να γνωρίζω και θετικές ενέργειες του νεκρού. Κυρίως στην ανοικοδόμηση της χώρας του, στις υποδομές και στον τομέα της υγείας. Μη ξεχνάς ότι για τους περισσότερους (και για μένα) ο Καντάφι είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Το άσχημο είναι ότι ο βασανισμός του, η διαπόμπευσή του, ο τρόπος θανάτωσής του και η συνεχιζόμενη ασέβεια στη σωρό του, θα τον καταστήσουν μάρτυρα στον αραβικό κόσμο και στους οπαδούς του. Πράγμα που σημαίνει ότι τα δεινά για τη Λιβύη και το λαό της δεν αποτελούν παρελθόν. Η ουσία είναι άλλη. Σε αντιπροσωπεύει ότι έχει συμβεί και εξακολουθεί να συμβαίνει; Συμβαδίζουν αυτά με την κουλτούρα σου, τις παραδόσεις σου, τα διδάγματα των γονέων σου και τον πολιτισμό σου ; Πιστεύω πως όχι.
Κάθε άνθρωπος, ακόμη κι ο μεγαλύτερος εγκληματίας, δικαιούται μια δίκαιη δίκη και μια ξεκάθαρη ποινή. Μη ξεχνάς τη δίκη της Νυρεμβέργης για τους στυγνούς εγκληματίες Ναζί κλπ.
Οκτωβρίου 27, 2011 στις 3:32 μμ
Συμφωνω με μια δίκαιη δίκη και μια ξεκάθαρη ποινή
Οκτωβρίου 23, 2011 στις 10:28 μμ
sigharitiria gia to arthro sas
Οκτωβρίου 24, 2011 στις 7:56 πμ
Θα συμφωνούσα απόλυτα μαζί σας εάν επρόκειτο για πλάσμα του ζωικού βασιλείου.
Το συγκεκριμένο «πλάσμα» κατά την ταπεινή μου γνώμη ήταν ένα ανθρωπόμορφο τέρας.
Οπότε, για το μόνο που δυσανασχέτησα βλέποντας τις βίαιες εικόνες, ήταν οι ώρες που τις πρόβαλλαν τα κανάλια, το θεωρώ απαράδεκτο να τις παρακολουθούν και τα μωρά…
Οκτωβρίου 24, 2011 στις 9:23 πμ
«βράβευση τσι μέρας» για την Κυριακή σύμφωνα με την ομώνυμη ενότητα του yannidakis, η παρούσα καταχώρηση του ιστολογίου.
Το ιστολόγιο είναι πλέον υποψήφιο για την μηνιαία βράβευση. Καληνωρίσματα :[