Κακώς, κάκιστα εξοφλούσαμε τα δάνεια στους ιδιώτες μετά την άνοιξη του 2010

2
34

Στο πλαίσιο του γνωστού πια σε όλους μας PSI (στα ελληνικά «συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα») προβλέπεται η ανταλλαγή των ελληνικών ομολόγων που κατέχουν «ιδιώτες» (private sector) με νέα, μειωμένης αξίας αλλά μεγαλύτερης διασφάλισης, ενώ αντίθετα παραμένουν ανέπαφες οι απαιτήσεις του λεγόμενου «επίσημου τομέα» (official sector) κατά της Ελλάδας. Προσεκτική παρατήρηση αποδεικνύει ότι η διάκριση αυτή δεν είναι κυριολεκτική.

Τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία θα δουν τα ομόλογά τους να «κουρεύονται»,δεν είναι κατά κανένα τρόπο «ιδιώτες». Πρόκειται για Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, ιδρυμένα με βάση νόμους της ελληνικής Πολιτείας, τα οποία υλοποιούν τη συνταγματική αποστολή του κράτους να «μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων, όπως νόμος ορίζει» (άρθρο 22 παρ. 5 του ισχύοντος Συντάγματος). Η προαναγγελθείσα, εξάλλου, ενίσχυσή τους με τη μεταβίβαση κρατικής (προφανώς ακίνητης) περιουσίας σε αντιστάθμισμα του «κουρέματος», διαφαίνεται αρκετά προβληματική, αν ληφθεί υπόψη ότι η ύφεση στην ελληνική οικονομία έχει μειώσει πάρα πολύ, όπως είναι εμφανές σε όλους, το αγοραστικό ενδιαφέρον για ακίνητα στην Ελλάδα.

Αντίθετα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) έχει μια νομική προσωπικότητα η οποία, με βάση το καταστατικό της, δεν διευκρινίζεται αν είναι δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου. Γενικότερα, πάντως, ο τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας της προσιδιάζει περισσότερο σε ανώνυμη τραπεζική εταιρία, αφού διαθέτει συγκεκριμένο κεφάλαιο (5 δισ ευρώ) που έχει καταβληθεί από τους μετόχους της (κεντρικές τράπεζες των κρατών-μελών), μερικοί από τους οποίους, όπως η Τράπεζα της Ελλάδος, είναι επίσης ανώνυμες τραπεζικές εταιρίες και, μάλιστα, εισηγμένες σε χρηματιστήρια(!). Επίσης το καταστατικό αυτό προβλέπει την εμφάνιση κερδών ή ζημιών στους ισολογισμούς της ΕΚΤ, καθώς και την κατανομή τους, τη δυνατότητά της να ενεργεί χρηματιστηριακές και πιστωτικές πράξεις κ.ο.κ.

Συνεπώς, πιο λογικό θα ήταν να μετάσχει στο PSI η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία μάλιστα έχει αγοράσει όλα τα ελληνικά ομόλογα που κατέχει στη δευτερογενή αγορά κρατικών τίτλων, σε τιμές πολύ κατώτερες της ονομαστικής, παρά τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία που αγόρασαν τα δικά τους ομόλογα κυρίως, αν μη αποκλειστικά, από τον εκδότη (ελληνικό δημόσιο) στην ονομαστική τιμή. Στο μέτρο που συμβαίνει το αντίστροφο, πιο έντιμο θα ήταν να γίνεται λόγος για επιλεκτική απομείωση των απαιτήσεων των πιστωτών του ελληνικού κράτους και όχι για «συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα».

Εξάλλου ούτε και ο όρος «συμμετοχή» είναι κυριολεκτικός, αφού στην πραγματικότητα εκείνοι οι οποίοι υποχρεώνονται de facto να πάρουν μέρος στην ανταλλαγή ομολόγων επωμίζονται όλο το κόστος της μείωσης του ελληνικού χρέους, ώστε να καταστεί αυτό (υποτίθεται) «βιώσιμο». Αντίθετα το ΔΝΤ, τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης και (προς το παρόν τουλάχιστον) η ΕΚΤ εξαιρούνται πλήρως, αποδεικνύοντας έτσι στην πράξη ποια είναι η σημασία του να χρωστάς σε κράτη και πόσο εσφαλμένη ήταν η εξόφληση (από την άνοιξη του 2010 ως τώρα) στο άρτιο από το ελληνικό δημόσιο χρεών προς ιδιώτες, με χρήματα που δανειζόταν από το ΔΝΤ και τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΟ Σάντος ευνοείται από την οικονομική κρίση
Επόμενο άρθροΤο ΠΑΣΟΚ θα συνεδριάζει στο καφενείο της Βουλής
Ο Κώστας Χρυσόγονος είναι Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο τμήμα Νομικής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω. Γεννήθηκε στις Σέρρες το 1961, σπούδασε στη Νομική του ΑΠΘ και πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Αννόβερου Γερμανίας. Ηταν μέλος της Κεντρικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής (1993-1995), μέλος του ΕΣΡ (1994-1997), σύμβουλος σπουδών Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης (1994-1997), μέλος ΔΣ ΕΤΒΑ (1999-2001). Από το 2003 είναι τακτικός Καθηγητής στο ΑΠΘ και Αντιπρόεδρος του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου. Βιβλία: Verfassungsgerichsbarkeit und Gesetzgebung, 1987. Ο αντισυνταγματικός νόμος και η δημόσια διοίκηση, 1989. Η απαγόρευση της αναγκαστικής εργασίας, 1993. Εκλογικό σύστημα και Σύνταγμα, 1996. Ατομικά και Κοινωνικά δικαιώματα, 1998 (β´ έκδοση 2002, γ´ έκδ. 2006). Μια βεβαιωτική αναθεώρηση, 2000. Η ενσωμάτωση της ΕΣΔΑ στην εθνική έννομη τάξη, 2001. Συνταγματικό Δίκαιο, 2003. Το πρόβλημα της συνταγματικής δικαιοσύνης στην Ελλάδα, 2006. Η ιδιωτική δημοκρατία, 2009.

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. δεν υπάρχει λόγος να ασχολούμαστε σοβαρά με αυτή την αστειότητα της, στα ελληνικά, Πρωτοβουλίας του Ιδιωτικού τομέα. Είναι ένα φαιδρό τέχνασμα των αποτυχημένων ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι φοβούνται να δουν την κρίση κατάματα και βασιζόμενοι στην πλήρη υποδούλωση του πρώην πολιτικού και νυν τραπεζικού κατεστημένου της ηγεσίας, για να μας πουν ότι κάτι κάνουν και ταυτόχρονα να βγάλουν ΟΛΑ τα κόμπλεξ τους κατά των λαών του νότου. Λυπάμαι αλλά αυτό είναι. Η ελλάδα βέβαια σαφώς και έχει χιλιάδες προ΄βλήματα, πολλα απ τα οποία προκύπτουν απ την άρρωστεια της ΕΕ και πολλά απ την ανοργανωσιά μας και την ανημποριά του λαού να ανατρέψει τους φαύλου που μας κυβερνούν, επειδή μας κοιμίζουν οι τάχα αριστερίζοντες δημοσιογράφοι (σαν τον Κύριο Παππά ας πούμε που έχει το ρεκόρ σβησίματος «δύσκολων» σχολίων στα κείμενά του). Πολύ σύντομα άλλη μια σωτήρια επέμβαση των ευρωπαίων θα πάει στον απόπατο όπως όλες οι προηγούμενες που πανηγυρίστηκαν απ τα μέσα της ρεμούλας και την κυβέρνηση της μειοδοσίας και τελικά θα μείνουμε μόνοι μας να πάρουμε πειτέλους ΘΕΣΗ για το χάλι μας. Ο παπαδήμος και οι λοιποί πραξικοπιματίς απλά θα την κάνουν…

  2. Εχω μία απορία εδώ και καιρό , ποιοι ήταν οι κάτοχοι των ομολόγων από την άνοιξη του 2010 ως τώρα οι οποίοι πληρώθηκαν στο άρτιο από το ελληνικό δημόσιο , με χρήματα που δανειζόταν από το ΔΝΤ και τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης ?

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here