«Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα. Τη θέλουμε;»

3
35

Σίγουρα το τελευταίο διάστημα όλοι έχουμε σκεφτεί περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν, ίσως γιατί δυστυχώς κάποιοι έχουν πλέον αρκετό ελεύθερο χρόνο ή γιατί απλά, όταν όλα πάνε άσχημα, ξαναγυρνούμε στα βασικά  – δηλαδή στην απλή λογική.

Ο αείμνηστος Παναγιώτης Κανελλόπουλος είχε κάποτε τονίσει με νόημα: «Δυστυχώς η Ελλάς πάσχει, τις πιο πολλές φορές από μικρά προβλήματα. Τα μεγάλα, όσο φοβερά κι αν είναι, τα ξεπερνάει. Τα μικρά είναι ακριβώς οι τρικλοποδιές που την κάνουν και σκοντάφτεI». Πόσο πραγματικά, όμως, θέλουμε τα πράγματα να γίνουν καλύτερα; Μήπως υποσυνείδητα αυτό που επιθυμούμε είναι να ξαναγυρίσουμε με κάποιο μαγικό τρόπο στην προ κρίσης εποχή; Η καλύτερη Ελλάδα υπάρχει, αλλά δεν είναι αυτή.

Σε αυτό το πλαίσιο, επιχειρώντας μια μικρή αυθαιρεσία, διαπιστώνουμε ότι τις περιβόητες λύσεις και απαντήσεις που αρκετές φορές επικαλούμαστε την έλλειψη τους εντός των συνόρων, τελικά, μάλλον τις διαθέτουμε. Είναι οι ίδιες που μας διακατείχαν την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, οι ίδιες που μας κάνουν να διαπρέπουμε στο εξωτερικό και οι ίδιες που μας εμπνέουν στις κρίσεις ειλικρίνειας και αυτοκριτικής!

Πόσες φορές έχουμε «συλλάβει» τον εαυτό μας να συμπεριφέρεται διαφορετικά στο εξωτερικό από ό,τι στη χώρα μας; Αυτό δεν οφείλεται απαραίτητα στο γεγονός ότι εντός Ελλάδας υπάρχει ατιμωρησία, αλλά περισσότερο ότι στο εξωτερικό λειτουργούμε υποσυνείδητα ως οι καλύτεροι πρεσβευτές της χώρας μας. Γνωρίζουμε, επίσης, βαθιά μέσα μας ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Ο λαός μας ιστορικά έχει αποδείξει ότι όταν χρειάσθηκε να κάνει θυσίες δεν του τις επέβαλε κανένας πολιτικός, κανένα «Memorandum of Understanding» και κανένας εξωτερικός παράγοντας.

Ας γίνουμε, λοιπόν, πρεσβευτές στην ίδια μας τη χώρα. Εντός συνόρων με άλλα λόγια. Ας σταματήσουμε τα μεγαλεπήβολα οράματα σχετικά με το γενικό καλό και όλα τα συναφή υποκριτικά συνθήματα. Ας κοιτάξουμε εγωιστικά, αλλά με ηθική, το δικό μας καλό. Ίσως αυτός να είναι ο πραγματικός «τρίτος δρόμος».

* Ο Κυριάκος Κουβελιώτης είναι Πρόεδρος του Εκπαιδευτικού Οργανισμού Atheneum – Liberal Studies και Καθηγητής του Διεθνούς Τελεματικού Πανεπιστημίου International Telematic University UNINETTUNO.

Follow on Twitter: @kouveliotis

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΠροεκλογική «μπουρδελότσαρκα» (η εναλλακτική) | Μέρος Β´
Επόμενο άρθροΜηδενική κοινωνική αλληλεγγύη
Ο Κυριάκος Κουβελιώτης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Λάνκαστερ σε μεταπτυχιακό επίπεδο στον τομέα των Πολιτικών Επιστημών με αντικείμενο την Διπλωματία. Αναγορεύτηκε Διδάκτωρ Φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο του Νιούκαστλ απόν Τάιν με ερευνητικό αντικείμενο την Ευρωπαϊκή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας σε σχέση με την Ελλάδα ενώ ολοκλήρωσε έναν κύκλο μεταδιδακτορικής έρευνας στο Πανεπιστήμιο του Αμπερντήν στο αντικείμενο της Λήψης Αποφάσεων και έναν δεύτερο στην Ελλάδα με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) στον τομέα της Διαχείρισης Κρίσεων και των Διαπραγματεύσεων. Έχει διδάξει Πολιτικές Επιστήμες, Φιλοσοφία και Διευθυντική στα πανεπιστήμια Νιούκαστλ απόν Τάιν, Σάντερλαντ και Κιλ. Διδακτικό έργο παρουσίασε επίσης στο Πανεπιστήμιο της Ινδιανάπολης όπως και στη Σχολή Πολέμου του Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας. Σήμερα είναι Πρόεδρος του Εκπαιδευτικού Οργανισμού Atheneum - Liberal Studies και Καθηγητής του Διεθνούς Τελεματικού Πανεπιστημίου International Telematic University UNINETTUNO. Σχεδιάζει και υλοποιεί προγράμματα τηλεκπαίδευσης και ηλεκτρονικής μάθησης μέσω του διαδικτύου, της τηλεόρασης και των νέων τεχνολογιών. Είναι εμπνευστής του «Ελεύθερου Ψηφιακού Πανεπιστημίου». Έχει δημοσιεύσει βιβλία - μονογραφίες και επιστημονικά δοκίμια, ενδεικτικά: «Διευθυντική και Πολιτική Επιστήμη: η Περίπτωση της Διπλωματικής Διαπραγμάτευσης» (εκδ. Παπαζήσης, 2001), "The foreign Policy of Russia in the New International System" (εκδ. Παρασκήνιο, 2002), "The Europeanization on Greece's Foreign and Security Policy" (εκδ. Παρασκήνιο, 2002), "Φιλοσοφία του Πολέμου και Ηγεσία" (εκδ. Επικοινωνίες Α.Ε., 2002), "Χημικός και Βιολογικός Πόλεμος: Η Νέα Απειλή", (εκδ. Τροχαλία, 2001), "The Impact of European Integration on the Diplomatic and Strategic Domains of Greece" (2005), "The Impact of EU'S Cultural Activities on Establishing a European Identity" London School of Economics (2000) κ.ά. Έχει επίσης συγγράψει δεκάδες άρθρα και μελέτες που έχουν δημοσιευθεί σε επιστημονικά περιοδικά και επιθεωρήσεις. Email: kkouveliotis@me.com- Ιστοσελίδα: www.kouveliotis.com , www.scribd.com/kkouveliotis Twitter: @kouveliotis

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Κυριάκο.
    Με το άθρο σου δίνεις λάθος επικεφαλίδα νομίζω? κατά τι γνώμη μου έπρεπε να ρωτάς
    «Υπάρχουν καλύτεροι Έλληνες, τι θέλουμε? »
    Όπως εxής εξακρίβωση οι Έλληνες είναι καλύτεροι παντού αλλου εκτος Ελλάδος. Αυτή είναι k η δικιά μου μεγάλη απορία για πολλά χρονια, πως γίνετε αυτό, με το που πατάμε το πόδι μας στην Ελλάδα να γινόμαστε άλλοι άνθρωποι ενώ στο εξωτερικό είμαστε παράδειγμα για μίμηση τέλειου πολίτη?
    Που θέλω να καταλήξω είναι, ΝΑΙ μπορούμε, το θέλουμε, έχει χαθεί.
    Ξαναγυρίζω στο τίτλο σου, Ελλάδα, Υπήρχε k θα Υπάρχει γιατί δημιουργήθηκε από τους καλύτερους.

  2. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν θα μάθουμε να ζούμε με λιγότερα χρήματα. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο, οτι κι αν προκύψει από τις εκλογές. Αυτό ίσως μας βοηθήσει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να μάθουμε από τα λάθη μας. Δεν έχει νόημα να βγούμε απο την κρίση και μετά να αρχίσουμε πάλι τα ίδια. Μπορούμε να τα καταφέρουμε είτε μέσα στην ευρωζώνη είτε έξω από αυτήν. Η χώρα μας έχει περάσει πολύ χειρότερα. Αν πάλι δεν τα καταφέρουμε θα είναι η επιβεβαίωση ότι η δική μας γενιά είναι η γενιά της τέλειας παρακμής και δεν της αξίξει καλύτερη τύχη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here