Κάποτε στην Ελλάδα…

0
49

Μεγάλες λέξεις δ λέγαν πι τίποτα κα τς πετοσαν στος χετούς.”

Τάσος Λειβαδίτης, Συμφωνία ρ. 1

Στον Νίκο, στις νέες και στους νέους που σε λίγο θα παλέψουν σκληρά για να συνεχίσουν «να μαθαίνουν γράμματα» και να μπορέσουν να ξαναπούν “μεγάλες λέξεις” χωρίς να ντρέπονται…

Κάποτε στην Ελλάδα συνυπήρχαν και δημιουργούσαν

ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Ρίτσος, ο Αναγνωστάκης, ο Βάρναλης, ο Σκαρίμπας, ο Σαχτούρης, ο Λειβαδίτης, ο Γκάτσος,

ο Ταχτσής, ο Τσίρκας , η Σωτηρίου, ο Σαμαράκης, ο Βασιλικός, ο Καμπανέλλης, ο Πατρίκιος, ο Κεχαϊδης,

ο Τσιφόρος, ο Μποστ, ο Ψαθάς,ο Σακελλάριος,

ο Κουν, ο Σολωμός, ο Μινωτής, ο Ροντήρης, ο Κακογιάννης, ο Κούνδουρος, ο Τζαβέλλας,

η Παξινού, η Μερκούρη, ο Κατράκης, η Βασιλειάδου, ο Αυλωνίτης, ο Βέγγος, ο Χορν, η Λαμπέτη,

Ο Τσαρούχης, ο Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Μόραλης, ο Βασιλείου…

ο Βαμβακάρης, ο Τσιτσάνης, ο Παπαϊωάννου, ο Χιώτης, η Νίνου, η Μπέλλου, ο Μπιθικώτσης, ο Καζαντζίδης,

ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις, ο Ξαρχάκος, ο Λοϊζος, ο Λεοντής, ο Σαββόπουλος, ο Μαμαγκάκης, ο Χρήστου…

Τότε, ήταν μια πολύ δύσκολη εποχή… Δημοκρατία «κουτσή» και υπό ξένη «προστασία», «εθνικόφρονες» και «μιάσματα», οικονομία κατεστραμμένη από τον πόλεμο, ύπαιθρος σχεδόν χωρίς ελπίδα…

Τότε, μετά την καταστροφή του πολέμου και τον διχασμό του εμφυλίου, η κοινωνία, διαιρεμένη, στέναζε και αγωνιούσε, αλλά βίωνε και την ελπίδα με στήριγμα ένα ισχυρό κίνημα πολιτισμού και προοδευτικής δημιουργίας…

Τότε παρέες απλών ανθρώπων, φτωχών και ηττημένων, σιγοτραγουδούσαν στις ταβέρνες τους «Μοιραίους» και την «Άρνηση» και ένοιωθαν κρυφά, πραγματικά πλούσιοι και νικητές…

Τότε, «νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες”, στις εξορίες, δίδασκαν και διδάσκονταν την ελληνική γλώσσα και την ιστορία…

Τότε το «μάθε γράμματα» δεν σήμαινε «γίνε πλούσιος»…

Τότε νέοι και νέες μεγάλωναν με το «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» και ονειρεύονταν «να μάθουν γράμματα», ακούγοντας μαζί ιστορίες για πρόσφατες θυσίες και νίκες…

Τότε, για να «μάθεις γράμματα», έπρεπε συχνά και να εργάζεσαι, επιλέγοντας συνειδητά τον επιστημονικό, επαγγελματικό, κοινωνικό και ιδεολογικό σου «δρόμο»…

Τότε ο Δάσκαλος, γυρνώντας σ’ όλη την Ελλάδα, σχεδόν δεν έφευγε μέσα από το σχολείο (και τότε κακοπληρωμένος)…

Τότε ο αναγκαστικός ξενιτεμός των νέων μάτωνε την «άλλη» Ελλάδα, αλλά συντηρούσε την αξιοπρέπειά της…

Τότε η αλληλεγγύη της γειτονιάς μπορούσε να «γλυκάνει» τις ατομικές δυσκολίες, οικονομικές και άλλες…

Τότε μερικοί, με μεγάλο κόστος, αμφισβητούσαν το δόγμα της ¨Ψωροκώσταινας», μιλώντας για τις πραγματικές δυνατότητές μας…

Τότε, χρονογραφήματα στις εφημερίδες «παρήγαγαν» πολιτική και «δίδασκαν» γλώσσα και ήθος…

Τότε, όπως λέει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, η λέξη «καλλιεργημένος» δεν είχε αντικατασταθεί από την λέξη «κουλτουριάρης»…

Τότε το «αντι-αισθητικό» ενοχλούσε…

Τότε μπορούσαν να ανθίζουν κρίνα της άμμου δίπλα στη θάλασσα…

Τότε ακόμα η Ελλάδα ήταν καθυστερημένη και φτωχή… Ήταν;

*Ο Σταύρος Κουμπιάς είναι καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Πατρών και πρώην Πρύτανης.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΑπό τους τοίχους της Αθήνας… #4
Επόμενο άρθροΈνα «χαστούκι» από το αγόρι που τρώει το φαγητό του πουλιού
Ο Σταύρος Α. Κουμπιάς γεννήθηκε στη Χίο το 1953. Αποφοίτησε από το 1ο Γυμνάσιο Αρρένων Χίου το 1971 και είναι διπλωματούχος (1976) του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών και κάτοχος διδακτορικού διπλώματος (1982) από το ίδιο Tμήμα. Σήμερα είναι Καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Πατρών, είχε, δε, εκλεγεί ως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών για το διάστημα 2006-2010. Ο κ. Κουμπιάς έχει πολυετή ακαδημαϊκή και ερευνητική εμπειρία. Από το 1976 έως σήμερα, έχει υπηρετήσει σταδιακά στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Πατρών σε θέσεις ερευνητή και μέλους ΔΕΠ. Στα διαστήματα Σεπτ.2001-Αύγ.2003 και Σεπτ.2005-Αύγ.2007 έχει υπηρετήσει ως Αναπληρωτής Πρόεδρος του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Υπολογιστών. Επίσης, κατά το διάστημα 1984-1990 έχει υπηρετήσει στο ΤΕΙ Πάτρας ως Καθηγητής. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2001-2003 ήταν ο Πρόεδρος της Επιστημονικής Επιτροπής του Κέντρου Λειτουργίας Δικτύων του Πανεπιστημίου Πατρών που υποστηρίζει περίπου 25.000 χρήστες. Τα κύρια επιστημονικά του ενδιαφέροντα ευρίσκονται στις περιοχές των ενσωματωμένων (κατανεμημένων) συστημάτων πραγματικού χρόνου, επικοινωνιακών πρωτοκόλλων, προηγμένων ενσύρματων και ασύρματων βιομηχανικών δικτυακών συστημάτων, κατανεμημένων ασύρματων δικτύων αισθητήρων, πρωτοκόλλων δρομολόγησης, τεχνικών διαχείρισης ισχύος για ασύρματους δικτυακούς κόμβους, προηγμένων βιομηχανικών δικτυακών δομών για εφαρμογές C2Β/Β2Β (χρήση οντολογιών, web-services, βιομηχανικών GRID), προηγμένων διαλειτουργουσών βιομηχανικών δικτυακών δομών, διαλειτουργούντων ετερογενών δικτυακών συστημάτων, προηγμένων δικτυακών συστημάτων αυτοματοποίησης κτιριακών διαδικασιών και βιομηχανικών συστημάτων μηχανικής όρασης με υπολογιστή. Έχει δημοσιεύσει πάνω από 150 επιστημονικές εργασίες σε έγκριτα διεθνή και ελληνικά περιοδικά και πρακτικά συνεδρίων, είναι συγγραφέας ενός βιβλίου και έχει συμμετάσχει στην συγγραφή και μετάφραση άλλων, ενώ παράλληλα έχει επιμεληθεί την έκδοση αριθμού διδακτικών σημειώσεων. Το ερευνητικό του έργο έχει αναγνωρισθεί διεθνώς, όπως προκύπτει από τις σχετικές αναφορές σε αυτό. Έχει συμμετάσχει ως επιστημονικός υπεύθυνος ή μέλος ερευνητικών ομάδων σε μεγάλα Ελληνικά και Ευρωπαϊκά προγράμματα έρευνας και ανάπτυξης, καθώς και σε ευρωπαϊκά προγράμματα εκπαιδευτικών ανταλλαγών. Το διάστημα 2008-2010 ήταν μέλος της ΙΕΕΕ Industrial Electronics Society (2008-2010).

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here