Στην ίδια χώρα που βρέθηκαν, αυτή την εποχή, περίπου τριάντα χιλιάδες άνθρωποι να στριμωχτούν σε πραγματικές και virtual, ψηφιακές ουρές και ναπληρώσουν 25, 40, 50, 60, 85, 90, 115 και 185 ευρώ για μια θέση στις εξέδρες για ένα σκάρτο δίωρο ποδοσφαίρου, στο Καραϊσκάκη, η δεύτερη και η τρίτη εθνική κατηγορία ζουν αυτές τις μέρες με την ανησυχία περί της πιθανότητας να δουν τα πρωταθλήματά τους να ματαιώνονται.Στη χώρα που υπάρχουν ποδοσφαιριστές με ετήσιες απολαβές που ξεπερνούν τα 2 εκατ. ευρώ, υπάρχουν συνάδελφοί τους, που δηλώνουν το ίδιο επάγγελμα στην εφορία και παίζουν για μηνιαίο μισθό χαμηλότερο των 1000 ευρώ ενώ παραμένουν εδώ και μήνες απλήρωτοι.

Ναι, ξαφνικά η χώρα του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου μοιάζει με τη Λετονία: χλιδή, με ακριβά σπίτια και αυτοκίνητα στην πρωτεύουσα, δηλαδή στις μεγάλες ομάδες της Α’ κατηγορίας, φτώχεια και πείνα, δηλαδή ζωή στα όρια της εξαθλίωσης στις υπόλοιπες πόλεις, σε όλες τις υπόλοιπες ομάδες και ειδικά σε αυτές των χαμηλότερων κατηγοριών.

Στην πραγματικότητα το ποδόσφαιρο ξαναμπήκε, με τις υπερβολές του, στην εποχή του ρεαλισμού. Εφυγε οριστικά από την ψεύτικη εποχή της ακριβής ζωής, δηλαδή από τον καιρό που ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές έφταναν να εισπράττουν περισσότερα από 50 χιλιάδες ευρώ ετησίως για να παίξουν σε ομάδα τοπικής κατηγορίας, μικρότερης της Δ’ Εθνικής κατηγορίας.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στον ποδόσφαιρο θα μπορούσε να αποδειχθεί, υπό προϋποθέσεις, λυτρωτικό και ευεργετικό. Διότι το άθλημα, ειδικά στις μικρότερες κατηγορίες, αναγκάζεται να ανακαλύψει ξανά τη χαρά του.

Οι ποδοσφαιριστές των χαμηλότερων κατηγοριών απαντούν αυτή την εποχή στην«γιατί παίζεις μπάλα;» ερώτηση. Αυτοί της «για τα λεφτά» κατηγορίας το εγκαταλείπουν. Στη Γ’, τη Δ’ εθνική και τις μικρότερες, τοπικές, κατηγορίες παραμένουν οι αληθινοί εραστές του ποδοσφαίρου. Όχι μόνο οι παίκτες, αλλά και οι παράγοντες. Οι τυχοδιώκτες, τα λαμόγια και οι παράνομοι έχουν ήδη αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι το πανηγύρι του ποδοσφαίρου έλαβε τέλος. Σηκώνουν τους πάγκους τους και ψάχνουν το επόμενο πανηγύρι για να στήσουν το μαγαζί τους. Ήταν στη νύχτα, μετά το θάνατό της πέρασαν στο ποδόσφαιρο,και τώρα που το μαύρο ποδόσφαιρο πεθαίνει γυρεύουν την επόμενη αρπαχτή, την επόμενη πιάτσα στην οποία θα εμφανιστούν για να πουλήσουν προστασία.

Ικανή και αναγκαία συνθήκη για να παραδοθεί το ποδόσφαιρο στα χέρια αυτών που ζουν μαζί του από έρωτα και όχι από συμφέρον είναι η αλλαγή τωνπροδιαγραφών της λειτουργίας του. Διότι σήμερα, που η Γ’ Εθνική δεν έχει λεφτά για τις μετακινήσεις των ομάδων και η Β’ Εθνική είναι έτοιμη να τινάξει τα μυαλά της στον αέρα αν δεν την χρηματοδοτήσει και πάλι ο ΟΠΑΠ,στους διαδρόμους αυτών των κατηγοριών κυκλοφορούν παράγοντες πνιγμένοι από τις ακάλυπτες επιταγές που έχουν εκδώσει, προπονητές και ποδοσφαιριστές πνιγμένοι από τα χρέη τους λόγω των ακάλυπτων επιταγών που έχουν στα χέρια τους. Και όλοι αυτοί είναι πολύ ευάλωτοι στο «1 ημίχρονο, 2 τελικό». Είναι, δηλαδή, έτοιμοι να συμπρωταγωνιστήσουν σε ακόμη μια «ομορφιά» του ποδοσφαίρου, σε έναν αγώνα που θα μπει στους φακέλους των «στημένων» που θα ξαναστείλει μεθαύριο η UEFA στην ΕΠΟ και από εκεί στον εισαγγελέα, που θα τους κάνει πάσα στον ανακριτή, ο οποίος θα στείλει τη μπάλα στα περιστέρια…

Αν η αγορά του ποδοσφαίρου της Β’ και της Γ’ Εθνικής πιστέψει ότι δεν τηνπαρακολουθούν ο σούπερ κοριός της ΕΥΠ και οι ερευνητικές αρχές, αυτό που θα ζήσουμε φέτος στη μπάλα δεν θα το έχουμε ξαναζήσει. Σε μια εποχή που τα πεζοδρόμια της Αθήνας έχουν τις περισσότερες πόρνες από ποτέ, το ποδόσφαιροτων χαμηλότερων κατηγοριών είναι έτοιμο να πουλήσει το κορμί του για μια χούφτα ευρώ. Αν το εμποδίσουν να το κάνει, θα αναγκαστεί να αποτοξινωθεί και να βγάλει από μέσα του το δηλητήριο της διαφθοράς. Αν οι αρχές τοαφήσουν να εκδοθεί, θα το σπρώξουν στον θάνατο.

Twitter.com/Vsambrakos