Κρίκοι και θηλιές της εξουσίας

4
54

Μου ζητάς να μοιραστούμε

Τη φτωχή μου στέγη

Και απειλείς τη ζωή μου

Σπ.Κατσίμης, Αμνήμων

Η κάθε εξουσία, ιδίως η πολιτική, σφυρηλατεί μιαν αλυσίδα με τέσσερις (συν ένα, τον α-δύναμο) κρίκους.

Ο πρώτος κρίκος είναι η οικογένεια, η δυναστεία, το σόϊ , η φατρία, τα κλειστά δωμάτια (και στόματα).

Ο δεύτερος κρίκος είναι οι κάθε είδους «κηπουροί», φυτά (αναρριχόμενα), γελωτοποιοί και τροβαδούροι της Αγίας Οικογενείας.

Ο τρίτος κρίκος είναι οι αναλώσιμοι τεχνοκράτες και διανοούμενοι που προσλαμβάνονται με σύμβαση open. gov. και διώκονται με συκοφαντίες – εξπρές.

Ο τέταρτος κρίκος είναι αυτοί που κάνουν τη βρώμικη δουλειά, το ταμείο, το θησαυροφυλάκιο (διότι ως γνωστόν δεν μπορεί να μακροημερεύσει μια Δυναστεία χωρίς να υποστηρίζεται από χρήμα, με το οποίο άλλωστε «χρυσώνει» και  δημοσιογραφικές πένες.

Ο α-δύναμος κρίκος είναι ο λαός. Αυτός ο «ασθενής» κρίκος, ο τελευταίος στη σειρά, όταν σπάει διαλύει όλη την αλυσίδα, καταργεί τις βασιλομήτορες, τις ευνοούμενες, τις «χρυσές» εφεδρείες, τους υπουργούς προπαγάνδας όλων των εποχών (και των αφεντάδων), τις στρατιές των παρατρεχάμενων και γίνεται θηλειά στο λαιμό των ανάξιων της πατρίδας (που παρουσιάζονται σαν «σωτήρες»). Προσοχή. Αυτός ο κρίκος έχει διαρραγεί.

Υ.Γ1: Μήπως πρέπει να καθιερωθεί ο θεσμός της πολιτικής αναξιότητας και να αποδοθεί σε όλους αυτούς που προδίδουν – καθημερινά – τα όνειρα και τις ελπίδες του λαού (συνήθως δι’ ίδιον όφελος);

Υ.Γ2: Θα πρότεινα στους υπουργούς και λοιπούς αξιωματούχους, που επικαλούνται συνεχώς το καθήκον τους «να σώσουν την πατρίδα» ( ή παρτίδα;), να συνειδητοποιήσουν αφενός ότι χωρίς Δημοκρατία και Ελευθερίες των πολιτών (ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγεται και η ασφάλεια για το αύριο) δεν νοείται σωτηρία κι αφετέρου ότι όποιος άρχων τελικά αποτυγχάνει να σώσει την Πατρίδα, οι λοιποί πατριώτες του επιφυλάσσουν τη γνωστή τιμωρία. («Σωτήρες» χωρίς να ρισκάρουν τίποτα, ούτε οικονομικό, ούτε πολιτικό, ούτε ηθικό δεν ανέχεται η Ιστορία).

*Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας του πανεπιστημίου Αθηνών.

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. χαιρετε!
    αυτος ο τεταρτος κρικος ηταν και παραμενει κατακερματισμενος!
    το μονο που τον κρατησε σε μια σχετικη αδρανεια και αρα συνδεδεμενο αυτες τις τρεις δεκαετιες ειναι η «παχυσαρκια του»!
    αλοιμονο σε οποιον δεν το εβλεπε ολα αυτα τα χρονια…και δυστυχως συμφωνα με τους αγανακτισμενους και τους λοιπους επαναστατες που δημοσκοπουνται…λιγοι ειναι ετουτοι που το παρακολουθουσαν και τρομαζαν!!!

  2. . Δυστυχώς ο «αδύναμος κρίκος» είναι αδύναμος μόνο για τον εαυτό του. Ανά τους αιώνες άπειρες φορές έχει σπάσει και έχουν διαλυθεί δυναστείες και καταργηθεί βασιλομήτορες . Στη θέση των διαλυθέντων και καταργηθέντων ήρθαν νέες δυναστείες και νέες βασιλομήτορες. Δεν έχει σημασία εάν έχει διαλυθεί ή καταργηθεί ο τάδε «οίκος» . Δεν έχει σημασία αν τιμωρούνται ! Σημασία έχει ότι βρίσκεται πάντα (αν)-άξιος διάδοχος! Και ο αδύναμος κρίκος εξακολουθεί να διαδραματίζει το ρόλο του. Να διαλύει την προηγούμενη δυναστεία για να έρθει η επόμενη. Διαλύθηκε η δυναστεία των Ρομανώφ και ήρθε η δυναστεία των σταλινικών, διαλύθηκε αυτή και ήρθε η δυναστεία των νεόπλουτων κ.ο.κ ή στα δικά μας: Οίκος Βίτελσμπαχ ,Οίκος Γκλύξμπουργκ ( Γεώργιος) «οίκος» Καραμανλή «οίκος» Παπανδρέου «οίκος» Μητσοτάκη και έπεται συνέχεια.

  3. «συνήθως δι’ ίδιον όφελος» Πόσο δίκαιο έχετε . Όσοι δρουν όμως «δι’ ίδιον όφελος» στην Ελληνική γλώσσα καλούνται «ιδιώτες» και δεν πρέπει να έχουν καμία σχέση με τα κοινά διότι στην πραγματική δημοκρατία και στην αρχαία Ελληνική η έννοια της λέξεως ιδιώτης είναι συνυφασμένη με την έννοια του ηλίθιος, βλάκας έννοια που διατήρησαν οι βάρβαροι = IDIOT διότι όταν έλεγαν την λέξη αυτή Ελληνες η Ρωμαίοι αυτή την έννοια είχε. Δυστυχώς την έννοια αυτή την αποποιήθηκαν (μετά και την κατάλληλη παιδεία που ελάμβαναν όλο αυτό τον καιρό) αυτοί που δημιούργησαν υψηλές έννοιες όπως ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ με αποτέλεσμα να ολισθαίνουμε σε έννοιες όπως κοινοβουλευτική δημοκρατία και να νομίζουμε ότι συναναστρεφόμαστε την πραγματική δημοκρατία . Συνήθως όταν στα ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ επικολλούνται διάφορα επίθετα τα ουσιαστικά τείνουν να χάνουν την ουσία τους όπως στην περίπτωση μας η λέξη/έννοια ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
    Οι λέξεις όμως είναι εκφραζόμενες έννοιες και όταν χάνουν αυτό που εκφράζουν είναι ένα μεγάλο τίποτα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here