Τα μαγιάτικα στεφάνια του Σόιμπλε

Σήμερα, ο καπιταλισμός με πρόσχημα το χρέος καταφέρνει να πάρει τη ρεβάνς που επιθυμούσε και να κλείσει τους λογαριασμούς του με τον Κέινς. Όσα βλέπουμε έχουν ξεπηδήσει από τον Τσάπλιν και τους «Μοντέρνους Καιρούς»

Τι είδους μαγιάτικο στεφάνι θα έπλεκαν άραγε σήμερα ο Σόιμπλε και η Μέρκελ, ο Ντάισελμπλουμ και η Λαγκάρντ, ο Γιουνκέρ και ο Σουλτς; Κάποτε ήσαν κι αυτοί παιδιά, δεν ήσαν; Ασφαλώς πήγαν με τους γονείς τους σε αγρούς, που ποτίζουν οι παραπόταμοι του Ρήνου, του Λίγηρα, του Σχέλντε και όσων άλλων βρέχουν τις εύφορες πεδιάδες της Ευρώπης. Άπλωσαν τραπεζομάντηλα στο γρασίδι, έβγαλαν σάντουιτς και τζιτζιμπίρες κι αναζήτησαν μαγιόξυλα για να τα στολίσουν με αγριολούλουδα. Τι ήταν αυτό που τους έκανε αντί για ανεμώνες, κρίνους, κυκλάμινα και παπαρούνες, σήμερα να στολίζουν τα μαγιόξυλα με τα άνθη του κακού (ιδιωτικοποιήσεις, απολύσεις, μειώσεις μισθών και ασφαλιστικές απορρυθμίσεις);

Το μόνο που έχει απομείνει πια στην εργατική τάξη είναι το μαγιόξυλο -κι αυτό ούτε καν στο χέρι της, αλλά στην πλάτη της. 250 περίπου χρόνια καπιταλιστικής παράδοσης, από την αρχή της βιομηχανικής επανάστασης, μετέφεραν όλα τα άνθη και τους καρπούς στις 1000 οικογένειες της Αγγλίας, που (διαβάζω σε μια συνέντευξη της Μαρίας Δασκαλάκη, αναπληρώτριας καθηγήτριας Μάνατζμεντ στο Πανεπιστήμιο Κίνγκστον του Λονδίνου) αξίζουν αυτή τη στιγμή 547 δισ. στερλίνες (763 δισ. ευρώ). Θα αντιπαραβάλει κανείς πως «η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο» κατά την εξαιρετική ταινία του Πιέτρι, με τον εξαιρετικότερο Ζαν Μαρία Βολοντέ. Ναι, αλλά δυστυχώς, μέχρι τότε, πρέπει να περάσει μια ολόκληρη ζωή στην κόλαση.

Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο συνειδητοποιώ πως επιστρέφουμε με ταχείς ρυθμούς για να συναντήσουμε τους εργάτες των βιομηχανιών του Σικάγο και των στοών του Λαυρίου. Σε εκείνες τις Πρωτομαγιές του 1886 και του 1893, του μακρινού κι ανεπίστρεπτου (νομίζαμε) παρελθόντος: με την παιδική εργασία, τους θανάτους στα ορυχεία, τη σκληρότητα των εργοδοτών, την κρατική βία, την απαγόρευση του συνδικαλισμού, τις ελάχιστες αμοιβές.
Σήμερα στην Αγγλία (πάλι από την ίδια συνέντευξη) το 20% των εργαζομένων αμείβεται λιγότερα από τον κατώτατο μισθό. 1,5 εκατ. άνθρωποι, παρότι εργάζονται, δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες διαβίωσης. Στη βρετανική οικονομία υπάρχουν 1,8 εκατ. συμβόλαια «μηδενικών ωρών απασχόλησης», όπου ο εργαζόμενος οφείλει να είναι διαθέσιμος -αν και εφόσον χρειαστεί- για να απασχοληθεί στην εταιρεία, χωρίς εγγυημένο κατώτατο μισθό.

Στις απαρχές της βιομηχανικής επανάστασης οι άνθρωποι διεκδικούσαν μια θέση στο υπερωκεάνιο της ανάπτυξης. Μιας ανάπτυξης που δεν τελειώνει ποτέ, είναι σαν τον Πύργο της Βαβέλ, θέλει να φτάσει στον Θεό, 250 χρόνια τώρα –και μη σας θυμίσω τι έπαθαν οι Βαβελιστές. Διεκδικούσαν να αφήσουν τα αμπάρια, εκεί όπου βρήκε η συμφορά τους ιταλούς μπας κλας επιβάτες του Τιτανικού. Τα κατάφεραν κι οι απόγονοί τους ανέβηκαν στο κατάστρωμα. Όλοι, πάντως, απόλαυσαν μερικά καρέ κοινωνικού κράτους στα μεταπολεμικά χρόνια της κεϊνσιανής παρένθεσης.

Ίσως, γιατί ο καπιταλισμός θεώρησε ότι μία ελεγχόμενη και προσωρινή ανακατανομή του πλούτου ήταν ένας ελάχιστος φόρος τιμής, σε όσους προλετάριους έχασαν την ζωή τους στους πολέμους στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Ίσως, γιατί οι απώλειες σε έμψυχο δυναμικό, σε συνδυασμό με τις μεγάλες ανάγκες ανοικοδόμησης είχαν δημιουργήσει έλλειψη χεριών. Ίσως, πάλι γιατί αντιλήφθηκαν ότι η αναπαραγωγή του καπιταλιστικού συστήματος, ύστερα από την κατάρρευση που προκάλεσαν οι πόλεμοι απαιτούσαν λίγα ψιχία αμοιβής, ασφάλισης και πρόνοιας για τους εργαζόμενους, αλλά και ένα σταθερό πλαίσιο κοινωνικής διαπραγμάτευσης για τον μισθό, το ωράριο εργασίας, την ασφάλεια απέναντι στην ανεργία και στα γηρατειά. Αυτή η χρυσή ισορροπία μεταξύ εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενου κράτησε εξήντα χρόνια -ούτε καν μια ολόκληρη γενιά. Ο πατέρας μου γεννήθηκε στα χωράφια, μεγάλωσε με μπομπότα και τώρα στα γεράματα μετρά την σύνταξη και την βρίσκει πάντα λειψή.

Σήμερα, ο καπιταλισμός, με πρόσχημα το χρέος, καταφέρνει να πάρει τη ρεβάνς που χρόνια επιθυμούσε και να κλείσει μια και καλή τους λογαριασμούς του με τον Κέινς. Όσα βλέπουμε έχουν ξεπηδήσει από τον Τσάρλι Τσάπλιν και τους «Μοντέρνους Καιρούς» του: συρρίκνωση του κόστους εργασίας, απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, ελεύθερες απολύσεις, mini jobs, εξάρθρωση του κοινωνικού κράτους, ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών.

Και επειδή «όταν έρχονται οι λύπες, δεν έρχονται σαν μεμονωμένοι κατάσκοποι, αλλά σε τάγματα» στο βάθος, το επόμενο θύμα θα είναι η ίδια η δημοκρατία. Όποιος παρατηρήσει τον τρόπο που φέρονται απέναντι στη νέα δημοκρατική εκλεγμένη κυβέρνηση της Ελλάδας οι εταίροι μας καταλαβαίνει. Επίσης, όποιος έχει μάτια βλέπει τι νομοθετήματα – εξαμβλώματα προωθούνται σε ΗΠΑ και Ευρώπη σε βάρος του συνδικαλισμού και του εργατικού κινήματος, προκειμένου να μην μπορέσει να οργανώσει μια στοιχειώδη άμυνα απέναντι στις συμφορές που επέρχονται.

Οι Πρωτομαγιές επιστρέφουν, λοιπόν, αναπόφευκτα στο Σικάγο και στο Λαύριο. Και πάλι καλά να λέμε. Γιατί πολύ φοβάμαι ότι μπορεί να φτάσουν ακόμα παραπέρα. Στην Αμερική της φυλετικής εκμετάλλευσης. Τι διάολο, τόσοι λαθρομετανάστες αναζητούν μια καλύτερη μοίρα. Αμαρτία να τους αφήσουμε να πνίγονται…

Σχετικά Άρθρα

3 Σχόλια
  1. Ο/Η bushido λέει:

    Ο Καπιταλισμός δεν έχει να κλείσει λογαριασμούς μόνο με τον Κέινς. Έχει να κλείσει λογαριασμούς με σχεδόν όλους τους λαούς και με συγκεκριμένα Έθνη.

    Τρία πράγματα πρέπει να καταλάβουν οι λαοί και οι κυβερνήσεις:
    1) Στην Ευρώπη αφεντικό είναι η Γερμανία που τιμωρεί και εκδικείται.
    2) Παγκόσμιο, αφεντικό είναι οι Αγορές, οι Τράπεζες και οι Πολυεθνικές.
    3) Στον ιδεολογικό πόλεμο και στην «ενημέρωση» αφεντικό είναι η παγκοσμιοποίηση, ενώ υπό διωγμό βρίσκονται τα Έθνη Κράτη και οι Θρησκείες (πλην του ισλαμισμού, λόγω φανατισμού και πετρελαϊκής επιχορήγησης…)

    Η Παγκόσμια Χούντα των ΑΓΟΡΩΝ, των ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ανδρεικέλων τους και των εξαγορασμένων ΜΜ»Ε» (με δολάρια και πετροδολάρια), κυβερνά παντού χωρίς να υπάρχει πια ανάγκη τανκς και στρατιωτικών δικτατοριών.

    Μοναδικό πλέον αντίπαλο δέος είναι οι BRICS. Σκεφτείτε εάν η Δύση είχε καταφέρει να διαλύσει τη Ρωσία και τη Κίνα.
    Ούτως εχόντων των πραγμάτων, για τους ΑΠΛΗΣΤΟΥΣ, ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΥΣ, ΑΡΠΑΓΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ ΔΥΤΙΚΟΥΣ, η Ελλάδα αποτελεί μια χώρα που πρέπει:
    1) Να ξεφτιλιστεί και να τιμωρηθεί από τους Γερμανούς.
    2) Να καταστεί αποικία χρέους από τις Αγορές.
    3) Να ξεπουληθεί στις πολυεθνικές και τους ξένους «επενδυτές».
    4) Να καταργηθεί σαν Έθνος Κράτος από τη Νέα Τάξη και τη Παγκόσμια Χούντα (ιδιαιτέρως ενοχλητικοί είναι οι Έλληνες και όλοι οι ορθόδοξοι λαοί)
    5) Να αποτελέσει παράδειγμα προς αποφυγήν.

    Τα Κράτη αντάρτες λοιπόν, πρώτα συκοφαντούνται, απειλούνται και αποδομούνται. Ύστερα, τιμωρούνται για λόγους εκδίκησης και παραδειγματισμού. Τέλος, ή συμμορφώνονται ή καταστρέφονται.
    Αυτοί είναι οι όροι και οι συνθήκες της όποιας «Διαπραγμάτευσης» και «Συμφωνίας». Στην Ε.Ε. και γενικά με τους Δυτικούς πειρατές, σταυροφόρους και τοκογλύφους.


Αφήστε το σχόλιο σας

*

code