Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς…

7
79

Ζούμε σε ύποπτες εποχές. Εποχές συνυφασμένες με την αβεβαιότητα, την υποταγή σε πράγματα και ιδέες που δεν πιστεύουμε πραγματικά αλλά τα υιοθετούμε, γιατί έτσι πρέπει. Έτσι μάθαμε και το τηρούμε…

Κάποτε υπήρχε πυγμή, υπήρχαν ήρωες, υπήρχαν αυτοθυσίες. Σήμερα στην πολυθρόνα του βολέματος καθόμαστε και λειτουργούμε μηχανικά σαν ρομπότ. Οι κινήσεις μας, το γέλιο μας, το βλέμμα μας, ακόμα και τα αισθήματά μας, μηχανοποιημένα και αυτά ακολουθούν την τυποποιημένη, σταθερή οδό. Η δύναμη του καθιερωμένου αποκλείει κάθε είδους απαγκίστρωση από αυτό. Δεν υπάρχει η βούληση, ούτε η πολυτέλεια για καινοτομίες. Έτσι μάθαμε και έτσι θα συνεχίσουμε. Η δύναμη της συνήθειας για άλλη μια φορά προβάλλει στο προσκήνιο.

Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά και εμείς δεν είμαστε μάγκες. Είμαστε βολεψάκηδες, παιδιά της παράδοσης και της συνήθειας. Δεν έχουμε μάθει να λέμε όχι. Είμαστε καλά παιδιά. Πρώτα από όλα δε μάθαμε να λέμε όχι στη μιζέρια μας. Λέει ο άνεργος νέος: Οκ, δεν έχω δουλειά και τι να κάνω μωρέ; Θα πάω να ανανεώσω την κάρτα ανεργίας, μετά θα πάω για καφέ και, όταν γυρίσω, μαμά να μου χεις έτοιμο το φαγητό και σιδερωμένα τα ρούχα για τη βραδινή έξοδο. Εντάξει;

Και αναρωτιέμαι: Φταίει η κοινωνικο – οικονομική κατάσταση που βιώνουμε; Η κρίση; Φταίνε οι γονείς που μας έχουν μη στάξει και μη βρέξει ή φταίμε εμείς οι νέοι που δεν τερματίζουμε την ανεργία;

Το φαινόμενο της ανεργίας μήπως ξεκινάει από τους ίδιους τους νέους; Μήπως οι ίδιοι πολλές φορές συντηρούν το μοντέλο του άνεργου νέου; Ο πραγματικά άνεργος νέος ψάχνει για δουλειά και δεν περιμένει να του χτυπήσουν την πόρτα οι εργοδότες. Δεν διαλέγει δουλειές όταν έχει πραγματική ανάγκη και θέληση για εργασία. Τα πτυχία, πλέον, δεν σημαίνουν αποκλειστικά ότι πρέπει να εργαστούμε ακριβώς στο αντικείμενο των σπουδών μας. Κακώς βέβαια, αλλά αυτό ισχύει. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που φταίει;

Είναι η σιγουριά του βολέματος. Βολευόμαστε αλλά ως πότε; Φταίει η νοοτροπία του Έλληνα γονιού που εμποδίζει το παιδί να κόψει τον ομφάλιο λώρο με το υπερπροστατευτικό οικογενειακό περιβάλλον. Και βλέπουμε στην ελληνική κοινωνία νέους, ετών 50, να τους συντηρούν ακόμα οι γονείς! Δε λέω, μεγάλη η αξία της οικογένειας αλλά μήπως αποτελεί τροχοπέδη της ολοκλήρωσης της προσωπικότητας του ατόμου;

Πάντα για να εξηγήσουμε κοινωνικά φαινόμενα ψάχνουμε αιτίες στο εξωτερικό περιβάλλον, σε αυτή την άτιμη την κοινωνία που… τι κρίμα! Δεν μας έχει βελούδινα στρωμένα χαλιά να περπατήσουμε στους δρόμους της. Στους γονείς που μας καλόμαθαν και τώρα πώς θα τα καταφέρουμε μόνοι μας; Σε αυτή την νοοτροπία του βολέματος η χώρα μας έχει την πρωτιά! Αλλά είπαμε θέλει μαγκιά για να αρνηθείς και εμείς δεν είμαστε για τέτοια…

Ο νέος πρέπει, επιτέλους, να καταλάβει ότι η δύναμη και η ευτυχία κρύβονται μέσα μας. Από εμάς ξεκινάνε, από την άρνησή μας σε ό,τι μας καταστρέφει και μας πάει πίσω. Αρνήσου  σε ότι δε σε αντιπροσωπεύει, μάθε να λες «όχι» σε ότι δε σε εκφράζει, με σκυμμένο κεφάλι όσο ψηλά και να φτάσεις ποτέ δε θα δεις τον ήλιο. Πάντα θα είσαι στη σκιά. Στην σκιά όσων προσκυνάς! Και μη φοβάσαι τη σκιά!

Κάποτε όταν ήμουν μικρή και τρόμαζα από τις σκιές όταν βάδιζα τη νύχτα ο πατέρας μου έλεγε: ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΗ ΣΚΙΑ ΣΟΥ!  Και σήμερα μπορώ να πω με σιγουριά: Μη φοβάσαι τις σκιές, είναι απόδειξη ότι υπάρχει φως. Μη φοβάσαι τη σκιά σου είναι απόδειξη ότι υπάρχεις!

7 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Απ’ όσα άρθρα σου έχω διαβάσει, το θεωρώ κορυφαίο! Μια γενναία και ρεαλιστική αυτοκριτική ματιά σε ένα κοινωνικό ζήτημα που εξελίσσεται σε μάστιγα της εποχής – την ανεργία των νέων. Περιττό να πω πως συμφωνώ απόλυτα! Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι πολύ ευρηματικές φράσεις, «με σκυμμένο κεφάλι όσο ψηλά και να φτάσεις ποτέ δε θα δεις τον ήλιο» και «Μη φοβάσαι τις σκιές, είναι απόδειξη ότι υπάρχει φως. Μη φοβάσαι τη σκιά σου είναι απόδειξη ότι υπάρχεις!». Μακράν το πιο ώριμο κείμενό σου! (Μέσα απ’ τις γόνιμες -αν και έντονες- συγκρούσεις μας σε θεωρώ φίλη, εξ ου και ο ενικός…)

  2. Τι να πω…ειλικριν’α μένω άναυδος που υποστηρίζετε πως η ανεργί ωφείλετε στους νέους. Δεν ξέρω σας το έχω ξαναπεί σε πια κοινωνιολογική σχολή σπουδάσατε για να μπορείτε να στοχοποιείτε έτσι τους ανθρώπους. Γύρω μας βουίζει ο κόσμος, όλόκληρη Ευρώπη υποφέρει , ο νότος φτωχοποιείται και εσείς εσείς ζητάτε τα θύτες ανάμεσα μας. Όλαο αυτά που γράφετε θα ήταν έτσι ακριβώς όπως τα γράφετε αν όμως συμπληρώνατε πως για όλα αυτά δεν φταίμε εμείς, οι άνεργοι, οι φτωχοί, οι σημερινοί και οι αυριανοί έφηβοι. Αν θέλετε να δείτε ήρωες, πηγαίνετε μια βόλτα στις φτωχογειτονιές.

  3. Αγαπητέ κύριε Βουγιούκα σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω ότι η νεολαία ευθύνεται αποκλειστικά για την ανεργία. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν της αναλογεί ένα μερίδιο ευθύνης και μάλιστα διόλου ευκαταφρόνητο. Με το συγκεκριμένο λοιπόν κείμενο ήθελα να ρίξω φώς στο μερίδιο της ευθύνης των ίδιων των νέων, που δυστυχώς αποσιωπάται ενώ είναι τόσο εμφανή γύρω , δίπλα μας , παντού. Η νωθρότητα των νέων υπάρχει σε μεγάλο ποσοστό. ίσως λοιπόν αν αλλάξει λίγο η νοοτροπία της να βρεθούμε σε καλύτερη κατάσταση, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι απαλλάσω απο τις ευθύνες του φαινομένου τις ανεργίας κάποιους άλλους ιθύνοντες! Αλλά τι να κάνουμε κύριε Βουγιούκα, όπως αναφέρω και στο κείμενο μου αυτή η άτιμη η κοινωνία δεν μας έχει βελούδινα στρωμένα χαλιά να περπατήσουμε στους δρόμους της! ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΛΑΣΠΟΝΕΡΑ;

  4. Να τερματίσουν οι νέοι την ανεργία; Πώς; Ξέρεις, όσοι δέν έχουν την καταλληλη εμφάνιση είναι δύσκολο να την τερματίσουν δουλεύοντας πχ σε καποιο καφε απο ανάγκη. Όσοι δεν υπήρξαν μαθηταράδες και δεν πέρασαν σε κορυφαίες σχολες, νομικες, ιατρικες, πολυτεχνεία είναι δύσκολο να την τερματίσουν δουλεύοντας πχ παραδίδοντας ιδιαίτερα σε μαθητές. Όσοι θα ήταν πρόθυμοι να δουλέψουν σε οικοδομή, δε στο είπε κανένας εκτός γυάλας, δε χτίζονται πια… Κι όσοι μοιράζουν φυλλάδια είναι πια χιλιάδες. Φιλολογικά το κείμενο είναι κορυφαίο. Επί της ουσιας είναι ποιητική έμπνευση ανθρώπου που ζει εκτος πραγματικότητας και χωρίς εμπειρίες ζωής. Ο κ.Βουγιούκας τα είπε όλα.

  5. Θα έλεγα ό,τι σήμερα το συγκεκριμένο άρθρο είναι εντελώς ανεπίκαιρο. Και εξηγώ.
    Θα απέδιδε επακριβώς λ.χ. την εικόνα που προσπαθεί να εμφανίσει αν είχε γραφτεί και δημοσιευτεί σε προγενέστερο χρόνο. Όταν όλα κυλούσαν ομαλά, όταν υπήρχαν δουλειές και όταν όλοι έβρισκαν δουλεία, όποια δουλεία, ως προς αυτό δεν κάνω διάκριση, και θα αναφέρω ένα παράδειγμα.
    Σήμερα εμφανίζονται στοιχεία (κάπου διάβασα για την περιοχή της Μαγνησίας για 200 οικογένειες) που αναφέρουν ό,τι ένας μεγάλος αριθμός οικονομικών μεταναστών έχει εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει τη χώρα και να επιστρέψει στις χώρες καταγωγής τους και ο λόγος βεβαίως είναι ακριβώς αυτός. Η ανεργία. Είναι φανερό ό,τι το πρόβλημα δεν είναι τόσο απλό και νομίζω όλοι το γνωρίζουν.
    Όλοι αυτοί που πήραν το δρόμο της επιστροφής, στην πλειοψηφία τους απασχολούνταν σε οικοδομικές εργασίας, δηλαδή, σε ένα αντικείμενο που έχει πληγεί σε βαθμό που κοντεύει να εξαφανιστεί.
    Γιατί αναφέρω την οικοδομή; Για έναν πολύ απλό λόγο. Αν κάποιος ήθελε σώνει και καλά να δουλέψει, το πρώτο που θα σκεφτόταν θα ήταν η οικοδομή.
    Για υπάλληλος σε κάποια εμπορική επιχείρηση ή σε κάποια παραγωγική μονάδα, ούτε λόγος, το δημόσιο βέβαια δεν το συζητώ. Αν διαβάσεις για τα λουκέτα που έχουν μπει σ’ αυτές τις επιχειρήσεις στην κυριολεξία θα φρίξεις.
    Βέβαια, δεν είμαι άδικος και δεν θα ήθελα να διαγράψω στο σύνολό του το άρθρο, περιέχει και κάποιες αλήθειες, ίσως να είναι και πικρές, τουλάχιστον αυτές που αποδίδονται στους γονείς.
    Υπάρχει όμως κι εδώ μια αντικειμενική δυσκολία, γιατί πολλοί από αυτούς έχουν χάσει τις δουλειές τους. Θα μπορούσαν, δηλαδή, να βοηθήσουν μια πρωτοβουλία των παιδιών τους, κυρίως οικονομικά ή και διαφορετικά και αναφέρω ένα παράδειγμα, λ.χ. μια μικρή μονάδα, οικογενειακής μορφής, παραγωγής ή μεταποίησης. Αυτή η μονάδα απαιτεί πρώτα απ’ όλα κάποια γνώση, αλλά αυτό μόνο και μόνο για να φτάσω στο συμπέρασμα το παραβλέπω, απαιτεί κάποιο χώρο και κάποιες εγκαταστάσεις έστω και υποτυπώδεις, ανάλογα με το αντικείμενο, επίσης, απαιτούνται και κάποια αρχικά κεφάλαια τα οποία εκτός του ό,τι δεν είναι σίγουρο του τι θα αποδώσουν και πότε θα αποδώσουν, τουλάχιστον στη φάση αυτή, είναι δύσκολο να βρεθούν σήμερα.
    Αν δεν υπάρχουν πάμε στη λύση του δανεισμού, μια λύση που σήμερα εμπεριέχει πολύ μεγαλύτερο ρίσκο και κινδύνους.
    Βέβαια δεν θέλω και δεν σκέφτομαι ό,τι λύση στο πρόβλημα της ανεργίας των νέων είναι σερβιτόρος σε ένα ορθάδικο και δεν νομίζω πως το υιοθετεί η αρθρογράφος.
    Αυτά όλα που ανέφερα αποτελούν αντικειμενικά εμπόδια, που βέβαια δεν θα πρέπει να θεωρούνται αξεπέραστα, οι σωστές αποφάσεις, ιδιαίτερα την περίοδο αυτή που βιώνουμε την πλήρη αποσύνθεση της οικονομικής δραστηριότητας έτσι όπως την γνωρίζαμε, είναι αυτές που θα φέρουν αποτέλεσμα, αλλά πόσο μπορείς να ελπίζεις ό,τι ακόμη και η σωστή απόφαση που έχεις πάρει θα μπορέσει να αποδώσει όταν δεν υπάρχει στήριξη από πουθενά.
    Γίνεται φανερό, λοιπόν, που θέλω να καταλήξω, και που έτσι κι αλλιώς εκεί καταλήγουν όλα, στην πολιτική βούληση για ανάπτυξη, για στήριξη, για βοήθεια, κάθε είδους, στους νέους που θέλουν να ανοίξουν τα φτερά τους και για να μην φοβούνται τη σκιά τους, για να χρησιμοποιήσω την έκφραση που πραγματικά αποστρέφεται το άρθρο.
    Αυτή η πολιτική βούληση σήμερα όχι μόνον δεν υπάρχει (στα λόγια βεβαίως υπάρχει αλλά τα λόγια είναι μόνον για τα αφτιά) αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει πρόθεση να συζητηθεί τουλάχιστον για το εγγύς μέλλον, κάτι φληναφήματα του τύπου αν αντέξουμε μέχρι το Σεπτέμβριο μετά θα απογειωθούμε, μοιάζουν σαν να καλούμε το νεκροθάφτη να μας πάρει τα μέτρα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here