Με άφησες απλήρωτο; Θα σε κάνω «τόπι» στο ξύλο…

0
768

 

Τετάρτη μεσημέρι, σε πασίγνωστο ζαχαροπλαστείο στο Σύνταγμα. Με φιλαράκι, που εδώ και 25 χρόνια μου εξηγεί ότι «σαν την Χαλκιδική δεν έχει»

Πίνουμε τον καφέ μας και, αίφνης, βλέπουμε λιμοκοντόρο με τζιν να χαιρετάει δεξιά κι αριστερά πελάτες και γκαρσόνια. Να τα χαμόγελα, να τα «ω αγαπητέ», να οι ρεβεράντζες…

«Ρε, ο λούστρος που μου έφαγε τα λεφτά», λέει αγριεμένο το φιλαράκι. Και τον δείχνει… «Κοίτα τον ξεφτίλα, που παριστάνει τον παράγοντα»…

Καταλαβαίνω πως θα γίνει «στραβή», γιατί ο δικός μου δε χαμπαριάζει από τίποτα.

«Θα τον σκίσω«, μουρμουρίζει, και σηκώνεται από την καρέκλα.

Είδα κι έπαθα να τον κρατήσω, πραγματικά. Το επιχείρημά μου «θα δεις ότι θα καταλήξει στη φυλακή», από το ένα αυτί του μπήκε και από το άλλο του βγήκε. Πιστεύει, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες, ότι θα τη βγάλει καθαρή -και ο ίδιος και οι άλλοι σαν του λόγου του.

«Ρε συ, φέρεται λες και είναι ο πωλών τοις μετρητοίς, θα τον πλακώσω στις σφαλιάρες», το χοντραίνει το φιλαράκι μου. Με χίλια ζόρια τον έπεισα να κάτσει στην καρέκλα, για να μην καταλήξουμε στο αυτόφωρο.

Τι κατάλαβα; Ότι την επόμενη φορά θα τον κάνει «τόπι» στο ξύλο. Είτε είμαι μπροστά, είτε όχι. Και απ’ ό,τι ξέρω δεν είναι ο μόνος που σκέφτεται το ίδιο…

Από μία άποψη, ίσως και να είναι καθαρτήριο κάτι τέτοιο. Παραπάει το καλαμπούρι με τους άθλιους, που κυκλοφορούν λες και δεν τρέχει τίποτα, ενώ έχουν εγκαταλείψει εκατοντάδες οικογένειες στη μοίρα τους…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here