Μη γίνουμε…αναπάντητες ζωές

0
1

Το ξέρω εκ των προτέρων. Δεν είναι από τα κείμενα στο χαώδες διαδίκτυο που θα τα διαβάσεις μετά την τρίτη γραμμή. Κι αν το κάνεις από περιέργεια, στο τέλος «δεν λένε κάτι» στους περισσότερους, ή σε όλους. Και λοιπόν; Το να γράφεις είναι μιά μικρή λύτρωση. Μιά εξιλέωση.

Αναπάντητες κλήσεις στο κινητό τηλέφωνο. «Δεν έχω μονάδες σε κλείνω». Δυό λόγια όλα κι όλα. Τα βασικά. Μιά ζωή σε fast forward. Μιά ολόκληρη ζωή στην οθόνη ενός κινητού τηλεφώνου.

Λίγο καθαρό μυαλό να έχεις θα αντιληφθείς, πολύ εύκολα, ότι κάθε μέρα που ξημερώνει για την πλειονότητα των ανθρώπων – φοβάμαι όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη – είναι πιο δύσκολη από τη χθεσινή. Και, πάντως, όχι ευκολότερη. Μέσα σε αυτό το άγνωστο περιβάλλον, το πρωτόγνωρο ψυχικό «μονοπάτι», γεμάτο «παγίδες», φόβο, απογοήτευση αλλά και οργή, ψάχνω -όπως πιστεύω, όλοι μας- στιγμές χαράς, γαλήνης, ελπίδας, θάρρους και δημιουργίας.

Ψάχνω για ανθρώπους που νοιάζονται, όπως εγώ. Ψάχνω για ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Όπου τις βρω. Στο γραφείο. Στον καφέ με τους φίλους. Στην «ουρά». Στο σούπερ μάρκετ. Στη θάλασσα. Παντού. Αναζητώ βιβλία  με πνευματικό φως. Κάνω απεγνωσμένα ζάπινγκ, όποτε ξαπλώνω να «χαζέψω» λίγη τηλεόραση, για κάτι δω κάτι που να έχει νόημα. «Κυνηγάω» κινηματογραφικές ταινίες με «αποτύπωμα» αληθινής ζωής. Προσπαθώ να μην ξοδεύω άσκοπα τις «μονάδες» της ψυχής μου. Δίνω κάθε λεπτό «μάχη» για κατανόηση και αλληλεγγύη. Όσο και όπως μπορώ.

Στον βαρύ χειμώνα της ζωής μας, ας είμαστε προετοιμασμένοι για όλα. Τα καλύτερα (μακάρι) ή τα χειρότερα. Και σίγουρα ας μην κάνουμε «αναπάντητες κλήσεις». Ας μην έχουμε αναπάντητες ζωές.

Μόλις σήμερα, μετά από μισόν αιώνα και ζωής, έμαθα κάτι πολύ σπουδαίο από ένα κορίτσι. Η πιο ουσιαστική λέξη του κόσμου είναι «θέλω». Με έπεισε γιά την αλήθεια της. Γιατί δεν πίστευα και τόσο στη δύναμη του «θέλω». Αλλά του «μπορώ». Όμως είχε δίκιο. Οι νέοι άνθρωποι μάλλον θα είναι καλύτεροι από εμάς. Γιατί έτσι πρέπει να είναι.

Στον αφοπλιστικό λόγο και την πίστη στη φιλοσοφία αυτού του κοριτσιού, το μόνο που μπόρεσα να απαντήσω, κι αυτό δανεικό από τον Σενέκα ήταν: «αν θέλεις να σε αγαπούν, να αγαπάς».

Προηγούμενο άρθροΞεπέρασαν τα 3.500.000 οι άνεργοι στη Γαλλία
Επόμενο άρθροΔένδιας: Είχα προβλέψει ότι θα καταλήγαμε στη γελοιοποίηση της ΝΔ
Αργύρης Κωστάκης
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ