Νίκος Παπάζογλου- Από ποιο μακρινό Αστέρι είναι το Φως

20
10

 

Μία ημέρα μετά τον θάνατο του Νίκου Παπάζογλου, στις 17 Απριλίου 2011, ο Πέτρος Κουμπλής γράφει άρθρο στην aixmi.gr (18/4/2011)

 

–      Αυτό είναι το παιδί του τελευταίου θρανίου;

–      Αυτό είναι…

–      Που έχει το κόκκινο μαντήλι;

–      Αυτό…

–      Και τα μακριά μαλλιά;

Μεγάλωσα γνωρίζοντας πως ο Νικόλας ήταν το παιδί του τελευταίου θρανίου. Ο συμμαθητής του μπαμπά μου στην μεταπολεμική φτωχική μα ζωντανή Σαλονίκη. Το παιδί που όλη μέρα στο σχολείο, έπαιρνε τα δυο μολύβια του κι έστηνε αυτοσχέδιους ρυθμούς, χτυπώντας το θρανίο. Προσπαθούσα να τους φανταστώ μέσα στην τάξη. Οι εικόνες μου δεν είχαν χρώματα. Ήταν ασπρόμαυρες ή σέπια, όπως οι λιγοστές φωτογραφίες που είχε το παιδικό άλμπουμ του πατέρα μου.

«Τότε δεν υπήρχαν χρώματα..; Ήταν έτσι ο κόσμος…;» αναρωτιόμουνα.

Τον αγαπούσα τον Παπάζογλου. Τον αγαπούσα πραγματικά. Όπως αγαπούσα και τους δικούς μου συμμαθητές, τα φιλαράκια μου.

Μεγάλωσα και συνέχισα να τον αγαπώ. Ενίοτε με λογική (λεγόταν εκτίμηση στο έργο του), μα πάντοτε με κάτι ακαθόριστο που είχε να κάνει με μια «συγγένεια», που ένιωθα πως είχαμε. Ένιωθα πάντοτε τόσο οικεία με τη όψη του, με τη φωνή του, με ό,τι ήθελε να πει, που δεν μπορούσα να τον ξεχωρίσω απ’ τα μέλη της οικογένειάς μου. Παράδοξο, αυθαίρετο. Αληθινό.

Είναι μερικοί άνθρωποι που έρχονται σε αυτόν τον κόσμο για να θυμίσουν κάτι απ’ το κοινό μας Φως. Είναι άνθρωποι πραγματικοί, με πάθη, με εντάσεις, με στιγμές δύσκολες, πικρές, λάθη κι εγωισμούς… Άνθρωποι φθαρτοί, όπως όλοι μας. Μα δίνουν τόσο γενναιόδωρα το Φως τους, που μοιάζουν σα να υπάρχουν από πάντα, σαν να είναι θεοί – που δεν αποζητούν να τους λατρέψεις, μα να τους αγκαλιάσεις όπως αγκαλιάζεις τον αδερφό, τη μάνα, το παιδί σου.

Νιώθω πως ένας τέτοιος θεός έφτιαξε τον «Αύγουστο». Πως υπήρχε πριν από οτιδήποτε άλλο, πως φτιάχτηκε από τα εκείνα τα πρώτα υλικά του Σύμπαντος. Κι όντως κάπως έτσι έγινε… Κλείστηκε μέσα στο σπίτι για μέρες, χτυπημένος από έρωτα βαθύ κι απόλυτο. Η πόρτα δεν άνοιγε, ο Νικόλας ήταν κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους κι έγραφε. Έγραφε… Κι όταν βγήκε, παρέδωσε σε όλους μας τον «Αύγουστο».

Γράφω αυτό το κείμενο μια Κυριακή μεσημέρι. 17 έχει ο Απρίλης του 2011. Έτσι λέει το ημερολόγιο. Σήμερα που είπαν πως έφυγε από τη ζωή. Έφυγε το αγόρι του τελευταίου θρανίου, με το κόκκινο μαντήλι και το αιώνιο αυγουστιάτικο καλοκαίρι.

Δεν ξέρω αν θα πάει να συναντήσει τον Ρασούλη και του άλλους εκεί πάνω, όπως συνηθίζουμε να λέμε. Δεν ξέρω τι γίνεται εκεί… πού να ξέρω… φαντάζομαι…. Και οι εικόνες είναι θολές, σα να παίζουν μουσική μέσα στα σύννεφα… Δεν ξέρω… Δεν ξέρω τίποτα για το εκεί.

Ξέρω όμως για το εδώ. Και το ξέρει η ψυχή μου.

Ξέρει πως… από εκείνο το μακρινό αστέρι… από εκείνο είναι το Φως.

Κι εγώ ο τυχερός που το ‘χει δει.

Νίκος Παπάζογλου – Αύγουστος

20 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ας είναι πάντα Αύγουστος εκεί που πας Νίκο Παπάζογλου , ας είναι πάντα Αύγουστος . Τώρα σου κουνάμε εμείς μαντήλι , καλό σου ταξίδι.
    Φτώχεια και παγωνιά και πάλι.
    Σ’ευχαριστώ.

  2. Κι εγω ακριβώς το ίδιο πιστευω κε Κουμπλή, για καποιον αλλον Νικο… τον Ξυλούρη.
    Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Παπαζογλου δεν μου ειναι ιδιαιτερα σημαντικός.
    Το ΦΩΣ είναι η ουσία κι εχετε απολυτο δίκιο. Τυχερός οποιος το βλεπει….

  3. Ότι κι αν πεις για αυτόν τον άνθρωπο είναι λίγο, επίσης ότι κι αν πεις για τον καλλιτέχνη Παπάζογλου είναι λίγο. Ήταν μονος του μια σχολη στο ελληνικό τραγούδι, καλο ταξίδι Νίκο θα είσαι πάντα μέσα στις καρδιές μας…

  4. Ένας εξαιρετικός τραγουδιστής και όχι μόνο αλλά ένας σπουδαίος άνθρωπος με Α κεφαλαίο.Με ήθος,αξιοπρέπεια και αστείρευτο ταλέντο.Καλό ταξίδι Νίκο.

  5. Ο τραγουδιστής της καρδιάς και της ψυχής μας.. Τα λόγια είναι φτωχά γιαυτήν την οντότητα που όπως και άλλοι άφησε έντονα τα χνάρια της η βιοενέργειά της και σημάδεψε τον κόσμο μας, έγινε τώρα εκείνο το Φως που είχε πρωτοδεί στα μάτια της αγαπημένης του, και πάει να συναντήσει εκείνο το μακρινό αστέρι για το οποίο τραγουδούσε κάποιον Αύγουστο..

  6. Θυμαμαι εναν αυγουστο,αρχες δεκαετιας του 90,μια συναυλια σου στο θεατρο δασους.Η πρωτη φορα που θα σε εβλεπα ζωντανα.Αρχιζει ενα ψιλοβροχο κ βγαινεις στη σκηνη μονο με τ μπαγλαμαδακι κ τραγουδας’βρεχει στην εθνικη οδο’.Σταματαει η βροχη,κ για δυο ωρες ακολουθει μια μοναδικη,μυσταγωγικη εμπειρια,που μονο οποιος την εζησε μπορει να με καταλαβει.Με το τελος της συναυλιας,κ ενω ξαναρχισε να βρεχει κ κατεβαιναμε με τα ποδια,ημαστε σε μια τετοια κατασταση που τιποτε δεν μας πειραζε.Απο τοτε οχι απλα λατρεψα τα τραγουδια σου,αλλα σε αισθανθηκα δικο μου ανθρωπο,οπως νιωθουμε για οσους εχουμε μοιραστει κατι ξεχωριστο κ μυστικο μαζι τους.Ακολουθησαν κ αλλες τετοιες εμπειριες που θα τις εχω παντα φυλαγμενες.Σε ευχαριστω γιατι εισαι η εφηβεια κ η νιοτη μου,γιατι χαρη σε σενα δημιουργηθηκε αυτη η περιφημη σχολη της θεσσαλονικης,τοτε που απο κει ξεκινουσαν μουσικα πραγματα,τα οποια αξιωθηκαμε να δουμε εν τη γενεσει τους.Τα λογια ειναι τοσο φτωχα.Καλο ταξιδι.

  7. ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΤΑ ΛΙΤΑ ΤΗΣ ΜΑΛΛΙΑ… ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΠΟΥΜΕ.. ΕΣΥ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΣ ΚΙ ΕΓΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΑΛΙ ΘΕΑΤΗΣ ΣΟΥ.. ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΚΙ ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!!

  8. Τίποτα δεν άλλαξε από τότε. Απλά η έλλειψή του βαθαίνει την απουσία του. Είστε οι μοναδικοί εκεί στην αιχμή που τον θυμηθήκατε, έστω και έτσι, με το εξαιρετικό «αντίο» του αγαπημένου μας Πέτρου. Είστε οι μόνοι και αυτό σας τιμά. Να θυμηθείτε τον Νικάκη, όπως τον φώναζε η κυρία Μαγδαληνή, η μάνα του.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ