Ο Παντελίδης και τα σκατόψυχα της μοίρας μας

040715211046_6604

 

 

Φαντάσου να πεθάνει κάποιος δικός σου άνθρωπος από έμφραγμα, ο πατέρας σου ας πούμε,  και καθώς θα στέκεσαι στην ουρά στην Εκκλησία να περνάνε όλοι και αντί για συλλυπητήρια να σου λένε: «Ναι, αλλά κάπνιζε». «Και τη σαβούρα που έτρωγε που την βάζεις;» «Άσε που είχε γίνει και διακόσια κιλά κτήνος τώρα τελευταία». «Εμ, με τόσο αλάτι που έβαζε στο φαγητό του πώς να μην πεθάνει». Έχω μια κρυφή υποψία πως θα σε πειράξει όλο αυτό το ξεμπρόστιασμα της ακολασίας του πατέρα σου. Ενδεχομένως να την έβλεπες και να τη ζούσες και εσύ αυτήν την ακολασία, ενδεχομένως πάλι και να την στηλίτευες καθημερινά ,αλλά πανάθεμά τους βρήκαν και αυτοί περίσταση για να αρχίσουν τα κηρύγματα και τις νουθεσίες!

Τελειώνει το πρωτόκολλο της χαιρετούρας, που λες, και τσουπ έρχεται ένας φίλος του μπαμπά, παλιοί συμμαθητές και τα συναφή, και σου προτείνει με αφορμή τον θάνατο του πατέρα σου να ξεκινήσει αυτός με κάτι φίλους του μια καμπάνια για το κάπνισμα και την παχυσαρκία. «Πεθαίνουν άνθρωποι καθημερινά από αυτά φίλε μου. Σωστή επιδημία.  Πρέπει να ενημερωθεί ο κόσμος και να αλλάξουν οι συμπεριφορές υγείας του». «Εντάξει», του λες, «αλλά είναι ώρα αυτή για να λέμε τέτοια πράγματα; Πάνω από το φέρετρο του πατέρα μου θα στήσουμε εκστρατείες ενημέρωσης;». Πάλι τα δίκια σου έχεις χωρίς καμιά αμφιβολία. Οι άνθρωποι είναι εκτός τόπου και χρόνου, δίχως άλλο.

Έρχεται λίγες ώρες μετά και ο καφές της παρηγοριάς. Μαζεύονται πάλι οι αγενείς φίλοι και συγγενείς και ξεκινάνε το πικρόχολο τροπάριο: «Εντάξει μωρέ ένας κωλόγερος ήτανε. Εδώ πεθαίνουν κάθε μέρα νέα παιδιά! Για τον πατέρα του θα κλάψουμε; Προχθές σκοτώθηκε ο γιος της κυρα Νίτσας. Νεότατο παλικάρι. Και αφήνει πίσω του και δυο παιδιά. Αυτά είναι δράματα. Όχι τώρα ο παλιόγερος της συμφοράς. Που σαβούριαζε και ό,τι έβρισκε μπροστά του». Το ξέρεις πως αυτό λένε στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους, αλλά δεν πιστεύω να ανεχθείς να στο πούνε και κατάμουτρα, ιδίως όταν τους κερνάς στο τζαμπατζέ καφέ και κόλυβα. Ετσι δεν είναι; Τους πετας απλά έξω απο  το μαγαζί με τις κλωτσιές και τους κόβεις και την καλημέρα. Αρκετά ανέχτηκες την αγενή τους ειλικρίνια!

Και κλείνει αυτό το υποθετικό σενάριο με τα γνωστά σαράντα του μπαμπά σου. Σκάνε, που λες, κάτι περίεργοι συγγενείς και φίλοι και την ώρα που σε χαιρετάνε σου λένε: «Εντάξει δεν ήταν και κανας σημαντικός άνθρωπος ο μπαμπάς σου. Εδώ πεθαίνουν κάθε μέρα επιστήμονες, σπουδαίοι συγγραφείς και πρωτοπόροι, με τον κομπάρσο τον πατέρα σου θα ασχοληθούμε;» «Μα πόσο αγενείς Θεέ μου», σκέφτεσαι. «Εντάξει. Το ξέρω πως ο πατέρας μου δεν ήταν δα και κανας σπουδαίος άνθρωπος, αλλά τι σημασία έχει αυτό; Ήτανε σπουδαίος για μένα και αυτό αρκεί».

Είμαι βέβαιος, λοιπόν, πως και στις τρεις υποθέσεις εργασίας που κάναμε για τον θάνατο του πατέρα σου οι αντιδράσεις των συγγενών και φίλων είναι το λιγότερο προκλητικές. Για να μην πω βλακώδεις. Γιατί φίλε μου μπροστά στο γεγονός του θανάτου, συγκλονιστικό και παραλυτικό για την θνητή μας φύση, απλά υποκλίνεσαι, λες τα τυπικά συλλυπητήρια και αποχωρείς διακριτικά. Αυτό θα έκανες και εσύ και είμαι σίγουρος για αυτό που λέω.

Όταν, λοιπόν, πεθαίνει ο Παντελίδης περιμένω ακριβώς την ίδια αντίδραση από εσένα. Να πεις τα τυπικά συλλυπητήρια και να αποχωρήσεις διακριτικά από το δημόσιο φέρετρο που κείτεται μπροστά μας. Ούτε εξυπνάδες για την οδηγική συμπεριφορά, ούτε μαλακίες του τύπου «σιγά μωρέ τον καλλιτέχνη» ούτε άλλα τέτοια θλιβερά παρόμοια. Πόσες αφορμές σκατοψυχίας ψάχνουμε καθημερινά να βρούμε; Λες και αν πιάσουμε τη ζωή των άλλων και τη βγάλουμε στα μανταλάκια θα διορθωθεί κάπως η μιζέρια και η μετριότητα της δικής μας ζωής. Λες και αν κράξουμε ή αν θίξουμε υπολήψεις θα ψηλώσει δυο σπιθαμές το δικό μας το ανάστημα. Τί δυστυχία να μην έχεις να μας παρουσιάσεις κάτι απο την δική σου ζωή και να ψάχνεις συνεχώς να μας παρουσιάσεις την ζωή των άλλων.

Δεν λέω. Ωφελεί κάποτε η σκατοψυχία και σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα. Αλλά με τί κόστος ρε μεγάλε; Τα σκατά στην ψυχή σου δεν σε ενοχλούν; Μάλλον όχι. Συνήθισες στα «Ψόφα» και στις αφ΄υψηλού τις κριτικές, αλλά όταν έρχεται η ώρα να χτυπήσει τη δική σου πόρτα αυτή η κριτική, πετάγεσαι πάνω σαν ουρακοτάγκος και αρχίζεις να χοροπηδάς και να φωνάζεις. Κόψε, λοιπόν, τις γελοίες νουθεσίες πάνω από το φέρετρο του καλλιτέχνη  και ή ανέβασε κανα τραγούδι στη μνήμη του ή ασχολήσου με τον Λαζόπουλο ή με κάποιον άλλον Καραγκιόζη. Στον θάνατο θα κάνεις τουμπεκί και μάλιστα ψιλοκομμένο. Ό,τι θα έκανα δηλαδή και εγώ στην κηδεία του δικού σου ανθρώπου που κάπνιζε, σαβούριαζε και δε σεβόταν ούτε τον εαυτό του ούτε αυτούς που θα άφηνε πίσω του για να τον μοιρολογήσουν. Θα σου έλεγα συλλυπητήρια και μετά που θα πήγαινα σπίτι, αθόρυβα και χωρίς να το διατυμπανίσω, θα έκοβα το κάπνισμα. Άντε, γιατί πολλοί υπεράνω κριτές μαζευτήκατε και μας τα έχετε πρήξει με την Κατακουζήνα που κρύβεται μέσα σας….

ΥΓ. Το μόνο επιχείρημα που δέχομαι για την αφ΄υψηλού κριτική εναντίον του Παντελίδη είναι αυτό που μου είπε μια διαδικτυακή φίλη. «Ναι, έχεις δίκιο -αν δεν είχε μέσα στο αυτοκίνητό του και δυο άλλες κοπέλες». Εκεί, ίσως, δικαιολογείται μια μικρή χολή…..

Σχετικά Άρθρα

5 Σχόλια
  1. Ο/Η Nikos λέει:

    Ωραια και καλα αυτα που λες, αλλα τα «πικροχολα» δεν τα λεμε στη μανα του και στον πατερα του. Τα λεμε σε ολους αυτους που απλα τον ηξεραν σαν καλλιτεχνη και εκλαιγαν με μαυρο δακρυ. Ολο «κριμα και κριμα», το ιδιο και τα καναλια και οι μεσημεριανες εκπομπες. Προφανως και οι κοντινοι του ανθρωποι θα κλαψουν και δεν πρεπει να τους πει κανεις τιποτα, ομως ολοι οι αλλοι (οπως πολυ σωστα ειπες) επρεπε να κοιτανε τη δουλεια τους και να πουν ενα απλο συλληπητηρια σ αυτους που τον ηξεραν, αλλιως απλα θα συνεχισουμε να ξεπλενουμε κι αλλο αιμα απο την ασφαλτο. Ειναι δημοσιο προσωπο και οπως ακριβως πηρε περισσοτερη συμπαθεια και συλληπητηρια απ οτι «επρεπε» και θα επαιρνε ενας απλος ανθρωπος ετσι θα φαει και το μισος. Ετσι ειναι αυτα.
    Αν δεν σας αρεσει η ελευθερια του λογου στο καλο και να μη μας γραφετε.

    • Ο/Η Dilu λέει:

      Με την μόνη λέξη που δεν συμφωνω μαζί σου είναι ή λέξη «μίσος» το «κακία» ταιριάζει καλύτερα.
      Έλεος πια, όλα τα ΜΜΕ έχετε πάρει ένα θέμα και το τραβατε από τα μαλλιά.
      Και επειδη δεν ασχολουμε ούτε με τον Λαζόπουλο αλλά γράφοντας εδώ ασχολήθηκα με άλλον καραγκιόζη (σύμφωνα με όσα έγραψες )
      Μην στεναχωριεσαι αμα πεθανει κανενας συγγενης μου δεν θα σε καλεσουμε ατην κηδεια και μαλλον δεν θα το μαθεις καν για να κλαψεις μαζι μας.
      Αφού λοιπόν γραφείς προς άπαντες και προσβάλεις χωρίς να γνωρίζεις κανέναν μας, όπως κι εγώ δεν σε γνωρίζω
      σου αφιερωνω τους στοίχους του αγαπημένου σου ποιητή
      «Όσο δέρμα κι αν πετάξεις, φίδι είσαι δε θ’ αλλάξεις
      Όσα δάκρυα κι αν χάσεις, το φαρμάκι σου θα στάξεις!»
      Υ.Σ καθάρισε πρώτα τα σκατα από την δική σου ψυχή και μετά μιλά για τις άλλες.
      Υ.Σ. 2 πέθανε ο Ουμπέρτο Έκο (ανέβασε κατι στο fb δικό του για να δείξεις ότι τον τιμας)
      Όταν ή Ιταλία (κι όχι μόνο )θρηνεί τον Έκο και ή Ελλάδα (και όχι μόνο) θρηνεί τον Παντελίδη μάλλον έχουμε προβλήμα οπότε κλαψε και τον πολιτισμό.

  2. Ο/Η Βασιλης λέει:

    Υγ 2 όμως κ οι κοπέλες ήταν ενήλικες κ ο κάθε ένας μας που πίνει και ανεβαίνει σε αυτοκίνητο συνοδηγός είναι το ίδιο υπεύθυνος με τον οδηγο επιλογή πάντα εχουμε

  3. Ο/Η Μαρία λέει:

    Νικο, να φάει μίσος για ποιο λόγο; Προκάλεσε σε κάτι ζωντανός ή νεκρός; Αν ναι, θύμισέ μου σε τι, γιατί μάλλον μου διαφεύγει. Και σε ποια ελευθερία του λόγου αναφέρεσαι; Γιατί εγώ δεν είδα κανέναν να ενίσταται όταν ο Στέφανος Χίος έβγαζε φάτσα κάρτα στο site του, το facebook ενός ατόμου που αποκαλούσε τους 3 νεκρούς του πολεμικού ναυτικού δολοφόνους, με τίτλο «Αυτός ο παλιόπ@@@ας…..» κλπ κλπ. Αντίθετα είδα πολλούς να ξεσηκώνονται όταν διάβασαν πως κάποιος έβρισε και δυσφήμισε νεκρούς, κατηγορώντας τον με μηνύσεις για εξύβριση νεκρού και άλλα τέτοια. Οπότε για ποια ελευθερία λόγου μιλάμε; Μόνο όπου μας συμφέρει; Ο Παντελίδης ήταν ένας νέος άνθρωπος που έχασε τη ζωή του με έναν τρόπο που αντικειμενικά είναι άδικος (τροχαίο). Προσωπικά δεν ξέρω τραγούδια του, εκτός από τα 2-3 πολύ γνωστά του, δεν τον έχω δει ποτέ από κοντά και γενικά δεν ήμουν κι αυτό που λες «φαν» του. Δεν παύει όμως να με σοκάρει η είδηση ότι ένας άνθρωπος που μέχρι χθες ήταν όρθιος, σήμερα είναι νεκρός στα 33 του. Οπότε, δεν μπορώ να δικαιολογήσω το χύσιμο δηλητηρίου ακόμα κι αν αυτό δε γίνεται μες στη μάπα των οικείων του. Καμία διαφορά δε μου κάνει…. Ίσα ίσα το θεωρώ το ίδιο σκατόψυχο!!

  4. Το κείμενο του κ. Φούντογλου , απόλυτα σκληρό, περιπαιχτικό και άσχετο, όπως κ όλη δημοσιότητα που δόθηκε για το χαμό του Παντελίδη κατάφορα ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ.
    Καθημερινά χάνονται άδικα, ζωές νέων ανθρώπων, που μόνο η σιωπή αρμόζει να #ακολουθήσει το θρήνος τους.


Αφήστε το σχόλιο σας

*

code