Ο Σαμαράς υπέγραψε τη νέα πολιτική ταπείνωσης

11
55

Συνεμορφώθη προς ευρωπαϊκάς τας υποδείξεις

Αυτό ήταν, λοιπόν. Η άρνηση «αρχής» του κ. Σαμαρά να υπογράψει δήλωση αποδοχής της μνημονιακής πολιτικής αποδείχθηκε, τελικά, επιχείρημα του ίδιου βεληνεκούς με το «λεφτά υπάρχουν» του κ. Παπανδρέου, προεκλογικά: απλά ξεφούσκωσε! Είχαν προηγηθεί το «αναπόφευκτο» της εφαρμογής των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου και η αποδοχή της δημιουργίας μιας κυβέρνησης με τη στήριξη του κόμματός του προκειμένου να εφαρμοστεί η αποτυχημένη πολιτική του κ. Παπανδρέου (πολιτική, την οποία ο ίδιος επέκρινε δριμύτατα).

Δεν σκοπεύω να επαναλάβω εδώ τα όσα κατά κόρον έχουν ήδη γραφτεί περί της αλλαγής στάσης του κ. Σαμαρά, περί της υποχώρησής του από τα όσα διακήρυττε σε υψηλότατους τόνους, περί της περίεργης θέσης του έναντι μιας κυβέρνησης την οποία στηρίζει αλλά στην οποία, ταυτόχρονα, ασκεί κριτική (!) – είναι σίγουρο ότι οι ψηφοφόροι του κόμματός του θα έχουν τον τελικό λόγο για τη στάση του αυτή, όταν γίνουν εντέλει οι εκλογές: δεν είναι διόλου σίγουρο ότι αυτές θα διεξαχθούν στις 18 Φεβρουαρίου, όπως υποστηρίζει (μέχρι τώρα) ο κ. Σαμαράς.

Εκείνο που ενδιαφέρει είναι αυτό που ανέδειξε με την υποχώρησή του ο κ. Σαμαράς. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα νέο μοντέλο ευρωπαϊκής συμπεριφοράς εκ μέρους των ισχυρών ηγετικών χωρών προς εκείνες που υποχρεώνονται να παίζουν το ρόλο των ιθαγενών, των δεύτερης κατηγορίας εταίρων, που εξαναγκάζονται (μέσω οικονομικού εκβιασμού) να ακολουθούν και να συμμορφώνονται – σε εντολές, κατευθύνσεις, πολιτικές, πέρα από τη λαϊκή νομιμοποίηση. Πρόκειται για όραμα που παρασάγγας απέχει από τις αρχές και τις αξίες των ιδρυτών- πατέρων της ευρωπαϊκής ιδέας, όταν στα ερείπια της Ευρώπης μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο επιθυμούσαν η ευρωπαϊκή ιδέα να λειτουργήσει αποτρεπτικά έναντι αρχικά του γερμανικού εθνικισμού (που είχε προκαλέσει τους δύο Παγκόσμιου Πολέμους) και κατόπιν έναντι κάθε είδους εθνικισμού, από όποια χώρα κι αν προερχόταν.

Η υποχώρηση του κ. Σαμαρά στο θέμα της ενυπόγραφης δέσμευσης έρχεται, ως μια ακόμη ψηφίδα, να ολοκληρώσει την εικόνα μιας Ελλάδας που λειτουργεί ως η… πρωτοπορία του νέου τρόπου διακυβέρνησης της Ευρώπης -και όχι μόνο της Ευρωζώνης. Η Ελλάδα ταπεινώνεται, όχι περιστασιακά, αλλά στο πλαίσιο σχεδίου παραδειγματισμού: η απαίτηση περί γραπτών δηλώσεων των κομμάτων εξουσίας, συνιστά τον προπομπό της «νέας» ευρωπαϊκής διακυβέρνησης – τα εισαγωγικά έχουν να κάνουν με το ότι ουσιαστικά αυτή παραπέμπει στις αποικιοκρατικές μεθόδους του 19ου αιώνα, όταν οι μεγάλες δυνάμεις απαιτούσαν μεν από τους υποτελείς τους την υιοθέτηση συγκεκριμένων αποφάσεων που τις εξυπηρετούσαν, ήθελαν όμως να κάνουν να φαίνεται ότι επρόκειτο δήθεν για δικές τους αποφάσεις, τις οποίες ελάμβαναν μόνοι τους…

Η αποτελεσματική, όπως αποδείχθηκε, πίεση στον Αντ. Σαμαρά να υπογράψει γραπτή δήλωση αποδοχής ουσιαστικά της μνημονιακής πολιτικής και της συνέχισής της, δεν καταρράκωσε απλά το κύρος του ως επικεφαλής του κόμματος εξουσίας που είναι η Ν.Δ., αλλά ουσιαστικά αποκάλυψε την ηθική κατάπτωση στην οποία έχει πλέον περιέλθει η γερμανογαλλική ηγεσία της ΕΕ. Αυτή, δηλαδή, ακριβώς που θέλει σήμερα άρον – άρον να επιβάλλει, μέσω νέων συνθηκών, μια Ευρώπη τριών (;) ταχυτήτων, μια Ευρώπη αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας, μέσω της συνταγματοποίησης μάλιστα του περιβόητου «χρυσού κανόνα», μια Ευρώπη της επιτήρησης, της περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας (αφού οι προϋπολογισμοί θα διορθώνονται στις Βρυξέλλες και όχι στα εθνικά Κοινοβούλια), μια Ευρώπη λιτότητας και εξαθλίωσης των κοινωνιών. Μια Ευρώπη άρνησης της Δημοκρατίας, ακριβώς αυτή για την οποία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ο Χάμπερμας, όταν αναφέρεται στην ανάγκη «διάσωσης της αξιοπρέπειας της Δημοκρατίας».

«Η ελληνική καταστροφή μας προειδοποιεί αναφορικά με τη μετά-δημοκρατική οδό που έχουν επιλέξει η Άγκελα Μέρκελ και ο Νικολά Σαρκοζί. Η συγκέντρωση εξουσίας σε έναν κύκλο αρχηγών κρατών που επιβάλλουν τις συμφωνίες τους στα εθνικά Κοινοβούλια, δεν είναι η ορθή οδός», παρατηρούσε ο γερμανός φιλόσοφος στις αρχές Νοεμβρίου, στην Frankfurter Allgemeine Zeitung.

Τελικά, ο Αντώνης Σαμαράς δεν υπέγραψε απλά την απόφαση «συμμόρφωσής» του, αλλά κι εκείνη μιας αντιδημοκρατικής ευρωπαϊκής διακυβέρνησης που ασκούν οι σημερινοί κυρίαρχοι (Βερολίνο, Παρίσι) μέσα από εκβιαστικές ταπεινώσεις. Όμως αυτή η «μετα-δημοκρατική οδός» δεν οδηγεί μόνο στην καταρράκωση της Δημοκρατίας, αλλά και στην εξαφάνιση της ίδιας της ευρωπαϊκής ιδέας…

*H Ρένα Δούρου είναι πολιτική επιστήμων – μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού.

Follow on twitter: @renadourou

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΕξομολογούμαι στιγμές ευτυχίας και νιώθω ένοχος
Επόμενο άρθροΤο κεφάλι στη λαιμητόμο
Η Ρένα Δούρου γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι 36 ετών. Αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1997. Συνέχισε τις σπουδές της στη Γαλλία, την Τουρκία και την Αγγλία. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στις Πολιτικές Επιστήμες. Μιλάει τέσσερις ξένες γλώσσες και έχει αρκετές δημοσιεύσεις στον ελληνικό και ξένο Τύπο. Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Η Απόλαυση του Εθνικισμού», Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις, 2007, ενώ έχει συμπράξει και σε διάφορα συλλογικά έργα σχετικά με την πολιτική και τα διεθνή. Σήμερα είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού και υπεύθυνη Ευρωπαϊκής Πολιτικής, ΚΕΑ-Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς και Διεθνών Σχέσεων. Εργάζεται ως σύμβουλος εκδόσεων.

11 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Πολύ φοβάμαι Κυρία Δούρου ότι όσο μικρός είναι ο Σαμαράς άλλο τόσο είναι και ο Τσίπρας.
    Αν ήταν μεγάλου μεγέθους (ο Κύριος Τσίπρας) ο λαός θα έπρεπε ήδη να έχει δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση. Πάντως προσωπικά δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία για το Σαμαρά. Κόμμα δικό του έκανε πριν 20 σχεδόν χρόνια. Σιγά μην πιστέψω ότι το ξεκίνησε χωρίς εξωτερική βοήθεια…

  2. Καλά κάνετε και τον φοβάστε-μισείτε τον Σαμαρά. Είναι ό,τι πιο αντισυστημικό και αντιαριστερό στην ηγεσία της ΝΔ έχετε δει ποτέ σας.

  3. Έτσι ακριβώς, και το χειρότερο είναι ότι δεν διαφαίνεται από πουθενά, να υπάρχει ελπίδα για αντίσταση ενάντια στην εκτροπή της δημοκρατίας, και ενάντια στην εξαφάνιση του οράματος μιας δημοκρατικής ενωμένης Ευρώπης των λαών. Οι λαοί να αντισταθούν και να αγωνιστούν για την ανατροπή, για την συντριβή αυτών των άθλιων ηγετών που είναι τσιράκια της άθλιας πλουτοκρατίας, των καρχαριών-μεγαλοτραπεζιτών, του βρώμικου καπιταλισμού που θέλει να πίνει το αίμα της εργατικής τάξης. Έχουμε πόλεμο και ο πόλεμος μόνο έναν νικητή μπορεί να έχει, τον λαό.

  4. Αμ «συνεμορφώθη», αμ μας παριστάνει τον λεβέντη κατά το ομώνυμο τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη. Την έννοια της κωλοτούμπας και του τσαρλατανισμού εισήγαγε πάντως στον άχαρο πολιτικό μας βίο ο Καρατζαφέρης, παρασύροντας μαζί την λαϊκή δεξιά ενός Φαήλου κι ενός φαεινού ηγέτη, του κ. Σαμαρά.
    Και μάλλον θα περάσουμε τις τελευταίες στιγμές της ευρωπαϊκής μας διαδρομής με τους εν λόγω κυρίιους να υψώνουν φωνή δημαγωγού πατριώτη προς τα μέσα και προϊσταμένου επαρχιακής ινδικής υπηρεσίας προς την Ευρώπη.
    Το χάσαμε το κορμί…

  5. ΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ…..ΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΚΑΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ……ΠΟΥ ΕΔΩ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΟΥ ΓΚΡΕΜΟΥ ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΙ ΠΡΕΣΒΕΥΕΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ…..ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ…….
    ΣΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΕΙ ΧΑΜΠΑΡΙ ΚΥΡΙΑ ΔΟΥΡΟΥ……..ΕΙΣΤΕ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ ΣΤΟ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΤΕ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΗΔΕΝ……
    ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΒΡΑΔΥ…..

  6. Τελικά, διαπιστώνουμε ότι όλες οι ελπίδες για την πραγμάτωση της ευρωπαικής ιδέας και τη διαμόρφωση μίας κοινής Ευρωπαϊκής συνείδησης , καταρρακώνονται χάριν των αγορών.

    Οι Γερμανοί συν-Ευρωπαίοι ΔΕΝ επιδιώκουν να ηγηθούν των εξελίξεων αλλά απλά να κυριαρχήσουν των υπολοίπων. Όπως και άλλες φορές η δική μας ηγεσία υπολείπεται τόσο των αναγκών όσο και των δικών μας λαϊκών προσδοκιών.

    Αποδεικνύεται ότι ο λαός μας είναι κατ’επίφαση κυρίαρχος απλά παρατηρητής της μη εκλεγμένης του κυβερνησης η οποία με τη σειρά της επίσης παρακολουθεί ανήμπορη τις Γερμανο Γαλλικές επιταγές.

    Με εκτίμηση ένας απαισιόδοξα αισιόδοξος παρατηρητής.

    Α.Κ.

  7. ΚΡΙΜΑ ΚΥΡΙΑ ΔΟΥΡΟΥ, ΚΑΙ ΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΝΕΑ ΚΟΠΕΛΑ. ΔΕΝ ΛΕΤΕ ΝΑ ΞΕΚΟΛΛΗΣΕΤΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΙΚΡΟΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΣΑΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ . ΕΓΩ ΓΙΑΤΙ ΗΜΟΥΝ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΘΑ ΗΤΑΝ Η ΑΠΟΨΗ ΣΑΣ. ΕΙΣΤΕ ΠΟΛΥ ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΗ. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ ΝΑ ΒΑΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΣΑΚΙ ΤΟ ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΥ JEFRY (ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ Ή ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥ) ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ (ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΑΥΤΗ ΑΠΕΤΥΧΕ (ΛΕΩ ΑΝ)) ΤΟΥ ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟΥ. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΞΕΚΟΛΛΗΣΤΕ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ …….

  8. καλυτερα ετσι μπας και ξυπνησει ο κοσμος γιατι θα ηταν επικυνδυνο να πηγαιναμε στις καλπες πριν 1 μηνα..ελπιζω τωρα ακομα και οι κωλημενοι νεοδημοκρατες να καταλαβαν τι ειναι ο σαμαρας ..παντως για να πουμε και του στραβου το δικιο δεν γινοταν να μην υπογραψει , θα ειχε μεγαλη ευθυνη .η αριστερα για μενα ειναι χειροτερη απο τον σαμαρα

  9. Κ.Δούρου πολύ φοβάμαι θα συμφωνήσω με τον κ. Ζαχαριάδη. Το πολιτικό ηγετικό δυναμικό αυτής της χώρας (Παπανδρεόυ-Σαμμαράς) δυστυχώς αποδεικνύεται κάθε μέρα που περνάει πολύ λίγο. Δεν θα μακρηγορήσω: ένας πρώην πρωθυπουργός που το μόνο που τον ένοιαζε ήταν πως θα μείνει και ένας μελλοντικός(;) που το μονό που τον νοιάζει είναι πότε θα έρθει. Δυστυχώς όμως και οι ηγεσίες της αριστεράς έχω την αίσθηση ότι δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Θεωρώ ότι μετά την κατάρρευση του δικομματισμού θα έπρεπε η αριστερά να αποτελέσει βαλβίδα ανακούφισης για τον λαό. Δυστυχώς όμως και εδώ εκφράζω καθαρά προσωπική άποψη, δεν φαίνεται, η αριστερά γενικότερα, ικανή να απορροφήσει αυτή την κατακραυγή των δύο μεγάλων κομμάτων. Απορώ ορισμένες φορές με τους ηγέτες της αριστεράς, δεν έχουν εικόνα του τι γινότανε όλα αυτά τα χρόνια; Για τα ρουσφέτια, το κομματικό κράτος, το βόλεμα ημετέρων, τα άδικα πολλές φορές ‘δίκαια κεκτημένα’ (υπό μορφή επιδόματος φακέλου-ορόφου-έγκαιρης προσέλευσης κ.λ.π. εργαζομένων τα οποία τώρα κατ’ εμέ ορθός μειώνονται δεδομένου ότι επιβάρυναν άλλους συμπολίτες μας), τη λογική της ελάχιστης προσπάθειας και του μέγιστου βύσματος, την γραφειοκρατία, την διαφθορά τα χίλια στραβά και ανάποδα. Προσωπική άποψη ο κόσμος σήμερα γνωρίζει ότι οι άνθρωποι δεν διακρίνονται σε κεφάλαιο και προλεταριάτο, σε φτωχό και πλούσιο, σε πασόκο και νεοδημοκράτη, σε αριστερό και σε δεξιό. Αλλά σε ηθικό και ανήθικο. Σε δίκαιο και άδικο. Το πρόβλημα σήμερα πιστεύω δεν είναι πρόβλημα πολιτικών αξιών, αλλά ηθικών αξιών. Δικαιοσύνη βασισμένη στο αίσθημα δικαίου, ισονομία, ίσες ευκαιρίες (όχι ίσα δικαιώματα), σεβασμός στον συμπολίτη, σεβασμός στα αναφέρεται δικαιώματά που απορρέουν από την δημοκρατία αλλά κυρίως επίγνωση και προσήλωση στις υποχρεώσεις που απορρέουν μέσα από την Δημοκρατία για τον καθένα μας προς το κοινωνικό σύνολο. Δεχθείτε όλα τα παραπάνω ως μία καλοπροαίρετη κριτική. Εξάλλου τα δύο μεγάλα κόμματα εκτός από κάποιους ρομαντικούς κάποιων παλιότερων εποχών δεν μπορούν να πείσουν πιστεύω κανέναν άλλο. Και δυστυχώς για εσάς στην αριστερά, οι εποχές που ο ελληνικός λαός έδινε λευκές επιταγές πέρασε ανεπίστρεπτη, ανεξάρτητα εάν δεν προλάβατε να πάρετε μυρωδιά.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here