Ο Τσίπρας έχασε μια μεγάλη ευκαιρία στην Αμερική

Από το 1978 που πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου σε εφημερίδα -στην «Πρωινή» της Νέας Υόρκης- νεαρός μαθητευόμενος δημοσιογράφος με εντολή «να απομαγνητοφωνώ χωρίς κανένα λάθος» τις ανταποκρίσεις του Γιάννη Ρουμπάτη από την Ουάσινγκτον, ένιωθα αυτή την παράξενη «γοητεία» για τον Λευκό Οίκο και το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ. Όλοι που επιλέξαμε να γίνουμε ανταποκριτές, είχαμε ακούσει από τους παλαιότερους πως η καταξίωση είναι να φτάσει κανείς να κάθεται στις αίθουσες ενημέρωσης του Λευκού Οίκου, του Πενταγώνου και του υπουργείου των Εξωτερικών.

Ηταν ένας «μύθος» τότε και παραμένουν μέχρι σήμερα τα briefings των εκπροσώπων. Και τη πρώτη φορά που εισήλθα στην παλαιά αίθουσα ενημέρωσης του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, που δεν είχε τις σημερινές ανέσεις, παρέα με τον Λάμπρο Παπαντωνίου, ένιωσα δέος βλέποντας τα «θηρία» της New York Times, της Washington Post και των άλλων αμερικανικών και διεθνών ΜΜΕ.

Λογικό για έναν 25χρονο, που έτρεφε απεριόριστο σεβασμό στους μεγαλύτερους δημοσιογράφους. Σιγά-σιγά «απομυθοποίησα» αυτό που λέμε ανταπόκριση στην Ουάσιγκτον, αν και καθημερινά πάντα οι εκπρόσωποι επιφυλάσσουν εκπλήξεις. Μαζί με τα briefings, απομυθοποίησα και τις επισκέψεις των πολιτικών, όχι μόνο των δικών μας, που δυστυχώς ακόμα έρχονται στην αμερικανική πρωτεύουσα νομίζοντας πως ένα ταξίδι εδώ αποτελεί την απόλυτη καταξίωση.

Όταν πληροφορήθηκα ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να επισκεφθεί την Ουάσιγκτον ευχήθηκα ότι θα ακολουθούσε τις διπλωματικές διαδικασίες, διότι μία επίσκεψη Ελληνα πολιτικού, για να είναι επιτυχημένη, ξεκινά από το γραφείο του Αμερικανού πρέσβη, ο οποίος διευθετεί τις συναντήσεις και καταλήγει στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής και στην Αστόρια, όπου ζει η πλειοψηφία των ομογενών. Το τελευταίο διάστημα, με την έλευση νέων μεταναστών και την επιστροφή Ελληνοαμερικανών που είχαν βρει τη γαλήνη τους στην Ελλάδα, την οποία έχασαν λόγω της κρίσης, η Αστόρια θυμίζει τις παλιές καλές εποχές.

Διάβασα αναλύσεις επί αναλύσεων για την επιτυχία του ταξιδιού, όλα αυτά τα τετριμένα που λέμε οι δημοσιογράφοι –ιδιαίτερα οι απληροφόρητοι- και δεν θα έλεγα ότι έφριξα με τα κείμενα αυτά καθ’ αυτά, όσο με τα συμπεράσματα. Με δεδομένο τον τρόπο κατάρτισης του προγράμματος, όπου ο καθένας μιλούσε με άλλους δέκα και οι δέκα με άλλους εκατόν, ομολογώ ότι ήταν συμπαθητικό. Και για ένα ηγέτη της Αριστεράς, ο οποίος είχε κατηγορηθεί για όλα τα κακά της Ελλάδας, καλά τα πήγε ο Αλέξης Τσίπρας. Ομως –το είπα και στον ίδιο και στους συνεργάτες του- θα μπορούσε να επιστρέψει στην Αθήνα θριαμβευτής.

Έχασε μία μεγάλη ευκαιρία και ελπίζω την επόμενη φορά, να εκλείψουν οι ερασιτεχνισμοί και οι «φοβίες» ότι μία επίσκεψη στο Στέϊτ Ντιπάρτμεντ θα έχει πολιτικό κόστος. Δεν έχει, αντίθετα μπορεί να δώσει και πόντους σε έναν πολιτικό. Και κακώς φοβήθηκαν οι συνεργάτες του και δεν επέτρεψαν να γίνει η δήλωση έξω από το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, όπως κάνουν οι πάντες…

Μου έλεγαν συνάδελφοι, που τηλεφωνούσαν από την Αθήνα, «μα είδε τον Τσακόπουλο, είναι μεγάλο θέμα». Αν μετρούσαν οι φορές που τον συνάντησαν οι δημοσιογράφοι της Ουάσιγκτον και της Νέας Υόρκης, τότε με τη λογική μερικών στην Ελλάδα θα έπρεπε να είχαν γίνει το λιγότερο … υπουργοί στην κυβέρνηση Ομπάμα. Καλός και σεβάσμιος άνθρωπος ο κ. Τσακόπουλος, αλλά πόρτες ανοίγει μόνο για τον εαυτό του και αυτό είναι λογικό, διότι ξοδεύει χρήματα για τις οικονομικές εκστρατείες πολιτικών, ιδιαίτερα της Καλιφόρνιας, όπου είναι και τα επιχειρηματικά του συμφέροντα. Και δεν τολμώ νακακίσω τον άνθρωπο, διότι μερικές φορές που χρειάστηκε, και αυτός και οι άλλοι Ελληνοαμερικανοί –ιδιαίτερα στην περίπτωση των Ιμίων- άφησαν τις δουλειές τους και ήλθαν στην Ουάσιγκτον όπου απαίτησαν να συναντήσουν τον τότε πρόεδρο Κλίντον. Και τον συνάντησαν, και του τα είπαν και θα έλεγα ότι έσωσαν την ελληνική αξιοπρέπεια, που την είχε πάρει ο …άνεμος του κ. Πάγκαλου, όπως τη σημαία.

Όμως, ας μην γελιόμαστε. Ο κ. Τσακόπουλος δεν μπορεί να αλλάξει την (αρνητική) εντύπωση της αμερικανικής γραφειοκρατίας για τον κ. Τσίπρα και το κόμμα του. Όλα αυτά τα χρόνια, τα τηλεγραφήματα από την Αθήνα βρίθουν αρνητισμού για τον αρχηγό και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Και όπως εξήγησα σε όποιον ζητούσε τη γνώμη μου, οι Αμερικανοί ούτε καταπίνουν ούτε χωνεύουν τις καταθέσεις στελεχών και φίλων του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ των μελών της 17Ν.

Ο κ. Τσίπρας συναντήθηκε με τον κ. Ερικ Ρούμπιν του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ και τον κ. Κρίστοφερ Σμαρτ του υπουργείου Οικονομικών. Τον άκουσαν και τους άκουσε, συναντήθηκαν ξανά σε ελληνικό εστιατόριο όπου τα είπαν πιο χαλαρά και χωρίς το φόβο της καταγραφής της συνομιλίας –αν και ποτέ δεν ξέρεις… Ούτε τον έπεισαν, ούτε τους έπεισε και είμαι βέβαιος πως ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ γνώριζε πως δεν θα τους αλλάξει γνώμη. Δεν εξετάζω αν ήταν υψηλόβαθμοι ή όχι, επειδή καμιά φορά με τους «μικρούς» μπορείς να κάνεις καλύτερα τη δουλειά σου. Αλλά, είμαι σίγουρος πως εάν ακολουθούντο οι διαδικασίες, θα είχε συναντηθεί με υψηλόβαθμους της γραφειοκρατίας, και στο Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, και στο Λευκό Οίκο. Ισως την επόμενη φορά.

Όποιος επέλεξε την ημερομηνία της επίσκεψης, έκανε λάθος. Δεν φτάνεις στην Ουάσιγκτον το βράδυ μετά την ορκωμοσία του Προέδρου των ΗΠΑ, όπου οι πάντες πίνουν και γλεντούν, διότι μειώνονται οι δυνατότητες για βαρβάτες συναντήσεις. Και με αξιωματούχους της κυβέρνησης και με τα μέλη του Κογκρέσου. Και, βέβαια, δεν επιλέγεις μόνο το American Hellenic Institute, που αποτελεί το συντηρητικό και «εθνικιστικό» κομμάτι της Ομογένειας, διότι καλοί και χρυσοί οι άνθρωποι, αλλά οι δυνατότητες τους είναι μόνο για «χαμηλές πτήσεις».

Είχε κέρδη, αλλά και απώλειες, για τον κ. Τσίπρα η επίσκεψη του στην Ουάσιγκτον. Στο Ινστιτούτο Brookings παρακολούθησαν την ομιλία του μερικοί σοβαροί αναλυτές και αξιωματούχοι, αλλά η πλειοψηφία των καλεσμένων ήταν Ελληνοαμερικανοί, οι οποίοι και αυτοί βεβαίως έπρεπε να γνωρίσουν από κοντά τον κ. Τσίπρα, διότι μερικοί κύκλοι της Ομογένειας ακούνε για Αριστερά και νομίζουν πως έφτασε στην Ουάσιγκτον ο … «Κόκκινος Στρατός».

Δεν γνωρίζω εάν την επόμενη φορά θα έρθει ως πρωθυπουργός ο κ. Τσίπρας. Όπως και να έρθει, πιστεύω πια πως γνωρίζει ότι οι Αμερικανοί σε αγκαλιάζουν μόνο εάν εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους. Το ότι τον κράτησαν σε μία απόσταση –και κρίνω με βάση το επίπεδο των συνομιλητών του- είναι επειδή πριν απ’ όλα επιθυμούν να τον μάθουν…

Κρίνεται, λοιπόν, απ’ όσα λέει πίσω από τις κλειστές πόρτες, διότι οι Αμερικανοί πλέον έχουν μάθει ότι οι Έλληνες πολιτικοί δεν εννοούν αναγκαστικά όσα δηλώνουν δημόσια…

Υστερόγραφο: Πέρασαν κιόλας 17 χρόνια από την «ήττα» στα Ίμια. Και χρησιμοποιώ τη λέξη ήττα επίτηδες, καθώς αναφέρομαι στο «γκριζάρισμα» του Αιγαίου Πελάγους, που πέτυχε η τουρκική διπλωματία. Ένα πράγμα επιθυμώ να καταθέσω, καθώς είμαι από τους ελάχιστους Έλληνες, που έχουν μελετήσει όλα τα έγγραφα για τα Ιμια και για τη συμφωνία Ντερμιρέλ -Σημίτη στη Μαδρίτη. Η δημοσιογραφία και οι λειτουργοί της αποδείχθησαν κατώτεροι των περιστάσεων, διότι τη στιγμή που ηρέμησαν τα πράγματα, έβαλαν φωτιά που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ελληνοτουρκικό πόλεμο με πολλούς νεκρούς και καταστροφές…

Σχετικά Άρθρα

6 Σχόλια
  1. Ο/Η Δημήτρης λέει:

    Κύριε Ιγνατίου καλημέρα σας,

    Όλα τα κείμενά σας, όπως και αυτό, είναι απόλαυση.
    Δεν θα πω τίποτα άλλο παρά μόνο ότι κάποια στιγμή πρέπει να εκφράσετε τα λεγόμενα σας, εδώ στο aixmi.gr, το ίδιο «αιχμηρά» και στο κανάλι που συνεργάζεστε, το Mega.
    Πρέπει επιτέλους άνθρωποι σαν εσάς που γνωρίζουν τα γεγονότα πιο καλά και από τους «εκ των έσω» να μιλήσουν στον ελληνικό λαό καθαρά. Για όλους και για όλα. Δεν ζητάω κατηγορίες και λίβελους, απλά να καταθέσετε τα γεγονότα. Ίμια, Οτσαλάν, φούσκα χρηματιστηρίου, οικονομική κρίση, ΟΛΑ!
    Καλά είναι τα βιβλία και το ίντερνετ, αλλά ο παππούς και η γιαγιά δεν ξέρουν από αυτά. Δυστυχώς χρειάζονται το χαζοκούτι για ενημέρωση.

    Ζω για την στιγμή που θα κάνετε εκπομπή στην τηλεόραση με δικές σας κατευθύνσεις και όχι… ανακατευθύνσεις που δέχονται άλλοι μεγαλοδημοσιογράφοι.

    Με εκτίμηση, Δημήτρης

  2. Ο/Η kassi λέει:

    ΑΨΟΓΟΣ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ.

  3. Ο/Η Γιάννης Αυγέρης λέει:

    «επισκέψεις των πολιτικών, όχι μόνο των δικών μας, που δυστυχώς ακόμα έρχονται στην αμερικανική πρωτεύουσα νομίζοντας πως ένα ταξίδι εδώ αποτελεί την απόλυτη καταξίωση.»

    Δεν έρχονται για την καταξίωση αγαπητέ αλλά για να πάρουν οδηγίες και το τι πρέπει να κάνουν όταν γίνουν πρωθυπουργοί. Απλά για εσένα είναι πιο δύσκολο να το πεις αλλά πέστε και καμιά αλήθεια σε αυτό τον βλάκα τον Ελληνικό λαό που και που.

  4. Ο/Η bushido λέει:

    Κύριε Ιγνατίου το άρθρο σας όπως πάντα, δομημένο και χρήσιμο. Πάντα κάτι μαθαίνουμε και σας ευχαριστούμε γι αυτό.
    Όμως ένα άλλο άρθρο σας που κυκλοφόρησε σε άλλα blogs και αναφέρεται στο τρόπο προσφυγής της Ελλάδας στο μνημόνιο, σε σχέση και με τις τελευταίες καταγγελίες Λοβέρδου, γιατί δεν δημοσιεύτηκε στην aixmi.gr; Ακόμα και σας λογοκρίνουν;
    Φαίνεται ότι οι ιδέες που προσπαθούν να «μοιραστούν» στη aixmi.gr και δεν αρέσουν, πεθαίνουν ακαριαία.

  5. Ο/Η Nikolaos λέει:

    Κύριε Ιγνατίου,
    Αν λέτε ότι είστε καλός μελετητής της Συμφωνίας της Μαδρίτης (ταφόπετρα της Νεωτέρας Ελλάδος # 1), φαντάζομαι να είστε – εξ ίσου – και μελετητής της Συμφωνίας του Δουβλίνου ΙΙ (ταφόπετρα της Νεωτέρας Ελλάδος # 2). Παλαιότερα, το 1959, είχαμε υπογραφή των επαίσχυντων – για τα ελληνικά συμφέροντα – Συμφωνιών Ζυρίχης & Λονδίνου. Εύχομαι κάποτε να υπογραφεί και μια συμφωνία στα μέτρα μας έστω και στο Τιμπουκτού.

    Δεν αντιλαμβάνομαι όμως τα περί … ερασιτεχνισμών και τις «φοβιών» που μας γράφετε, μιας – κατ’ εμέ – καλοστημένης και καλοδουλεμένης επίσκεψης Τσίπρα. Σαν μελλοντικός Π/Υ της Ελλάδας ο κ. Τσίπρας – στο παρθενικό του ταξίδι – δεν θα πάει βεβαίως-βεβαίως στα τσιπ(ου)ράδικα της Αστόρια ή στον Αρχιεπίσκοπο (μόνο Βορείου Αμερικής τς τς τς) να πάρει το χρίσμα.

    Πάει – το λοιπόν – ντογρού και σούμπιτος καλεσμένος στο Brookings Institution, το θαυμαστό think tank του γκουρού των κοινωνικών επιστημών του State Dept κ. Bill J. Antholis (master mind του Civic Education Project aka Central Eastern European University, του German Marshall Fund / Trade and Poverty Forum κλπ κλπ), υπό τις σκηνοθετικές – φαντάζομαι – οδηγίες του αδελφού του Bill κ. Kary Antholis (ο Bill και ο Kary είναι παιδιά της κ. Ευανθίας, που έζησε τη ναζιστική θηριωδία – στην κατοχή στην Ελλάδα – όταν συνεργάτες των ναζί σκότωσαν τον πατέρα της Χρήστο), που είναι τ’ αφεντικό του τηλεοπτικού δικτύου HBO (καλωδιακή TV), βραβευμένος «μικρομηκάς» (κατά Ελένη Βλάχου) το 1995, για την ταινία του «One Survivor Remembers» (Ένας Επιζών Θυμάται) που αναφέρεται στην ιστορία της Gerda Weissmann Klein, που επέζησε του Ολοκαυτώματος.

    Το να ακούς τον Alexis να σου πετάει την αγγλο-σαξωνική έκφραση: “Politics is not tea and crumpets”, που μπορεί να αποδοθεί στα ελληνικά με κάτι σαν το … «Η πολιτική δεν είναι τσάϊ και συμπάθεια (δλδ με σφουγγαροτηγανίτες και ωραίες γκόμενες)» … παραπέμπει στο «πρεσβύος της Σάντα Τσικίτα» (μόνο στην Μπανανία του Helladistan).

    Πάντως, κάποιος (ελληνο-)αμερικανός σχολιαστής, που – προφανώς – κάτι ξέρει παραπάνω από εμάς έγραψε: «Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να περιγραφεί με κάτι σαν τον απόηχο της απεργίας του μετρό της Αθήνας. Όταν η κυβέρνηση απείλησε να απολύσει τους απεργούς, ο καθένας πήγε πίσω στη δουλειά … ήσυχα και ωραία!».

    Με εκτίμηση … Νικόλαος ο Θραξ

  6. ..Ερασιτεχνισμός, προπατορικό αμάρτημα της Αριστεράς..


Αφήστε το σχόλιο σας

*