Πένθιμη συνουσία

103
4

Σε καμία περίπτωση στη ζωή μου δεν υπήρξα ούτε ήθελα να γίνω, λαϊκιστής. Είναι κάτι που απεχθάνομαι. Όπως και μηδενιστής ή ισοπεδωτής πραγμάτων και καταστάσεων. Πάντα θα υπάρχει η μειονότητα για να επιβεβαιώνει τον κανόνα. Ένα 10%, ίσως και 20%. Μπααα, πολύ είπα. Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα είναι ισοπεδωτική. Και το έδαφος που χτίσαμε το μέλλον της χώρας αυτής, ανώμαλο. Με ενδιαφέρει να δώσω μια απάντηση σ’ ένα φίλο που αφιέρωσε χρόνο να διαβάσει το τελευταίο άρθρο μου και που είναι 20 ετών και έφυγε ή ίσως είναι έτοιμος να φύγει για Αυστραλία. Αναρωτιόταν τί φταίει και πληρώνει αυτός το μάρμαρο.

ΟΧΙ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ, ΔΕ ΦΤΑΙΣ ΕΣΥ.

Φταίει η δικιά μου και οι προηγούμενες γενιές. Φταίνε εκείνοι οι γονείς που εγκλωβίστηκαν σ’ ένα δικομματικό πεδίο και δεν είδαν το μέλλον σου παρασυρμένοι και παραδομένοι σε μια ανηλεή πελατειακή σχέση.

Φταίνε εκείνοι που δημιούργησαν τη βασική σου εκπαίδευση και την έκαναν με τέτοιο τρόπο, ώστε να σιχαθείς τη γνώση και να εγκλωβιστείς στη παπαγαλία γιατί αυτό τους συνέφερε. Για να ζήσουν και τα φροντιστήρια όπου οι γονείς, πάλι εγκλωβισμένοι, πλήρωναν για κάτι καλύτερο. Μη αντιδρώντας πάλι για τη ΔΩΡΕΑΝ Παιδεία που έπρεπε να έχεις.

Φταίνε εκείνοι οι γονείς που δεν αντέδρασαν στην πνευματική σου τροφή, αλλά άφηναν να καλλιεργείται ένα σάπισμα στη σκέψη τροφοδοτώντας σε με ό,τι άχρηστο επέβαλλε το σύστημα.

Φταίνε εκείνοι οι γονείς  που επένδυσαν το μέλλον σου βασισμένοι στη δύναμη της πελατειακής τους σχέσης, καλλιεργώντας σου το συναίσθημα ότι οι γνωριμίες του μπαμπά έχουν τη λύση.

Φταίνε εκείνοι οι γονείς που ενδιαφερόμενοι για τη δική σου κάλυψη και αποκατάσταση, έκλειναν τις πόρτες στους άλλους.

Φταίνε εκείνοι οι γονείς που δουλεύοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ για να σου εξασφαλίσουν την άνεσή σου και να απενεχοποιηθούν για την έλλειψη επικοινωνίας αδιαφόρησαν για τις ανάγκες σου και όποιες απορίες σου, δίνοντας σου ένα χαρτζιλίκι γενναίο για να ξεφύγουν.

Φταίνε εκείνοι οι γονείς που δεν αντέδρασαν για τον περιορισμένο έως ανύπαρκτο ζωτικό χώρο που είχες για να ζήσεις, γιατί σημασία δεν είχε ο κήπος και το πράσινο αλλά τα τετραγωνικά.

Φταίνε εκείνοι οι γονείς που δεν σ’ έμαθαν ότι η ανθρώπινη επαφή είναι το παν, η γνώση είναι δύναμη και το σεξ χαρά και δημιουργία. Έτσι δεν σ’  έμαθαν τι είναι φλερτ, ερωτικό σκίρτημα, ο ιδρώτας και η αγωνία στο πρώτο ραντεβού και εγκλωβίστηκες με τα sms, τα mms κ.λπ., σερφάροντας στο διαδίκτυο βλέποντας εκπομπές ξεφτίλας στη tv και ψάχνοντας για ασφαλές σεξ και αν σου κάτσει και καμιά καλή είδηση. Μια αποχαύνωση, δηλαδή.

Φταίνε εκείνοι οι γονείς που δεν αντέδρασαν στην όποια ενημέρωση σου καθιστώντας ως πρότυπο ζωής τα Μ.Μ.Ε. Και η παθογένεια δεν έχει τέλος.

Φταίνε εκείνοι οι γονείς που ζώντας με τ’ απωθημένα του παρελθόντος δεν φρόντισαν ούτε τη διατροφή σου παίζοντας ακόμη και με την υγεία σας.

Φταίνε εκείνοι οι γονείς που δεν σου μίλησαν για σεβασμό, για ελευθερία σκέψης, για πατρίδα, για ανάγκη έκφρασης, για τέχνες, για ανάγκη αντίδρασης στα κακώς κείμενα.

Φταίμε όλοι εμείς οι άνθρωποι της Τέχνης που δεν μιλήσαμε. Είτε γιατί εξαγοραστήκαμε είτε γιατί είμαστε απλοί υπάλληλοι και δεν μπορούμε.

Φταίμε όλοι που δεν αντιδράσαμε σ’ ένα φαύλο κράτος γιατί βολευτήκαμε.

Γιατί ξεχάσαμε το ψωμί με τη ζάχαρη και το λαδόξυδο που τρώγαμε και αφεθήκαμε στο μπαλσάμικο, τα πολύσπορα και τα τυριά κρέμες. Ξεχάσαμε την πείνα, τα φθαρμένα παντελόνια και ριχτήκαμε στις μάρκες.

Φταίμε όλοι αγόρι μου, γιατί σας μάθαμε να καταστρέφετε και δεν σας μάθαμε να δημιουργείτε.

Αναλωθήκαμε όλοι σε μία πένθιμη συνουσία και βγάλαμε μία νεκρή γενιά.

ΣΑΣ ΖΗΤΑΜΕ ΣΥΓΓΝΩΜΗ…

Υ.Γ . Όπου γονείς είμαστε όλοι. Όπου εσύ, η γενιά του σήμερα.

103 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ως εκπαιδευτικός, κύριε Χαϊκάλη, σας συγχαίρω και σας ευχαριστώ για το υπέροχο αυτό κείμενο! Θα το τυπώσω και θα το αναρτήσω σε περίοπτη θέση στο γραφείο μου. Να το διαβάζω πότε-πότε, να μην ξεχνιέμαι κι εγώ ο ίδιος…

  2. Κύριε Χαικάλη,
    φταίνε και οι παπούδες μας γιατί έσπερναν τα παιδιά σαν τα μαρούλια και τα άφηναν στο έλεος του καλού Θεού,γιατί αυτός τους τα έδωσε,ελπίζοντας μόνο σε μια καλή τύχη γι’αυτά χωρίς οι ίδιοι να δώσουν έστω εναν λόγο,μια λέξη εφόδιο για την ζωή τους. Αυτά με την σειρά τους(οι γονείς μας)δημιούργησαν όλα τα παραπάνω που αναφέρατε.
    Λυπάμαι,πονάω για όλα αυτά και φοβάμαι να φέρω ενα παιδί στον κόσμο που ‘ο καλός Θεός’ θα μου δώσει,αλλά εγώ τι έχω και τι μου απέμεινε να δώσω σ’αυτό…..

  3. Επιτέλους! Επιτέλους λόγια σωστά, λόγια αληθινά. Τι δε θα έδινα να τα ‘κούμε πιο συχνά! Μα πιο πολύ να τα δούμε σε πράξεις. Πιστεύω πως πρέπει η νέα γενιά να δει πράξεις και όχι λόγια. Να μας δει να αλλάζουμε νοοτροπίες και συνήθειες. Ίσως τότε μας συγχωρέσει…Ένα μπράβο για το άρθρο σας, μα και ένα αληθινό ευχαριστώ για τις σκέψεις που μας δημιουργήσατε! Γιατί πατέρα…;; Συγνώμη παιδί μου…!!

  4. k.Χαικαλη,κατερευσε το συμπαν,τι νοημα εχει μια συγνωμη,και το περνω,επανω μου,αποδειξαμε ποσο μωροι ειμαστε,οταν,αποδοθηκαμε σε μια ακρατη καταναλωτικολαγνεια,και αφησαμε το παιχνιδι στα χερια ολων αυτων,εις βαρος μας.ειμαστε ανικανοι,απολιτιστοι,αμορφωτοι,διαφορετικα θα ειμασταν σε επαγρυπνηση και θα οδηγουσαμε τα παιδια μας στην αλληλεγγυη, στην λιτοτητα,στο σεβασμο του περιβαλοντος και προπαντων,οτι χωρις αγαπη δεν ειμαστε ποτε ευτυχισμενοι,αγαπη για ολα και για ολους,την αγαπη αυτη που δεν την διδασκουν ουτε οι παπαδες,γιατι δεν συμφερουν ολ αυτα στο συστημα.το εμεις, κι οχι το εγω θα μας σωσει,το θεμα ειναι ποιος θα μας το διδαξει.η γνωμη μου,ειμαστε ο χειροτερος λαος,ΔΥΣΤΥΧΩΣ χωρις καμμια υπερβολη,πολιτισμος,φιλοτιμο κ.λ.ειναι ανουσια τροφη παραπλανησης.

  5. Αγαπητέ κύριε Χαϊκάλη, είμαι 27 χρ. και με συγκινεί πολύ το άρθρο σας, το βρίσκω εξαιρετικό, πολύ ανθρώπινο.. ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εσάς που θίγουν τα κακώς κείμενα με αγάπη και χωρίς καταγγελτικό ύφος γεμάτο σκληρότητα για τη νέα γενιά.. αν και είμαι σίγουρη οτι εσείς ειδικά κάνατε ό,τι μπορούσατε για το μέλλον, σε αντίθεση με άλλους που βολεύτηκαν.. Μην κρίνετε σκληρά τον εαυτό σας κ τη γενιά σας.. κάποτε κι εσείς υπήρξατε νέοι και ίσως και οι δικοί σας γονείς να έκαναν τα λάθη τους! Άρα σας επηρέασαν.. η ζωή δυστυχώς είναι μια αλυσίδα, κι εμείς αναπόφευκτα οι κρίκοι της που προσπαθούμε να σπάσουμε.. για όλα τα κακά και τα καλά υπάρχει μια αιτία. Εσείς ευτυχώς είστε απ αυτούς της γενιάς σας που πιάσανε το νόημα!

  6. Στις μερες μας εχουμε οικονομικη κριση.
    Αυτο εχει γινει, και θα ξαναγινει.
    Δεν χρειαζεται να υπαρχουν ενοχοι,καποια πραγματα απλως συμβαινουν.(Τα σκανδαλα ειναι μια αλλη ιστορια,σαφως πρεπει να στηλιτευονται.)

    Οταν ο βασικος μισθος του Ελληνα πηγε στα 790 ευρω,ενω στην Βουλγαρια ειναι 123 ευρω,δεν ψαχναμε «ενοχους» να μας εξηγησουν απο που προκυπτει αυτη η διαφορα αναμεσα σε δυο χωρες με ελαχιστες διαφορες.

  7. Φταίμε όμως ΚΑΙ ΜΕΙΣ(η γενιά του σήμερα) που βλέποντας όλα αυτά ΔΕΝ αντιδράσαμε και ΒΟΛΕΥΤΗΚΑΜΕ… Μπορούσαμε, ΑΝ θέλαμε, να αποδεσμευτούμε νωρίτερα από ΤΟΥΣ φαύλους κύκλους που δημιουργήθηκαν… ΔΥΣΤΥΧΩΣ όμως, εφησυχαστήκαμε στο πορτοφόλι του μπαμπά, το οποίο πλήρωνε για όλα, τα φροντιστήρια για να περάσουμε στο πανεπιστήμιο, το πανάκριβο τζιν, το καφέ, το μπαράκι, το κινητό τελεταίας τεχνολογίας, και τέλος στις γνωριμίες του μπαμπά…Θυσιάσαμε την ελεθερία μας, την ουσιαστική ελευθερία της νεανικής ηλικίας, για να έχουμε κάποιες άλλες απολάυσεις.
    Παραδοθήκαμε στους φαύλους κύκλους, οι περισσότεροι αμαχητί…
    ΦΤΑΙΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ…
    Υ.Γ. από το «εμείς» αποκλείονται αρκετά παιδία που από νωρίς το πάλεψαν και ξέφυγαν…

  8. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΝΑ Φ Τ Α Ι Μ Ε ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ.
    Μπράβο σας κ. Χαϊκάλη,
    τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

  9. Εδώ στέκομαι, σ’ αυτή τη σιωπή
    με μάτια ανοιχτά στα παράσιτα
    έξι η ώρα τα χαράματα
    ο εγωισμός μου δεν περνάει
    όταν ένας άντρας ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο
    παγωμένος
    απλώνει το χέρι στο τίποτα
    είναι η τελευταία άκρη απ’ το σχεδιάγραμμα της οικονομίας
    καθώς το πρώτο φως της μέρας απ’ τα μάτια του ανατέλλει
    κι αυτός δεν το ξέρει ότι μυρίζει άσχημα γιατί η ζωή είναι βρώμικη
    μας χωρίζει ένα μέτρο κι αυτός ο αέρας που ξεφυλλίζει ένα πεταμένο περιοδικό
    τα τέσσερα πρώτα μανεκέν που έφτασαν στις διαμαντένιες πύλες του παραδείσου
    ξημερώνει και κανείς δε θέλει να το καταλάβει
    ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινάει από τα όνειρα του ΛΟΤΤΟ
    κι ύστερα παίζει με τα κανάλια της τηλεόρασης
    κι εκπαιδεύει τα παιδιά του πώς να γελούν με την τεχνική του ζάπινγκ
    σπόνσορας αυτής της αθλιότητας ένα μεγάλο αυτοκίνητο
    απομακρύνει τον έλεγχο πάνω απ’ τις ανθρώπινες μάζες
    κουλτούρα του γρήγορου φαγητού
    έξι και πέντε λεπτά
    η τέλεια κοινωνία εμποδίστηκε απ’ τους καριερίστες και τους καιροσκόπους
    μας χωρίζουν δυο βήματα
    θα ‘θελα να του μιλήσω μα ξέρω πως δε θα με καταλάβει
    όλη νύχτα έμεινα έξω
    πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο πράγμα
    με διαφορετικά ρούχα, με τα ίδια, και χωρίς
    γιατί πίστευα πως τα μάτια σου είναι τα φώτα για ένα διαφορετικό κόσμο
    ο μύθος της διασταύρωσης
    κάποιος περνάει, άλλος μένει, κάποιος φεύγει
    δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση
    κι ένας ακόμη, φάντασμα μιας σκοτεινής κοινωνίας
    χάνεται στους σκελετούς των νέων οικοδομών
    τώρα το ξέρω πιο καλά πως δεν ήταν εύκολο
    μέσα σ’ εκείνο το πλάτος που αγκαλιάζει τις ακρότητες να επιβιώσεις
    να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό
    ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;
    χιλιάδες πόδια κάτω απ’ αυτό τον ασπρόμαυρο ουρανό
    έξι και [δέκα είναι] λεπτά
    αυτό που με συνδέει μ’ αυτόν τον πεταμένο άνθρωπο,
    είναι η θνησιμότητα, η απόκρουση και το έλεος
    τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω
    τ’ ασημένια αεροπλάνα στον παγωμένο ουρανό
    περιμένοντας το πρώτο τρένο να ξεκινήσει απ’ την αφετηρία.

    Στέρεο Νόβα
    6:00πμ
    Ντισκολάτα (1993)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ