«Πες μου παππού πες μου παππού, αυτός ο κόσμος πάει πού»;

10
39

Στο Σύνταγμα κατεβαίνουμε κι εμείς, όπως όλοι. Και αν με ρωτήσετε, ναι παίρνουμε και τον γιό μας μαζί. Άλλοι θα πούν πως δεν είναι καλή ιδέα να παίρνεις ένα τόσο μικρό παιδί σε τέτοιου είδους συγκεντρώσεις. Η απάντησή μου είναι ότι πρώτη φορά στη ζωή μου κατεβαίνω σε διαδήλωση ή συγκέντρωση και νιώθω πλήρη ασφάλεια. Ειδικά, λοιπόν, αυτόν τον παλμό αυτών των συγκεντρώσεων θέλω να βιώσει και ο γιός μου.
Τον μεστωμένο, τον αναγκαίο, τον ειρηνικό. Αυτόν τον παλμό που θ’ ακούσεις για πρώτη φορά και τις απόψεις όλων, ανεξαρτήτως παρατάξεων και τάξεων.
Τον παλμό των εξωκομματικών πανό, (σ’ αυτά δίνω μόνο σημασία) και τον παλμό του ρυθμού των κρουστών, που με μια μινιμαλιστική σοβαρότητα, ερμηνεύουν τη δόνηση της σημερινής πραγματικότητας τόσο απόλυτα, που ακόμα και ο πιο δεινός κινηματογραφικός συνθέτης θα ζήλευε.

Κατεβαίνουμε μαζί με τον γιό μας, γιατί το θεωρώ και μια ένδειξη τιμής προς τους γονείς μου, που και εκείνοι το ίδιο έκαναν μ’ εμένα, χωρίς ποτέ να αντιμετωπίσουν ούτε πρόβλημα, ούτε κριτική και το καλύτερο, ήταν που είχα τόσο κόσμο, τους φίλους των γονιών μου, να με παίρνει στην αγκαλιά του, να παίζει μαζί μου και εγώ μόνο να κρατάω σαν εικόνα και ανάμνηση όλη αυτήν την αγκαλιά.

Ξέρω ότι αν είχε προλάβει ο πατέρας μου αυτές τις συγκεντρώσεις, το ίδιο θα έκανε και με τον εγγονό του. Ό,τι έκανε και με το παιδί του. Θα έπαιρνε τον Αλέξανδρο από το χέρι ή θα τον έβαζε στους ώμους του και θα τον άφηνε να νιώσει αυτόν τον παλμό. Τίποτα άλλο. Χωρίς πολιτικές κατευθύνσεις (κι αυτές περνιούνται στα μικρά παιδιά) και χωρίς χειρονομίες, αντιπαθώντας την εικόνα των οδηγημένων παιδιών από τους γονείς τους να ρίχνουν τις {μούντζες βροχή} και να φωνάζουν συνθήματα που και δεν κατανοούν και τους δηλητηριάζουν την αγνή ψυχή τους. Και, ίσως, πάλι να συναντούσαμε τους φίλους του μπαμπά, τώρα πια και τους δικούς μας φίλους, και ο μικρός Αλέξανδρος να πήγαινε από αγκαλιά σε αγκαλιά γελώντας.

Και ίσως, αν ο Αλέξανδρος ήταν και λίγο πιο μεγάλος από τριών, θα του τραγουδούσε ο παππούς του και το τραγούδι του αείμνηστου φίλου του, Άκη Πάνου: «Πες μου παππού πες μου παππού, αυτός ο κόσμος πάει που..»

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΟ Βασιλιάς, ο σφετεριστής και ο χαρτοπαίχτ​ης
Επόμενο άρθροΣυναίνεση: Από ευχή, θα καταντήσει κατάρα;
Η Ναταλία Ρασούλη (Natalie Rassoulis), γεννήθηκε στο Λονδίνο. Η γνωριμία της με τη μουσική έγινε πολύ νωρίς. Κόρη του γνωστού τραγουδοποιού Μανώλη Ρασούλη, μεγάλωσε μέσα στο κόσμο της μουσικής και από τα οκτώ της χρόνια ξεκινά να παρακολουθεί μαθήματα βιολιού και θεωρητικών στο Εθνικό Ωδείο έχοντας ήδη επαφή με το πιάνο. Μαθαίνει βιολί και κλασσική κιθάρα και ξεκινάει τη πορεία της στο κόσμο της μουσικής. Ανακαλύπτει τη κλασσική μουσική την οποία και θα αγαπήσει με πάθος, αν και μεγαλώνοντας, τα ακούσματα της όπως είναι φυσικό "εμπλουτίζονται". Από ροκ και heavy metal μέχρι opera και δημοτική. Δεν ήταν περίεργη λοιπόν η συμμετοχή της στα τέσσερα άλμπουμ του metal group "Septic Flesh", και σε δυο αλμπουμ του theatrical metal group "Chaostar" ως leading singer και βασικό μέλος, που κυκλοφορούν με μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό έχοντας την υποστήριξη γαλλικών και ολλανδικών εταιρειών. Παράλληλα η σχέση της με τη κλασσική μουσική δυναμώνει. Ολοκληρώνει τις σπουδές της στο βιολί, τη κιθάρα και τ' Ανώτερα Θεωρητικά και ξεκινά την σπουδή του κλασσικού τραγουδιού, την οποία και ολοκληρώνει, καθώς και αυτή της Σύνθεσης Μουσικής για το Θέατρο και τον Κινηματογράφο με καθηγητή τον Δημήτρη Παπαδημητρίου. Στα δεκατέσσερα της, παίρνει μέρος σε συναυλία του πατέρα της και ξεκινά επαγγελματικά τη σχέση της με το τραγούδι. Κάνει το προσωπικό της ντεμπούτο στη Virgin Rec. με το δίσκο "Αγάπα μας και μη μας χαιρετάς" σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη και της ίδιας και σε μουσική του Σωκράτη Μάλαμα, Γιώργου Γαβαλά, Νίκου Ξυδάκη, Πέτρου Βαγιόπουλου, Χάρη Παπαδόπουλου και της ίδιας. Έχει συμμετάσχει και σε άλλα cds του Μανώλη Ρασούλη, του Γιώργου Μίχα και σε δυο ακόμα cd του metal group, Swan Christy παράλληλα με την σταθερή δισκογραφική της δουλειά στα group Septic Flesh και Chaostar. Ταυτόχρονα γίνεται μέλος της Αθηναϊκής Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων (ΑΣΟΝ) παίζοντας βιολί αλλά συμμετέχοντας και σαν λυρική σολίστ. Αυτή η συνεργασία της δίνει την ευκαιρία να παίξει, να τραγουδήσει αλλά και να εντρυφήσει σε πολλά σπουδαία έργα της Κλασσικής Μουσικής. Ο χώρος της ραδιοφωνίας γίνεται δεύτερο σπίτι της, αφού συνεργάζεται με τον Δημοτικό Σταθμό του Πειραιά και την ΕΡΤ εδώ και δέκα χρόνια ως μουσική παραγωγός. Έχει τραγουδήσει στην Ελλάδα και το εξωτερικό και ιδιαίτερα σημαντική είναι και η δισκογραφική συνεργασία της με τον σπουδαίο συνθέτη Νίκο Μαμαγκάκη σε 4 cd του συνθέτη. Θεωρεί ιδιαίτερα τιμητική για εκείνη, τη συμμετοχή της σε μεγάλο Φεστιβάλ-αφιέρωμα στον Κούρδο σκηνοθέτη Yilmaz Guney μαζί με Κούρδους και Τούρκους τραγουδιστές, καθώς και τη συμμετοχή της στη γενέθλια συναυλία για τα 85 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη που έγινε στο Λυκαβηττό τον Ιούλιο του 2010.

10 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αργήσαμε αλλά ξυπνήσαμε.
    Μια ολόκληρη γενιά που κατηγορήθηκε ως «απολιτική» βγαίνει μαζικά στους δρόμους, διαψεύδοντας μέχρι στιγμής όλες τις προβλέψεις κάποιων για μειωμένη συμμετοχή και μικρή διάρκεια.
    Το κίνημα έχει στριμώξει το πολιτικό σύστημα, το οποίο φαίνεται να έχει επιλέξει την τακτική : «αγνοήστε τους» !
    Αν όμως συνεχιστεί η ίδια μαζικότητα, είναι βέβαιο πως σε σύντομο διάστημα θα’χουμε εξελίξεις.
    Ο Λ Α θα κριθούν από τον αριθμό και την αντοχή των Αγανακτισμένων.
    Ακόμη κι αν κάποιοι ηττοπαθείς χαρακτηρίσουν τον αγώνα χαμένο, πρέπει να τους θυμίσουμε πως χαμένος αγώνας είναι μόνο αυτός που δεν δίνεται.

    ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ, ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΜΕΓΑΛΟΣ, ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΛΠΙΔΑ ΝΙΚΗΣ. ΜΟΝΟΝ ΔΙΟΤΙ Π Ρ Ε Π Ε Ι.

  2. Καλημέρα.Πολύ τρυφερό κείμενο.Μου θύμισες τον εαυτό μου, όταν έπαιρνα το κοριτσάκι μωρό στις πορείες για τον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία.Έτσι για να νίωθει τον παλμό.Και τώρα εκείνο το μωρό,έφηβη πια, με παίρνει κάθε απόγευμα και πάμε στην πλατεία κάθε απόγευμα!<<Τίποτα δεν πάει χαμένο….!

  3. Συγχαρητήρια για το άρθρο. Εμείς, ως ο Κανένας των δημοσκοπήσεων , οφείλουμε πολλά στις αγνές αυτές ψυχές.

  4. Κυρία Ρασούλη,
    λυπάμαι που ο μικρός Αλέξανδρος έχει γεννηθεί σε εποχή σαν αυτή που βιώνουμε εμείς οι μεγαλύτεροι. Λυπάμαι που του έχουν υποθηκεύσει κατά γράμμα, το μέλλον του, τα όνειρά του, τα πρώτα βηματάκια του στη ζωή και στο αύριο. Λυπάμαι που θα ζοριστεί πολύ να κατανοήσει όλα όσα βιώνει η μαμά και ο μπαμπάς του. Λυπάμαι που δεν θα θυμάται τον αγαπημένο μας, να του τραγουδάει νανουρίσματα. Λυπάμαι που ο μικρός Αλέξανδρος είναι μια κουκίδα σκόνης για τους κρατούντες, χωρίς αξία, χωρίς έλεος.
    Λυπάμαι που γεννήθηκε σε μια εποχή ό,που ο αριβισμός και η αλητεία περισσεύουν. Λυπάμαι που αυτή η κυβέρνηση εξόρισε βίαια τον παππού του από τα πολιτιστικά πράγματα, τον παππού του που άνοιξε φωτεινούς δρόμους στα σκοτάδια του τίποτα. Λυπάμαι που και εσείς απαξιώνετε κατά έναν τρόπο την πολιτική, που δείχνετε να φοβάστε τα συνθήματα, ο αγαπημένος μας ΕΓΡΑΦΕ πολιτικά συνθήματα και ξεσήκωνε τα πλήθη.
    Για το μόνο που δεν λυπάμαι είναι αυτό, ο μικρός Αλέξανδρος είναι στα μάτια σας μέγας. Και στα δικά μας.
    Ευχαριστώ.

  5. Ναι ωραία, χωρίς πολιτικές κατευθύνσεις, όμως εγώ γνωρίζω πολύ καλά, και ίσως θα το ξέρετε και εσείς, κάποιοι μέσω του internet, παροτρύνουν τους αγανακτισμένους να απομακρύνουν την αριστερά από τις συγκεντρώσεις, προσέξτε! συγκεκριμένα την αριστερά. Είναι λοιπόν αυτό πολιτική κατεύθυνση ή δεν είναι;
    Και φτάνει πια αυτή η ψευτοηθική, που λέτε όχι στις μούντζες και στις χειρονομίες, μα έναν κλέφτη, που σου κλέβει το βίο σου, τον κόπο σου, και τα υπάρχοντα σου, όταν τον έχει μπροστά σου, εκτός του ότι έχεις την απαίτηση να διωχθεί ποινικά (βέβαια θα μου πείτε από πια δικαιοσύνη; από την ξεπεσμένη αστική δικαιοσύνη που είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα αυτών που κυβερνούν 35 χρόνια τώρα!), θέλεις το λιγότερο να τον μουντζώσεις, να τον βρίσεις, να του κάνεις άπρεπες χειρονομίες.
    Εκτός βέβαια αν αυτοί οι κάποιο όψιμοι φίλοι των κινητοποιήσεων και των αγανακτισμένων, δεν θεωρούν αυτούς που κυβερνούν 35 χρόνια τώρα (σίγουρα όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι), κλέφτες, και μήπως πιστεύουν με αυτό τον τρόπο της διαμαρτυρίας η λαϊκή οργή θα περάσει σε κάποια εκτόνωση.
    Μακάρι οι αγανακτισμένοι να μην αφήσουν να καπελωθούν από τους εχθρούς που φόρεσαν ρούχα φίλου, και να τους χαλάσουν τα σχέδια περί εκτόνωσης.

  6. κι εγώ παίρνω το κοριτσάκι μου.
    να ανασάνει λίγο αέρα.
    εχω υποχρέωση να το πάρω.
    αν μείνει σπίτι μπορεί και να δει κανάν πρετεντέρη, κανάν καψή…
    για τέτοια είμαστε;
    ελπίζω αυτό το κίνημα να γεννήσει πολιτικές οργανώσεις χωρίς της εξαρτήσεις των υπαρχοντων κομμάτων της μίζας και της ατιμωρησίας των υπηρετών των συμφερόντων.
    πριν φτιάξουν καινούρια κόμματα οι βάρβαροι….

  7. Πολλά σχόλια μου έχουν πολλές φορές απαλειφθεί από το κατά τα άλλα δημοκρατικό ιστοχώρο αιχμή. Συγνώμη , ξέχασα , ότι το δημοκρατικό, δημοκρατικός κλπ συμφραζόμενα, έχουν ταυτιστεί με τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη, με αυτή που ο Πάγκαλος εχτές είπε ότι πρώτη φορά εγκαθίδρυσε τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Πραγματικά «τόση δημοκρατία έχουμε να δούμε απο τη χούντα». Ντροπή στους σφαιτεριστές, ντροπή στους πατριδοκάπηλους, στους δήθεν δημοκράτες….αυτοί γεννήθηκαν και ανδρώθηκαν με το σταλινισμό και τον γκαιμπελισμό…υπάρχει αμφιβολία σε κανένα ότι ο χώρος που εμβάθυνε πραγματικά σε αυτό που λέμε προπαγάνδα είναι το ΠΑΣΟΚ και οι -όχι οι ρομαντικοί και αγνοί-υπηρέτες του;;; Γράψαμε και χαρακτηριστήκαμε σε μαθητικά και φοιτητικά θρανία υπέρ του ΠΑΣΟΚ και κινδυνέψαμε να χαρακτηριστούμε και τώρα έρχονται αυτοί οι τιμητές και μας μιλάνε;;; Συγνώμη κα Ρασούλη για το ύφος και τον τόνο μου, ο όποιος μεγαλοδύναμος είμαι σίγουρος ότι συγχωρνάει- και καλοπερνά παρέα με – τον πατέρα σας , το μέγα Μανόλη, αλλά μια -οι πολλές μούτζες – δεν είναι τίποτε μπρος σε αυτά που μας δείχνουν και που τελικά θα πάρουμε όλοι από τους βουλευτές μας και τους Ευρωπαίους….Με τιμή … Νά μαστε πάλι εδώ Ανδρέα ….

  8. Γειά σας κ από εμένα.
    ‘Ενα πράγμα που απεχθάνομαι πραγματικά, είναι οι παρεξηγήσεις. Είτε οι ακούσιες, είτε οι εκούσιες. Με όποιο τρόπο και να γίνεται αυτό, πρέπει να πω, οφείλοντας να τονίσω δική μου αλήθεια αυτών που ένιωσα ότι έπρεπε να γράψω, ότι ποτέ δεν ασχολήθηκα με τις όποιες προτροπές του καθένα μέσω internet και ούτε ένιωσα ποτέ ότι έχω τόση άγνοια των όσων συμβαίνουν γύρω μου για να έχω την ανάγκη να ακολουθήσω την κάθε προτροπή. Πιστεύω ακράδαντα, όπως και οι γονείς μου μ’έμαθαν, ότι ένα παιδί δεν μπορείς να το καθοδηγήσεις σε χειρονομίες και λόγια που ούτε καν κατανοεί, που πιθανά να θεωρεί ότι κάνει κάτι αστείο -και δεν είναι καθόλου αστείο- και οι οποίες χειρονομίες εκφράζουν ενήλικες και όχι και όλους. Άλλωστε δεν κρίνω οποιονδήποτε -επαναλαμβάνω- ενήλικα που μπορεί να χειρονομεί όπως εκείνος κρίνει. Θέλω να πιστεύω, ότι η ελευθερία της αγνότητας ενός παιδιού και η κατά συνέπεια ελευθερία της βούλησής του, είναι οχυρά απόρθητα ακόμα και για τους ίδιους τους γονείς του, οι οποίες ελευθερίες τον προετοιμάζουν για μία ανεξάρτητη και γεμάτη συνείδηση σκέψη, η οποία θα μπορεί να το φέρνει σε θέση να κατανοεί και να εκτιμά ώριμα τις διαφορετικές θέσεις και προτάσεις και των άλλων συνανθρώπων του. Δεν χρειάζεται να λυπάται κανείς για τα παιδιά που γεννιούνται στην κάθε εποχή. Κάθε εποχή έχει το νόημά της. Ποτέ επίσης, δεν ξέρουμε τις μελλοντικές αντιδράσεις και πράξεις των μικρών παιδιών. Πάντα ελπίζουμε για το καλύτερο και η αλήθεια είναι ότι το μέλλον υπάρχει γιατί υπάρχουν παιδιά. Το ποιό θα είναι αυτό, εξαρτάται από όλους μας.
    Πραγματικά, δεν ξέρω πως διαφαίνεται η απαξίωσή μου απέναντι στην πολιτική. Πιστέψτε με, γνωρίζω καλά τις απόψεις και πεποιθήσεις του πατέρα μου. Ένα πράγμα όμως φρόντισε με ιδιαίτερη προσοχή. Να μην φοβάμαι ούτε τα συνθήματα, ούτε την πολιτική, ούτε τις διαφορετικές απόψεις. Και πάνω απ’όλα να μην φοβάμαι να εκφράζω τις δικές μου απόψεις. Στα δικά μου μάτια, όλα τα παιδιά φαντάζουν σπουδαία. Και ειδικά τώρα, που έχοντας χάσει τον πατέρα μου τόσο νωρίς, έχω λίγο σταματήσει να αισθάνομαι κ εγώ παιδί. Ελπίζω να το ξαναβρώ αυτό το παιδί που όλοι έχουμε μέσα μας, γιατί αυτό είναι που μας κάνει να βλέπουμε τα πράγματα πιο καθαρά, αλλά και πιο αισιόδοξα.
    Ευχαριστώ πολύ για την ανταπόκρισή σας.
    Ναταλία Ρασούλη

  9. “Μειώνεται η αμφισβήτηση;” (Βαρουφάκης)

    Μειώνεται η αμφισβήτηση; Πέντε συνεντεύξεις / συζητήσεις, κατά τις οποίες η δικιά σου αγωνίζεται, πραγματικά, να παραθέσει μια αυτονόητη άποψη (Al Jazeera, BBC, ABC, Bloomberg, Die Zeit)
    17 Ιουνίου

    Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 24 ωρών, έλαβα μέρος σε πολλές εκπομπές ξένων μέσων ενημέρωσης. Για όσους ενδιαφέρονται, μια συλλογή από συνδέσμους παρέχεται παρακάτω. Ο κύριος λόγος που σας “ταλαιπορώ” με αυτές τις συνεντεύξεις είναι ότι αποκαλύπτουν μια σταδιακή μετατόπιση Gestalt. Ενώ, πριν από ένα χρόνο, κανείς στα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν έπαιρνε στα σοβαρά την (ομολογουμένως αμφιλεγόμενη) άποψή μου, ότι, δηλαδή, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως η «ελληνική κρίση», (αλλά ότι η κρίση είναι συστημική, που επηρεάζει την ευρωζώνη στο σύνολό της), η αμφισβήτηση φαίνεται να μειώνεται – σταδιακά, ωστόσο. Τουλάχιστον, αυτή είναι η εντύπωσή μου από τις on-air και εκτός αέρα συζητήσεις μου με το Bloomberg, με τους οικονομικούς συντάκτες του BBC, ακόμη και με Γερμανούς, Δανούς και Φιλνανδούς οικονομικούς συντάκτες. Τέλος, παρακάτω θα βρείτε το αγγλικό κείμενο από ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Die Zeit χθες/σήμερα (κάντε κλικ εδώ για το γερμανικό πρωτότυπο- original), σχετικά με το εκπληκτικό τέχνασμα των Ευρωπαίων ηγετών μας, στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από μια παγίδα δικής τους κατασκευής. (Ένας αναγνώστης από τη Γερμανία με συμβούλεψε να σταματήσω τις δημοσιεύσεις στη Γερμανία με ελληνικό όνομα, επειδή εξοργίζει τους γερμανούς αναγνώστες να βλέπουν έναν Έλληνα οικονομολόγο να υποδεικνύει τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη. Φυσικά, στην συμβουλή αυτή θα επιφυλάξω την περιφρόνηση που της αξίζει. Αλλά δικαιώνει (σσ: το άρθρο στην Die Zeit) αυτό που είχα γράψει εδώ πριν από μερικές ημέρες και αντανακλά κατάφωρα την τρέχουσα κατάσταση του παιχνιδιού στην Ευρώπη).

    Για τις συνδέσεις- λινκ και το άρθρο στην Die Zeit …

    Ανάγνωση του υπολοίπου… http://gkdata.wordpress.com/2011/06/19/%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B1%CE%BC%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%B2%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82/

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here