Ποιοί διανοούμενοι αδέλφια;

15
49
Όταν ακούω για τον ρόλο του «πνευματικού κόσμου» της χώρας ή όταν παρακολουθώ διάφορες δακρύβρεκτες εκκλήσεις «για να διαδραματίσουν επιτέλους το ρόλο τους οι πνευματικοί ταγοί», είναι που χάνω και τα τελευταία αποθέματα αισιοδοξίας που μου έχουν απομείνει.

Από αισθητικής πλευράς όλα αυτά μου θυμίζουν τα αγαπημένα κλισέ που χρησιμοποιούν τα μαθητικά βοηθήματα εκθέσεων ή κάποιες παλιομοδίτικες ομιλίες πολιτευτών. Αυτές οι φράσεις πάντα μου φέρνουν ένα κάποιο άγχος. Σαν αυτό που μας πιάνει το απόγευμα της Κυριακής ή σαν αυτό που μας έπιανε όταν μας μιλούσε η φιλόλογος για τις χαρές της αγνής αγάπης…

Εκεί, όμως, που πραγματικά αγγίζω τα όρια της απελπισίας είναι όταν συναντηθώ με τις λογικές ακολουθίες που έχουν όλα αυτά περί «ευθύνης του πνευματικού κόσμου της χώρας». Είναι αλήθεια απελπιστικό να λέμε ακόμη τέτοια, καθώς αυτό αποδεικνύει ότι αρνούμαστε να σκεφτούμε το οτιδήποτε. Γιατί έστω και λίγο αν σκεφτόμασταν θα καταλαβαίναμε ότι:

Πρώτον, οι «πνευματικοί ταγοί αναλαμβάνουν την ευθύνη» τους χωρίς να τους εκλιπαρεί κανείς και, μάλιστα, με τον αυθορμητισμό της αυθεντικής σκέψης που θεωρεί αυτονόητο να εκφράζεται.

Δεύτερον, αν είχαμε τέτοιου διαμετρήματος πνευματικό κόσμο μάλλον θα τα είχαμε πάει καλύτερα, γιατί αν μη τι άλλο θα είχε εκπαιδεύσει τους πολιτικούς και πολίτες σε άλλη νοοτροπία και δεν θα είχε εκπαιδευτεί από αυτούς κατά τη θητεία του σε αναρίθμητες και παχυλά αμειβόμενες θέσεις «συμβούλων».

Τρίτον, στην Ελλάδα σήμερα ανάμεσα από κάποιον που καταλαβαίνει ότι κάτι πρέπει να γίνει και από κάποιον που επιμένει να αναλύει το πρόβλημα, μάλλον ο δεύτερος είναι που έχει τη διανοητική δύναμη, αφού έχει σαφώς καλύτερη αίσθηση της πραγματικότητας. Άρα «πνευματικός κόσμος» είναι στην ουσία αυτός που καταλαβαίνει ότι τώρα ό,τι είπαμε είπαμε, ό,τι αναλύσαμε αναλύσαμε, όσο μελαγχολήσαμε για την κατάντια της χώρας και την ανθρώπινη αποξένωση μελαγχολήσαμε και ήρθε η ώρα να κάνουμε, επιτέλους κάτι, στην πράξη.

Προφανώς, από τους διανοούμενους δεν ζητάει κανείς να μας φτιάξουν το μοντέλο ανάπτυξης, ούτε να μας πούνε που θα βρούμε τα 4 περίπου δις για να πάρουμε την επόμενη δόση του δανείου.

Τους ζητάμε, όμως, αν συμφωνούν και αυτοί, να συνδράμουν λίγο ώστε να πέσει καμία σταγόνα διανοητικής αισιοδοξίας εκεί που οφείλουμε, πλέον, να σπείρουμε το καινούργιο. Και μετά ας τους πούμε και πνευματικούς ταγούς και πνευματικό κόσμο και όπως θέλουν. Άλλωστε, εκτός από τη δική τους ματαιοδοξία καλύπτουμε και την δική μας ανάγκη, την κοινωνική μας ανάγκη να έχουμε πνευματικούς ηγέτες και, ίσως, κάποια μέρα και πρωτότυπη πνευματική παραγωγή.

(ο φίλος επιμένει να μου λέει ότι ο λόγος που δεν αντέχω καθόλου να ακούω όλα αυτά περί πνευματικού κόσμου είναι γιατί έχω ένα παιδικό τραύμα με την έκθεση που για να το ξεπεράσω έγινα διαφημιστής!»)

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΛεφτά για φιέστες, αλλά όχι για τη Ρικομέξ;
Επόμενο άρθροΝα κλείσουμε σε «θάλαμο αερίων» τους συνταξιούχους
O Μάκης Σεριάτος γεννήθηκε το 1958 στην Αθήνα και κατάγεται από την Κεφαλονιά και την Ικαρία. Από μικρός ήταν πάντα ανήσυχος και εξακολουθεί να είναι σαν ένα μικρό παιδί που ακόμα ψάχνει να βρει το δρόμο του. Παιδί του κέντρου, μεγάλωσε στην πλατεία Μαβίλη. Η οικογένειά του ήταν αυτό που σήμερα θα αποκαλούσαμε «μικροαστική». Μικρός, στο δημοτικό, ήθελε να γίνει οδηγός νταλίκας κι αργότερα ναυτικός. Είναι πιστός οπαδός των ταξιδιών και της αντίληψης «όποιος γυρίζει, μυρίζει». «Όταν ταξιδεύεις, μαθαίνεις να ακούς», όπως λέει ο ίδιος. Σπούδασε ζωγραφική και ψυχολογία στην Ελλάδα και τη Μεγάλη Βρετανία και στη συνέχεια αναγκαστικά σπούδασε οικονομικά, management, κοινωνιολογία και σεναριογραφία για τηλεοπτικές διαφημίσεις, αλλά δηλώνει ταξιδιώτης της ζωής. Γι' αυτό μέχρι και σήμερα σκιτσάρει πότε-πότε για τη σωτηρία της ψυχής του. Μετά τις αεροπορικές του υποχρεώσεις ξεκίνησε την καριέρα του στο χώρο της διαφήμισης ως κειμενογράφος και μέχρι σήμερα πολλές από τις καμπάνιες που έχει δημιουργήσει έχουν βραβευθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι λάτρης της σημειολογίας και δηλώνει ότι η διαφήμιση είναι ένας τρόπος διείσδυσης στo μυαλό και τις ψυχές των ανθρώπων. Από την αρχή της καριέρας του μέχρι και σήμερα ρισκάρει. Έχει μάθει να κερδίζει αλλά και να χάνει. Είτε έτσι είτε αλλιώς, παραμένει λάτρης του φλερτ με τον κίνδυνο. Επαγγελματικά ξεκινάει με τη συγγραφή κειμένων για διαφημιστικές καταχωρίσεις και τηλεοπτικές διαφημίσεις. Από την αρχή όμως είχε στο μυαλό του τη δημιουργία ενός δημιουργικού γραφείου αλλιώτικου από τα άλλα, με στόχο το αποτέλεσμα για τον πελάτη. Στόχος του ήταν η σύνδεση κοινωνιολογίας και ψυχολογίας μέσα από μια νέα μορφή τέχνης που πιστεύει ότι είναι η διαφήμιση. Το 1989 ίδρυσε μαζί με τον Πέτρο Τριανταφύλλη τη διαφημιστική εταιρεία ASHLEY & HOLMES και το 1993 τη LE SPOT PRODUCTIONS. Το 1996 ξεκίνησε η συνεργασία του με το McCANN WORLDGROUP και από το 2000 έγινε πρόεδρος του Group για τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Σήμερα είναι πρόεδρος του Ομίλου Ashley Worldgroup, ο οποίος αποτελεί τον πρώτο ελληνικό πολυεθνικό Όμιλο Ολοκληρωμένης Επικοινωνίας στη N.A. Ευρώπη. Περιλαμβάνει τις εταιρείες Ashley & Holmes, Le Spot Productions, United Media, Politics, Zenteam και Alco. Διαθέτει 13 συνεργαζόμενα γραφεία σε Αθήνα, Βιέννη, Βουκουρέστι, Σόφια, Τίρανα, Σκόπια, Κόσοβο, Λεμεσό, Σαράγεβο, Βελιγράδι, Λουμπλιάνα, Ζάγκρεμπ και Λοτζ, ενώ πολύ σύντομα θα επεκτείνει τη δράση του και σε άλλες αναδυόμενες επιχειρηματικά και οικονομικά χώρες, όπως Τουρκία, Ισραήλ και Ντουμπάι. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων (Ε.Ε.Δ.Ε.) από το 1994 και οι εταιρείες του Ομίλου είναι μέλη της Ένωσης Διαφημιστικών Εταιρειών Ελλάδος (Ε.Δ.Ε.Ε.). Αναδείχθηκε Manager of the year 2005. Είναι παντρεμένος με τη δημοσιογράφο Αλεξάνδρα Καπελετζή και έχουν τρία παιδιά: τον Γιάννη, τον Σπύρο και τον Ρωμανό.

15 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ποιοι διανοουμενοι?Αυτο το ειδος εξαφανιστηκε στην Ελλαδα.Και αυτι που θεωρουν εαυτους διανοουμενους(ποσο φαιδροι ειναι…)πηγαίνουν χερι χερι ή και σφιχταγκαλιασμενοι με την εξουσια.

  2. Κύριε Σεριάτο,
    η κοινωνία σήμερα αυτούς που της αξίζει να έχει, τους έχει, η εξουσία τους «βγάζει» στα παράθυρα της προπαγάνδας, να παπαγαλίζουν την απελπισία μας.΄
    Η τηλεόραση αυτούς που της αξίζουν να έχει, μια χαρά τους έχει, να χαχανίζουν όλη μέρα, χωρίς νόημα.
    Βεβαίως και υπάρχουν πνευματικοί άνθρωποι που μπορούν να οδηγήσουν τη χώρα ένα βήμα μπροστά, εξαιρετικού επιπέδου, με στοχασμούς, παιδεία, αγάπη για την πατρίδα και όχι για το βαθύ κράτος.
    Θα τους βρούμε στα βιβλία, ας ανοίξουμε την πόρτα και κανενός βιβλιοπωλείου, μπας και ξεστραβωθούμε. Θα τους βρούμε, ανάμεσά μας, αρκεί να θέλουμε. Μόνο που οι κρατούντες συνήθως τους κόβουν τη φωνή, δεν ακούγονται εύκολα πουθενά, να τους βρει εύκολα η κοινωνία και οι πολίτες.
    Καμιά φορά και η σιωπή των πνευματικών ανθρώπων ίσως να λέει πολύ περισσότερα από όσα εμείς φανταζόμαστε. Η σιωπή έχει ήχους, ξέρετε, μόνο που στις μέρες μας αυτοί οι ήχοι, μόνο κραυγές είναι.
    Κραυγές απελπισίας. Διαλέγετε και παίρνετε.

  3. Πποιους θεωρεις πνευματικους ταγους; μηπως θες να ακουσεις οτι χαιδευει τ αυτια σου και απορριπτεις αυτους που μιλανε; θες να εγκρινουν καποιο ψηφισμα ολοι΄ τελικα να ξερουν τι θελουμε/

  4. Διαννοούμενοι ή πνευματικοί άνθρωποι (το προτιμώ)υπάρχουν.. αλλά ο κόσμος είτε φαίνεται να αδιαφορεί γι αυτούς, είτε δεν προβάλλονται σχεδόν καθόλου γενικότερα και απ τα μέσα, είτε οι ίδιοι εκφράζονται μεσω της δουλειάς που κάνουν κυρίως αλλά έχουν και την διαβίωσή τους, γιατί και αυτοί πολίτες αυτής της χώρας είναι, με τα ίδια καθημερινά προβλήματα. Ίσως δεν υπάρχει βήμα για να ακουστούν επί της ουσίας.. Και θεωρώ άδικο να τους καθιστούμε υπεύθυνους για το γενικότερο κακό, καθώς κανένας πολιτικός με δύναμη που αποφασίζει για μας δεν είναι διαννοούμενος, ούτε και όλοι οι δάσκαλοί μας υπήρξαν διαννοούμενοι.. Αλλά και να ήταν πόση επιρροή θα ασκούσαν; Υπάρχει ο ρόλος του πομπού και του αποδέκτη.. Και ο αδρανής ρόλος του κράτους στη στήριξη του πνευματικού έργου των διαννοητών.. Είναι ειρωνικό αλλά είμαστε απ τις λίγες ευρωπαικές χώρες που δεν στηρίζουν και δεν πιστεύουν στη σοβαρή αξία της τέχνης και του πολιτισμού.. Θεωρείται περιττή πολυτέλεια.. Άρα το πνεύμα το εξοστρακίζουμε απ τη ζωή μας κατά έναν τρόπο.

  5. Μα προς τί όλο αυτό κ. Σεριάτε;
    Από ο,τι ξέρω η Αντζελα Δημητρίου συχνά-πυκνά κάνει παρεμβάσεις.
    Οσο για την πολιτική είμαστε τίγκα στους ανθρώπους του Νεύματος.
    Σ΄αυτη τη χώρα δεν έχει σημασία να υπηρετείς το Πνεύμα, αλλά να σου αντιδράς στο Νεύμα.

  6. Η αυθάδεια των διαφημιστών απέναντι στη σιωπή των διανοουμένων. Ο διακριτός Μάκης Σεριάτος στον αγαπημένο του ρόλο, του «προβοκάτορα’. Η συζήτηση πρέπει να γίνει και καλά κάνει και την ανοίγει. Όλα βρίσκονται σε μια σύγχυση. Διανοούμενοι δεν είναι οι πανεπιστημιακοί , που κυνηγάνε ευρωπαικά προγράμματα για το «παντεσπάνι » τους, εκποιώντας τη γνώση, το ρόλο και την θέση τους στην κοινωνία για μια μεζονέτα στα προάστια. Αν ήταν έτσι ο Χριστοδουλάκης και ο Αλογοσκούφης θα είχαν οργανώσει μια πολύ σοβαρή ελληνική οικονομία υπερ του Εθνους και του Λαού. Στην Ελλάδα των νεόπλουτων, του Life style και των «μεσημερανάδικών» με τις κραυγές και τα ξεπουπουλιάσματα οι διανοούμενοι δεν είχαν θέση. Άλλωστε και να μιλούσαν δεν τους άκουγε κανείς. Τώρα στα χρόνια της ύφεσης, ρόλο θα παίξουν οι δημόσιοι διανοούμενοι, που δεν θα αυτοσυστηθούν ως τέτοιοι, αλλά θα τους αναγνωρίσουν οι άλλοι αυτόν το ρόλο. Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα «μεταίχμιο». Η «χύτρα » βράζει και όταν ανοίξει το καπάκι είναι βέβαιο ότι θα εκπλαγούν πολλοί απο τις ραγδαίες εξελίξεις.Η Ελλάδα δεν έχει χαθεί. Απλά προετοιμάζεται για το μεγάλο άλμα, που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να είναι στο κενό. Ο Μάκης Σεριάτος, προκαλεί. Άρα αυτός και κάποιοι άλλοι ταλαντούχοιεπαγγελματίες και άνθρωποι αγωνιούν μην όλα χαθούν μέσα στην ακινησία. Όλα καλά καμωμένα. Η σιωπή πρέπει να σπάσει !

  7. Κύριε Σεριάτο, έχουμε δημοκρατία αυτή τη στιγμή ή τουλάχιστον αυτό νομίζουμε, αλλά το δέχομαι. Στη δημοκρατία αυτοί που διαμορφώνουν ιστορία είναι αυτοί που αφουγκράζονται τη ροή του «ποταμού» (δηλ. τα θέλω της κοινωνίας) και αφού τον δαμάσουν, στη συνέχεια τον εκτρέπουν με βάση τα πιστεύω τους. Αυτοί, λοιπόν, και όχι οι άριστοι, μεγάλοι, πνευματικοί άνθρωποι. Τότε θα είχαμε αριστοκρατία με βάση την ετυμολογία και τη βαθιά έννοια του όρου. Τότε θα ήταν εύκολο να βρούμε τον καλύτερο επιστήμονα, λόγιο, συγγραφέα, μουσικό ή ό,τι άλλο και θα τον τοποθετούσαμε επικεφαλής. Σημαίνει ότι θα ήταν και κατάλληλος; Δεν το πιστεύω γιατί είμαι δημοκράτης. Ευχαριστώ..

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here