Πριν από μερικά χρόνια είχα ασχοληθεί με το κομμάτι των προσφορών των εφημερίδων προς τους αναγνώστες τους. Η εμπειρία μου και το καλό μου όνομα στην πιάτσα με έφεραν δίπλα σε έναν εκδότη που διέθετε διάθεση να αγοράσει και να προσφέρει στους αναγνώστες του τα πάντα. Αυτό το ήξερα εγώ, αλλά όχι – από την αρχή τουλάχιστον – ο εκάστοτε συνομιλητής μου. Ο συνομιλητής λοιπόν αυτός, εκπροσωπούσε, στην περίπτωση που μας ενδιαφέρει να κουβεντιάσουμε, τραγουδιστές. Έλληνες και ξένους.

Τότε διαπίστωσα ότι υπήρχαν άπειρα «πράγματα» έτοιμα να μοσχοπουληθούν. Ονόματα και ονοματάκια έπαιζαν τέλεια το παιχνίδι: Με θες για προσφορά… χρύσωσέ με (δηλαδή … σώσε με). Καταλαβαίνεις τι είναι κάποιος να ζητάει από 10  μέχρι και 40 χιλιάρικα ευρώ για κάθε ένα από τα 12 τραγούδια που θα περιείχε το cd;

Θέλεις να σου πω ονόματα; Προφανώς και δεν θα το κάνω, δεν έχει σημασία άλλωστε.

Αυτό που με κάνει να ανοίγω αυτή την κουβέντα είναι ότι ακόμη κι εκείνη την εποχή, που κάποιος ήταν διατεθειμένος να χρυσώσει κάποιον καλλιτέχνη, ειδικά αυτούς που ποτέ δεν είχαν μπει στο παιχνίδι των προσφορών, πολλές φορές έβρισκε τόσο κλειστές πόρτες… Μιλάμε για ερμητικά κλειστές πόρτες που δεν άφηναν περιθώρια για κουβέντα ακόμη και στα πιο υψηλά κλιμάκια. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι τα «όχι» ήταν κάθετα, αν και πάντα πολύ ευγενικά ακόμη και στις συζητήσεις… top of the tops. Και, νομίζω, ότι με καταλαβαίνετε.

Υπήρχαν, λοιπόν, καλλιτέχνες που με συνέπεια αναζητούσαν την επαφή με το κοινό τους, όχι με μεθόδους εκτός εποχής, αλλά σταθερά εκτός της λογικής της «προσφοράς».  Μπορεί να με ενοχλούσε επαγγελματικά που δεν είχα καταφέρει ένα «απρόσιτο» όνομα να το πείσουμε έστω και με κάποιο  concept – φερετζέ  (να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας) να δώσει δέκα τραγούδια για να κάνουμε μια προσφορά και να ανεβάσουμε φύλλα, αλλά τελικά διατηρούσα κι έναν θαυμασμό για την αντίσταση κάποιων ανθρώπων σε μια τραπεζική επιταγή. Όταν  ένα τέτοιο όνομα τελικά πείσθηκε – προφανώς όχι μόνο από μένα αλλά και από το ποσό της επιταγής – ένα τέτοιο όνομα επίσης το χάρηκα, αλλά είπα κι από μέσα μου … κοίτα να δεις τελικά όλα γίνονται! Κι έτσι και αλλιώς ,δηλαδή , ανικανοποίητος, θα μου πεις.

Σήμερα μπορείς να φτιάξεις τη δισκοθήκη σου με όλα όσα δεν είχες προλάβει ή δεν ήξερες καν ότι υπήρχαν, ή ήσουν μικρός και μικρή όταν κυκλοφόρησαν. Και ειλικρινά δεν το βρίσκω κακό. Προτιμώ Χατζηδάκη, Ρασούλη (κοίτα αντανακλαστικά, ούτε τα εννιάμερα δεν έγιναν και αμέσως «προσφέρεται»), Πρωτοψάλτη, Θεοδωράκη, Νταλάρα από κάτι σκουπίδια (καλλιτεχνικά και πάντα για τα δικά μου γούστα μιλάω) που είχαν προσφερθεί κάποτε.

Δεν μπορώ, όμως, και να μην σκεφτώ τελικώς ότι όλοι έχουμε την τιμή μας και ότι το priceless (ανεκτίμητον) απλώς… δεν υπάρχει μιλάμε!!!