Quo Vadis Graecia ?

6
18

Το γεγονός ότι η χώρα πορεύεται με ένα καθολικά ανίκανο και αναξιόπιστο πολιτικό σύστημα είναι ,ασφαλώς, ένα μεταπολιτευτικό αξίωμα το οποίο καθημερινά αποδεικνύεται . Το κράτος εξαθλιώνει τώρα τους πραιτοριανούς  που διόρισε και επιβάλλει φόρους που δεν πρόκειται να εισπράξει σε μια άναρχη αγορά  την οποία αδυνατεί να ελέγξει.

Οι εκτός των κρατικών τειχών πολίτες , οι οποίοι επιχειρούν στο φαιό τοπίο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας , συνειδητοποιούν καθημερινά την επιχειρούμενη φορολογική εξόντωση κάθε νόμιμης δράσης και είναι έτοιμοι να προσχωρήσουν καθολικά στην παραοικονομία της μαύρης αγοράς ως αναγκαστική πράξη πρόσκαιρης επιβίωσης.

Η περιβόητη ανάπτυξη δεν θα έρθει ούτε με τις δόσεις των δανείων που απέμειναν,  οι οποίες μόλις και μετά βίας θα πληρώσουν τόκους,  μισθούς και συντάξεις  , ούτε με τα επιδοτούμενα  dg προγράμματα που κατακλύζουν την αγορά με άχρηστα και υπερτιμολογημένα λογισμικά.

Το κράτος μας δεν αρκέσθηκε στην αυτοκαταστροφή του αλλά φρόντισε να δημιουργήσει μια εξίσου διεφθαρμένη και συναλλασσόμενη εν πολλοίς ιδιωτική οικονομία με την κλειστή νομενκλατούρα των πολιτικών του υποστηρικτών . Η αγροτιά οδηγήθηκε αποκοιμισμένη από τις επιδοτήσεις στην εξαφάνιση και   η   κρίση, πλέον,  σαρώνει όλες τις μορφές της ιδιωτικής πρωτοβουλίας των τελευταίων δεκαετιών, των μικρών επιχειρήσεων ,των αυτοαπασχολούμενων και των αγροτών που απέμειναν.

Το κλείσιμο των επιχειρήσεων  , οι απολύσεις , οι πολύμηνες  καθυστερήσεις πληρωμών, η μαύρη εργασία αποτελούν την τραγική όψη της  ιδιωτικής οικονομίας για την τύχη της οποίας το πολιτικό σύστημα είναι παγερά αδιάφορο. Οι απόμαχοι της καταρρέουσας μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας,  εξοντωτικά υπερχρεωμένοι , βγαίνουν  στο κλαρί της παραοικονομίας , η οποία αποκτά χαρακτηριστικά οικονομικού και κοινωνικού κινήματος ενάντια στην επερχόμενη κινεζοποίηση της γηραιάς ηπείρου στις παράκτιες ζώνες του απείθαρχου νότου …

Η οικονομική δυσπραγία των καιρών, όμως,  δεν είναι στα καθ’ ημάς «συστημικό» πρόβλημα του παγκόσμιου καπιταλισμού αλλά μια ανίατη ασθένεια ενός «σοβιετικού» κράτους το οποίο δημιούργησαν και συντήρησαν όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις .

Quo vadis Graecia ;  Η πρόβλεψη του μέλλοντος μιας διεφθαρμένης χώρας δεν αποτελεί «ιστορική προφητεία»  αλλά  μαθηματική συνεπαγωγή . Η  συντεταγμένη αποκρατικοποίηση της χώρας με δυνάμεις πολιτικής μετριοπάθειας φαντάζει δύσκολη, καθώς εκλείπει η συναίνεση και πρυτανεύει το κομματικό κόστος . Η αποδόμηση του νεοελληνικού κράτους συγκεντρώνει ολοένα και περισσότερες πιθανότητες να συντελεσθεί άναρχα και βίαια  ,  καθώς η κοινωνία των συντεχνιών επιμένει να ζήσει την τελευταία πράξη του αριστερού λαϊκισμού που υπόσχεται τα πάντα . Ο από μηχανής θεός της ελληνικής κρίσης  , δεν ξέρω αν θα είναι δεξιός ή αριστερός ,  θα πρέπει όμως να φέρει επί σκηνής την ευρηματική και εφευρετική κοινωνία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που γνωρίζει την τέχνη της εργασίας.

*Ο Γιώργος Χατζητέγας είναι εκπαιδευτικός

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΣαμαράς – Βενιζέλος – Κουβέλης ας πουν, επιτέλους, ένα «όχι» στην τρόικα
Επόμενο άρθροΟ κ. Τσίπρας, ως κήρυκας του χθες
Ο Γεώργιος Κωνσταντίνου Χατζητέγας γεννήθηκε στο Βουκουρέστι το 1957 από βλαχόφωνους Έλληνες γονείς και επα­ναπατρίσθηκε το 1966. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Από το 1982 διευθύνει φροντιστήρια γενικών εξετάσεων στην Αθήνα. Δι­δάσκει το μά­θημα της Φυσικής σε υποψήφιους ΑΕΙ και ΤΕΙ. Αρθρο­γραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά για επίκαιρα εκπαιδευτικά ζητή­ματα, συμμετέχει σε προγράμματα εφαρμοσμένου επαγγελματικού προσανατολισμού και σε πλήθος σχετικών σε­μιναρίων – διαλέξεων – εκπομπών σε όλη την Ελλάδα. Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Φυ­σικών και της Εταιρείας Αρω­μανικού Πο­λιτισμού. Το 2004 εκλέχθηκε Πρό­εδρος της Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών Φροντιστών Ελλάδας.

6 ΣΧΟΛΙΑ

  1. » Η αποδόμηση του νεοελληνικού κράτους συγκεντρώνει ολοένα και περισσότερες πιθανότητες να συντελεσθεί άναρχα και βίαια , καθώς η κοινωνία των συντεχνιών επιμένει να ζήσει την τελευταία πράξη του αριστερού λαϊκισμού που υπόσχεται τα πάντα . Ο από μηχανής θεός της ελληνικής κρίσης , δεν ξέρω αν θα είναι δεξιός ή αριστερός , θα πρέπει όμως να φέρει επί σκηνής την ευρηματική και εφευρετική κοινωνία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που γνωρίζει την τέχνη της εργασίας. »

    Μετά τους Καραμανλή β’ και Παπανδρέου Γ’, που διέλυσαν κάθε αυταπάτη πως, «το όνομα» συνεπάγεται αυτόματα και «ικανότητα», έχουμε να ζήσουμε -εκτός απροόπτου- και την νέα «σωτηρία», αυτή τη φορά του κυρίου Τσίπρα, ο οποίος βαδίζει στα χνάρια τους.

    Δυστυχώς, στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, πέρα από τις κατά κανόνα ανίκανες και ανήθικες κυβερνήσεις είχαμε -και έχουμε- να κάνουμε ΜΕ ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΣ, αντιπολιτεύσεις…

  2. «Η αποδόμηση του νεοελληνικού κράτους συγκεντρώνει ολοένα και περισσότερες πιθανότητες να συντελεσθεί άναρχα και βίαια , καθώς η κοινωνία των συντεχνιών επιμένει να ζήσει την τελευταία πράξη του αριστερού λαϊκισμού που υπόσχεται τα πάντα . Ο από μηχανής θεός της ελληνικής κρίσης , δεν ξέρω αν θα είναι δεξιός ή αριστερός , θα πρέπει όμως να φέρει επί σκηνής την ευρηματική και εφευρετική κοινωνία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που γνωρίζει την τέχνη της εργασίας.»

    Χειρότερες και από τις χειρότερες μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις στην Ελλάδα, υπήρξαν οι εκάστοτε αξιωματικές αντιπολιτεύσεις! Τραγικά παραδείγματα και πρόσφατα, οι αντιπολιτεύσεις-μετέπειτα κυβερνήσεις των Καραμανλή β’ και Παπανδρέου γ’. Τουλάχιστον, με τις χονδροειδείς αποτυχίες τους, μάς απάλλαξαν ως κοινωνία, μιας δια παντός από την πλάνη πως το «όνομα» συνοδεύεται κατ’ ανάγκην και από την «ικανότητα».

    Τώρα, στα χνάρια των προηγούμενων αντιπολιτεύσεων, έχουμε νέο σωτήρα, τον Αλέξη… «Σελήνη αγαπάει Αλέξη…», όπως έλεγε και η κυρία Κούρκουλα κάποτε επί «Λάμψης». Αμ, όχι μονάχα η Σελήνη -το Σύμπαν όλο «αγαπάει Αλέξη»… -την χώρα κανείς, κάποτε;;;;

  3. Κύριε Χατζητέγα,

    επειδή όλοι γνωριζόμαστε σ’ αυτό τον τόπο, το πώς πολιτεύεται/εργάζεται/δρα ο καθένας, τα γράφετε πολύ καλά και φαρισαϊκά. Η Ελλάδα της εργασίας που σεις ονειρεύεστε είναι η Ελλάδα των εργοδοτών που εισπράττουν τα πάντα και των εργαζομένων – ειλώτων. Η Ελλάδα των ιδιοκτητών φροντιστηρίων που, χωρίς ουσιαστικές μειώσεις στα δίδακτρα (κάτω από 2%, σύμφωνα με στοιχεία του ΓΓ Εμπορίου), μειώνουν μέχρι και 40% τις αποδοχές των εκπαιδευτικών.

    Αυτή είναι η Ελλάδα που ονειρεύεστε, φροντιστή-υποκριτή κύριε Χατζητέγα. Η χώρα των ελάχιστων προνομιούχων που βιάζουν την κοινωνία. Γι’ αυτό τρέμετε τον όποιο Τσίπρα που απειλεί τα συντεχνιακά σας συμφέροντα. Δεν πειράζει, έρχεται λίαν συντόμως ο λογαριασμός…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here