Η ομοιότητα της ΠΑΕ ΑΕΚ με το ελληνικό κράτος είναι αδιανόητη. Η ΠΑΕ ΑΕΚ, μια εταιρεία η οποία δεκαετίες τώρα έκανε ακριβή ζωή με δανεικά, δηλαδή είτε με το χρήμα που αντλούσε από την τσέπη των μεγαλομετόχων, είτε με τα μεταγραφοδάνεια που εξασφάλιζε από τις τράπεζες. Έτρωγε τα δανεικά, δίχως να νοιάζεται για την παραγωγή και εξαγωγή προϊόντων, δηλαδή ποδοσφαιριστών. Άλλαζε μετόχους και διοικήσεις, όπως ακριβώς άλλαζε η Ελλάδα κυβερνήσεις, και πάντοτε ο επόμενος υπογράμμιζε ότι παραλάμβανε «καμένη γη». Και πάντοτε ο επόμενος αναλάμβανε να πληρώσει τα χρέη του προηγούμενου, τα οποία τελικώς κατάφερνε με διάφορα τεχνάσματα να μεταφέρει στον επόμενο. Κι όπως ακριβώς οι βουλευτές και οι υπουργοί απολάμβαναν την βουλευτική ασυλία, έτσι και οι ετήσιες γενικές συνελεύσεις των μετόχων αποφάσιζαν κάθε χρόνο, στο τέλος του έτους, να απαλλάξουν τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου από οποιαδήποτε ευθύνη για τη χρήση του οικονομικού έτους.

Η ΠΑΕ ΑΕΚ, που δεν είχε την τύχη να βρεθεί στα χέρια ενός μεγάλου παίκτη της επιχειρηματικής ζωής, δεν κατάλαβε ποτέ την ανάγκη να προσαρμόσει τη ζωή της στα πραγματικά δεδομένα. Δεν αντιλήφθηκε ποτέ την ανάγκη να ζήσει μόνο από τα έσοδά της. Συνέχισε το easy living και το show off με ακριβές μεταγραφές. Δεν προβληματίστηκε ιδιαίτερα ούτε το 2003, όταν ένας ιστορικός εγκληματίας, ο Γιάννης Γρανίτσας, της κατεδάφισε το ιδιόκτητο γήπεδό της, το σπίτι της, επειδή νόμιζε ότι το ΠΑΣΟΚ θα του έφτιαχνε καινούργιο. Δεν έφτιαξε ποτέ προπονητικό κέντρο για την ακαδημία της, για να καλλιεργήσει, να πωλήσει και να εξάγει ποδοσφαιριστές.

Και κάπως έτσι βρέθηκε σήμερα, στο 2012, ενώπιον του κινδύνου να την βγάλει η UEFA από την ευρωζώνη, και μάλιστα με μια ποινή τριετούς αποκλεισμού, η οποία ισοδυναμεί με οικονομική ζημιά ικανή να την αφανίσει. Της διαλύει οποιαδήποτε προοπτική να βρει έναν καθαρό επιχειρηματία που θα επένδυε πάνω της, διότι της αφαιρεί εξ ορισμού το ευρωπαϊκό έσοδο, το οποίο κυμαίνεται ετησίως από 6 έως και 35 εκατ. ευρώ, ανάλογα με τη διοργάνωση αλλά και την πορεία που κάνει μια ομάδα.

Τι προσπαθεί να κάνει τώρα η ΠΑΕ ΑΕΚ; Σαν την Ελλάδα, διαπραγματεύεται με τους δανειστές της για «κούρεμα», και την ίδια ώρα ζητεί από αυτούς που την χρηματοδοτούσαν τα προηγούμενα χρόνια να της κάνουν τη «χάρη» και να βάλουν κι άλλα λεφτά στο ταμείο της, για να μην «σκάσει», να μην πτωχεύσει. Θα λυθούν τα προβλήματά της αν δανειστεί ένα ποσό 7 εκατ. ευρώ; Όχι. Αφενός διότι τα χρέη της είναι πολύ μεγαλύτερα και αφετέρου επειδή δεν έχει παρουσιάσει επιχειρηματικό πλάνο που να πείθει ότι στο εξής, όχι απλώς θα ζει μόνο από τα έσοδά της αλλά και θα αποταμιεύει το ποσό που απαιτείται για την αποπληρωμή των προηγούμενων οφειλών της.

Σαν την Ελλάδα είναι η ΠΑΕ ΑΕΚ. Ρεαλιστικά δεν «σώζεται». Βέβαια εκείνη έχει κι άλλο, «εύκολο» δρόμο. Πατροπαράδοτα ελληνικό: η εταιρεία θα πτωχεύσει, η ΑΕΚ θα υποβιβαστεί σε ερασιτεχνική κατηγορία, και έπειτα θα «αγοράσει» το ΑΦΜ μιας άλλης ποδοσφαιρικής εταιρείας, η οποία βρίσκεται σήμερα στην Β’ Εθνική κατηγορία, η οποία ξαφνικά από (για παράδειγμα) Θρασύβουλος θα μετονομαστεί σε ΑΕΚ και θα ξεκινήσει την καινούργια της ζωή στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Σε διάστημα ενός έτους θα βρίσκεται κούκλα, ανακαινισμένη και φανταχτερή στη Superleague, απαλλαγμένη από τα χρέη. Και την ίδια ώρα όσοι δούλεψαν για αυτήν ή τη δάνεισαν θα κλαίνε τα λεφτά τους. Θα έχει δυσαρεστήσει μόνον αυτούς, και τους ρομαντικούς οπαδούς της οι οποίοι δεν θα ανέχονται αυτή την παντρειά με μια μικρή ομάδα. Αν δεν το ακούσατε ή δεν το συνειδητοποιήσατε, αυτό ακριβώς έκανε μια ιστορική ομάδα, ο Ηρακλής. Διέλυσε την ΠΑΕ Ηρακλής, αγόρασε το ΑΦΜ της ΠΑΕ Πόντιοι Κατερίνης και βρίσκεται ήδη ως «ΑΕΠ Ηρακλής» στην Γ’ κατηγορία.

Το κακό για την Ελλάδα είναι ότι δεν έχει την επιλογή ενός δρόμου σαν αυτόν που μπορεί να επιλέξει η ΠΑΕ ΑΕΚ για να διαγράψει τα χρέη της χωρίς να βγει από την ευρωζώνη. Διότι, σε αντίθεση με τους ελληνικούς, οι διεθνείς νόμοι δεν επιτρέπουν τέτοιες λαμογιές. Μόνο η Ελλάδα, και ειδικά η Ελλάδα του ποδοσφαίρου, δημιουργούσε και δημιουργεί τέτοια παράθυρα. Διότι η Ελλάδα έτσι έμαθε να ζει. Και τώρα που η Ευρώπη δεν την ανέχεται άλλο, η Ελλάδα εξαντλεί τη δημιουργικότητά της στην αναζήτηση παραθύρων, τρικς και κενών. Διότι έτσι έμαθε να λύνει τα προβλήματά της. Με τεχνάσματα και νταραβέρια, όχι με δουλειά και παραγωγή.

*περισσότερα κείμενα στο : http://theinsiders.gr/

Follow on twitter: @VSambrakos