Σας μιλώ για τον δικό μου φράχτη

3
59

Στις 21 Αυγούστου του 1977 ακολούθησα τους γονείς μου στη Νέα Υόρκη, όπου ήδη είχαν μεταναστεύσει τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια μου. Μετά από ένα περιπετειώδες ταξίδι -και διήμερη παραμονή στο αφιλόξενο Λονδίνο- έφτασα στο αεροδρόμιο Κένεντι. Εκεί με υποδέχθηκαν οι αστυνομικοί της Υπηρεσίας Μετανάστευσης, οι οποίοι με οδήγησαν σε ένα χωρίς παράθυρα μικρό δωμάτιο, όπου παρέδωσα ένα μεγάλο φάκελο, που δίνει στους υποψήφιους μετανάστες η αμερικανική πρεσβεία στην Λευκωσία.

Αφού πέρασα μία ημίωρη ανάκριση με δεκάδες ερωτήσεις που άγγιξαν και προσωπικά δεδομένα, ο «ανακριτής» άνοιξε τον φάκελο και μου παρέδωσε μία κάρτα που μου επέτρεπε να εισέλθω νόμιμα στη χώρα και να εργαστώ.

Η πρώτη εμπειρία με την Αμερική ήταν σοκαριστική. Η οικογένεια έμενε στην Τζαμέϊκα, όπου το κράτος «συντηρεί» ένα από τα μεγαλύτερα γκέτο αφροαμερικανών στις ΗΠΑ. Δεν είχα συναντήσει μέχρι εκείνη την στιγμή κανένα αφροαμερικανό -νέγρους τους έλεγαν οι λευκοί της γειτονιάς. Δεν μπορώ να κρύψω ότι είχα τρομοκρατηθεί. Όμως, όσο περνούσαν οι μέρες αντιλήφθηκα ότι μόνοι οι αφροαμερικανοί με καλημέριζαν τα πρωϊνά όταν ξεκινούσα για τον σταθμό του μετρό επί της λεωφόρου Jamaica.

Μου άρεσε πολύ διότι μου θύμιζε το χωριό μου, όπου οι άνθρωποι με χαμόγελο χαιρετούν και αν υπάρχει χρόνος πιάνουν και την κουβέντα. Εζησα στη Τζαμέϊκα πέντε χρόνια χωρίς να με πειράξει κανένας. Πολλές φορές επέστρεφα αργά το βράδυ από την δουλειά ή το σχολείο και ομολογώ ότι δεν φοβήθηκα να περπατήσω στους δρόμους του γκέτο. Και πάντα, όταν έστριβα στην 150η οδό, κάποιος αφροαμερικανός θα με καληνύχτιζε. Λευκός ποτέ.

Η πρώτη μου δουλειά στην Αμερική για να βγουν τα δίδακτρα και τα υπόλοιπα έξοδα ήταν σε …χρυσοχοείο! Κατέληξα εκεί διότι ο μεγάλος μου αδελφός ήταν πρωτομάστορας στην επεξεργασία του διαμαντιού. Πρώτο αφεντικό ο Δημήτρης, ο οποίος είχε άκρες στην Αμερική, αλλά και την Βραζιλία όπου πουλούσε διαμάντια σε κροίσους. Θυμάμαι ότι  πήρα …προαγωγή και έφτασα να «γυαλίζω» τα διαμάντια.

Ο αδελφός μου ζητούσε πάντα νάμαι προσεκτικός. «Το διαμάντι είναι πανάκριβο», μου έλεγε. Μια μέρα μαζί με τον Δημήτρη μου ζήτησαν να καθαρίσω ένα μεγάλο διαμάντι. Και μου είπαν -μέχρι σήμερα δεν γνωρίζω εάν έκαναν πλάκα- ότι «το αγόρασε ο Φράνκ Σινάτρα».

Από το χρυσοχοείο μεταπήδησα στην πώληση ξηρών καρπών και πορτοκαλάδας, στο πεζοδρόμιο της 6ης Λεωφόρου, στην 51η οδό, δύο τετράγωνα από το περίφημο Hilton. Ο ιδιοκτήτης υποσχέθηκε σε μένα και σε άλλους φοιτητές πως «θακάναμε περισσότερα χρήματα». Σπεύσαμε μαζικά… Εκεί ένοιωσα, πραγματικά, την απέχθεια των αμερικανών στους μετανάστες.

Δυστυχώς, ξέχασαν ότι και οι ίδιοι είναι παιδιά μεταναστών. Ξέχασαν πως η πατρίδα τους κτίστηκε από τους μετανάστες. Θυμάμαι που έλεγαν στο χωριό μου πως δεν επέστρεψαν ποτέ στην Κύπρο δύο αδέλφια από μία οικογένεια με 14 παιδιά. Εργάζονταν για την κατασκευή του μετρό της Νέας Υόρκης όπου και βρήκαν τραγικό θάνατο. Ποιός ξέρει την αλήθεια για να την πει και σε μας; Ούτε τα δύο αδέλφια της μητέρας μου επέστρεψαν ποτέ…

Στο πεζοδρόμιο δεν αντιμετωπίζαμε μόνο το άνευ  προηγουμένου κυνηγητό από την αστυνομία, επειδή προσπαθούσαμε να ξεμυτίσουμε στην 6η Λεωφόρο, όπου ήταν περισσότεροι οι πιθανοί πελάτες -μία μέρα είχα πάρει εννέα κλήσεις.

Αντιμετωπίζαμε και την οργή των πελατών που νόμιζαν πως τους κλέβαμε στην ζυγαριά. Εγώ συνήθιζα να βάζω κάτι παραπάνω στη σακούλα για να αποφεύγω δυσάρεστες καταστάσεις.

Ένα χειμωνιάτικο μεσημέρι μία καλοντυμένη κυρία με γούνα μου ζήτησε μισό πάουντ φυστίκια. Οπως πάντα έβαλα και τέσσερα από μένα. Ενώ άρχισε να τρώει, χωρίς κανένα απολύτως λόγο, φώναξε ένα αστυνομικό στον οποίο ισχυρίστηκε ότι την έκλεψα. Εισηγήθηκα στον αστυνομικό να ζυγίσει ο ίδιος την σακούλα με τα φυστίκια. Σώθηκα, αλλά βούρκωσαν τα μάτια μου από την αδικία. Σκέφτομαι μέχρι τώρα τί θα συνέβαινε εάν είχα κλέψει στην ζυγαριά την κυρία με τη γούνα…

Η συμπεριφορά μερικών πελατών ήταν απαράδεκτη και προσβλητική. Εγώ, ο Πάνος και ο Λάκης, δυό φίλοι από την Πάτρα, και ο Χαμπής από την Κύπρο -που μετά από χρόνια βρήκε τραγικό θάνατο στην Αστόρια- αντέξαμε έξι μήνες στο πεζοδρόμιο. Τα χρήματα που κερδίζαμε ήταν πολύ καλά και πληρώναμε με άνεση τα δίδακτρα και τα υπόλοιπα έξοδά μας, αλλά ήταν δύσκολο να αντέξουμε την καθημερινή προσβολή.

Όντας μετανάστης ο ίδιος, είναι λογικό και αναμενόμενο να γνωρίζω τα προβλήματά τους. Θα ήθελα, λοιπόν, να πω σε όσους με διαβάζουν σήμερα πως ο μετανάστης μπορεί να αντέξει τα πάντα: Τη σκληρή δουλειά, τις κακές συνθήκες καλοκαίρι και χειμώνα. Ενα πράγμα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει και είναι κάτι που πονά πολύ: την προσβολή και την συμπεριφορά που τον μειώνει, που τον κάνει σκουπίδι.

Το «αυτοβιογραφικό» αυτό κείμενο προέκυψε μετά από μία συζήτηση που είχαμε με τον Χρήστο Παναγιωτόπουλο για τον φράκτη του Εβρου. Είμαι σίγουρος πως θα σας εκπλήξει η θέση μου, αλλά να με κρίνετε διαβάζοντας μέχρι και την τελευταία γραμμή αυτού του κειμένου.

Δεν είμαι στην πλευρά των «αντί», διότι έχω ερευνήσει το θέμα της λαθρομετανάστευσης και έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως η επίσημη Τουρκία, από κοινού οι πολιτικοί και οι στρατιωτικοί, έχουν εκπονήσει σχέδιο μεταφοράς χιλιάδων αθώων ψυχών στην πατρίδα μας. Η λαθρομετανάστευση είναι μέγα πολιτικό ζήτημα και είμαι βέβαιος πως η απόφαση της κυβέρνησης οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην συνειδητοποίηση από τον Πρωθυπουργό ότι αυτή την στιγμή συντελείται η άλωση της χώρας μας εκ των έσω. Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο, θα υποστεί την ολοκληρωτική κατάρρευση με δεδομένη την διάλυση της οικονομίας.

Δεν υπήρξα ποτέ μου ρατσιστής, διότι εγώ έζησα τον ρατσισμό. Μπορεί να σας αναφέρω και πολύ πρόσφατες περιπτώσεις, φράσεις όπως «πήγαινε στην πατρίδα σου»… Ο ρατσισμός είναι αρρώστεια, ο ρατσιτσμός είναι επικίνδυνος για την κοινωνία, ο ρατσισμός συντελεί στην δολοφονία αθώων ψυχών. Εγώ δεν ξεχωρίζω τους νόμιμους από τους λαθρομετανάστες. Τον ίδιο δρόμο πήραν, με τα ίδια όνειρα για τους ίδιους και τα παιδιά τους.

Οι περισσότεροι της πρώτης κατηγορίας αφομοιώνονται στις νέες κοινωνίες. Οι λαθρομετανάστες ζουν με τον φόβο του αστυνομικού, με τον φόβο των καταδοτών και των προδοτών και της απέλασης. Γι’ αυτό γίνονται αγρίμια, γι’ αυτό είναι εύκολο να τους εκμεταλλευθούν οι έμποροι των ψυχών τους.

Όλοι μας πρέπει να βοηθήσουμε την κυβέρνηση, ώστε να σταματήσει το εμπόριο των πονεμένων ανθρώπων που εκμεταλλεύεται και χρησιμοποιεί η Τουρκία. Οσο για τους μετανάστες που βρίσκονται ήδη στη χώρα μας, πρέπει να ανοίξουμε την αγκαλιά μας και να τους δεχθούμε, να τους βοηθήσουμε. Πρέπει να νοιώσουν την αγάπη και τη στοργή μας -και όχι την απόρριψη. Και τότε θα αγαπήσουν την Ελλάδα ως δεύτερή τους πατρίδα. Διαφορετικά, οι εκμεταλλευτές τους θα τους χρησιμοποιήσουν εναντίον μας. Και η βίαιη αντίδραση τους θα είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί…

Υστερόγραφο: Ήμουν μάρτυρας σε μερικά «ντου» της Υπηρεσίας Μετανάστευσης στην Τζαμέϊκα και στην Αστόρια. Η εξακρίβωση στοιχείων είναι μία πολύ μειωτική διαδικασία. Μέσα σε μία νύχτα χάσαμε φίλους, όπως τον σκληρό «Μπλάκι», και δεν τους είδαμε ποτέ. Σύλληψη, κρατητήριο στο Κένεντι και απέλαση με εισιτήριο χωρίς επιστροφή με την Ολυμπιακή. Αλλοι, όπως ο Νικόλας επέστρεψαν με τον ίδιο τρόπο. Πήδηξαν από το πλοίο στη Νέα Ορλεάνη. Παντρεύτηκαν και έγιναν νόμιμοι, και σήμερα αποτελούν
σημαντικές μονάδες της αμερικανικής κοινωνίας…

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Οταν η θεια μου πηγε μεταναστρια στην Σουηδια, την φωναζαν «η μαυρη»,
    γιατι ηταν πολυ μελαχρινη.
    Αγωνιστηκε και καταφερε να ενταχθει στην εκει κοινωνια των «ξανθοψειρων»
    Οποτε βλεπω ενα μεταναστη στον δρομο, σκεφτομαι την απογνωση, την αθλιοτητα μεσα στην οποια θα ζουσε στην χωρα του, τον πονο ψυχης που θα ειχε οταν αποφασισε να εγκαταλειψει την πατριδα του και την οικογρνεια του.
    Δεν ξυπνησαν μια μερα και ειπαν, α! τι να κανω τωρα ας γινω μεταναστασης.
    Ποσο δυσκολο μας ειναι να μπουμε στην θεση του αλλου…
    Πρεπει να ξεβολευτουμε και μας ειναι δυσαρεστο..
    Ποσο δυσαρεστο μας ειναι να αναγνωρισουμε οτι ειμαστε λαος που εχει βιωσει την μετανασταση στο πετσι του!!

  2. τωρα καταλαβαινω γατι τα γραπτα σου αποπνεουν τοση ανθρωπια, τοση ντομπροσυνη, τοση λεβεντια…σε παρακολουθω οσο μπορω… εφτασα πολλες φορες να παρακολουθω τις ειδησεις απο αλλο τηλεοπτικο σταθμο απο αυτον που συνηθιζω, μονο για να ακουσω την ανταποκριση σου…ομολογω οτι το κειμενο σου με εκανε να δω καποια πραγματα καπως διαφορετικα… να’ σαι καλα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here